RECENSIE: Half Me, Half You, Tristan Bates Theatre ✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert Liane Grants drama ‘Half Me, Half You’, dat momenteel te zien is in het Tristan Bates Theatre in Londen.

Half Me, Half You

Tristan Bates Theatre

Drie sterren

Boek tickets Als een getrouwd lesbisch stel van verschillende komaf zijn de New Yorkse Jess en Meredith zich er terdege van bewust dat het Amerika van Trump verre van een ideale plek voor hen is. Liane Grants drama Half Me, Half You neemt deze angst als vertrekpunt, maar lijkt er in de eerste helft van het stuk bar weinig mee te doen.

Tijdens de eerste akte, gesitueerd in de flat van het stel in 2017, blijft Trump grotendeels op de achtergrond, afgezien van een paar minachtende opmerkingen. De huidige Amerikaanse politiek komt pas laat in de akte echt ter sprake, na een lange discussie tussen de vrouwen die in cirkeltjes dreigt te draaien over de terughoudendheid van Meredith om kinderen te krijgen — deels om persoonlijke redenen en deels vanwege de onzekere wereld waarin ze een kind zouden zetten. Het is een intrigerend concept, maar het verhaal trekt zich er te snel uit terug en vervalt in beschuldigingen van egoïsme en gekibbel over opofferingen en compromissen voor de liefde. De spanning wordt hier goed opgebouwd, maar voor een stuk met zoveel actueel potentieel valt de eerste akte iets te veel terug op een huiselijke sfeer die er niet bij past.

De tweede akte speelt zich zestien jaar in de toekomst af, en daar wordt het pas echt interessant. De wereld is veranderd: Amerika heeft een tweede burgeroorlog achter de rug, wetten voor het homohuwelijk zijn teruggedraaid en het land wankelt nog steeds door alle veranderingen. Meredith heeft de verantwoordelijkheid gekregen over Jess’ adoptiedochter Maya, een tiener van gemengde afkomst die leeft in een post-Trump, post-Brexit wereld en toegang heeft tot informatie over al het onrecht (“Ik lees,” merkt Maya op een gegeven moment snedig op). Er zijn een paar subtiele, maar slimme verwijzingen naar het feit dat de technologie (natuurlijk) is meegegaan met de tijd, en Meredith en Maya bespreken de burgeroorlog met een mate van algemeen detail die realistisch aanvoelt voor mensen die die periode hebben meegemaakt. Ze bespreken kort de toekomst en het is bemoedigend om te bedenken dat zelfs na turbulente tijden de dingen weer kunnen verbeteren. Deze futuristische setting is fascinerend en had eigenlijk verder uitgediept moeten worden.

Grants dialogen zijn op hun sterkst wanneer haar personages de moeite nemen om op een fatsoenlijke manier met elkaar te praten. De ruzies waarin beide delen van het stuk uiteindelijk ontaarden, doen afbreuk aan de verder welbespraakte teksten. Er wordt nieuwsgierigheid gewekt, maar antwoorden en informatie komen te laat, waardoor het publiek op dat moment de betrokkenheid dreigt te verliezen.

Het stuk snijdt de kwestie van overtuigingen aan: hoe lang houdt iemand vast aan een geloof wanneer het hen persoonlijk begint te raken? Dit is een van de vele vragen die Half Me, Half You oproept; op Maya’s school bestuderen ze de regering-Trump voor hun eindexamen Geschiedenis — hoe zullen toekomstige generaties op dit tijdperk terugkijken? Hoe zullen kinderen die nu geboren worden beïnvloed worden door de politieke keuzes van hun ouders? Maar helaas is het tempo veel te traag om dit debat gaande te houden en sleept dit toch al lange stuk vaak voort. Lange stiltes waarin personages spullen van achter het toneel halen grenzen aan het ongemakkelijke, en de locatie helpt ook niet mee; de zaal van het Tristan Bates Theatre absorbeert en doodt het stemgeluid, er lekt vaak geluid binnen uit de rest van het Actors Centre en er is voortdurend een statische brom te horen.

Binnen de kleine cast is Toccarra Cash als Jess fantastisch vanaf het moment dat ze opkomt. Zelfs met de akoestische problemen van de zaal is elk woord dat ze zegt glashelder. Als het emotionele hart van de productie doet ze er alles aan om het stuk te redden met haar innemende aanwezigheid. Laura Shipler Chico als Deb (Merediths vriendin? Nieuwe minnares? het wordt nooit helemaal duidelijk) is een ander hoogtepunt, vol opgewekte energie en veelzeggende blikken.

Uiteindelijk heeft Half Me, Half You de potentie om gedurfd te zijn, maar lijkt het te voorzichtig om die ambitie waar te maken. Hoewel het bol staat van de interessante ideeën die soms verdrinken in een wat te simpele huiselijke tragiek, had het de aanzet kunnen zijn tot iets groters dat het stuk, helaas, nooit helemaal bereikt.

Te zien tot 6 april 2019

BOEK TICKETS VOOR HALF ME, HALF YOU IN HET TRISTAN BATES THEATRE