RECENSIE: Honeymoon In Vegas In Concert, London Palladium ✭✭✭✭

Honeymoon In Vegas

London Palladium

Zondag 12 maart 2017

4 sterren

Als er ooit een avond was die een onvervalst succes van 5 sterren had moeten zijn, dan was dit het wel! Jason Robert Brown, componist en tekstschrijver van deze meest uitbundige, optimistische en sexy partituur uit zijn oeuvre, vloog over vanuit New York om het voortreffelijke London Musical Theatre Orchestra en een podium vol West End-talent te leiden in een vlekkeloze concertuitvoering van de volledige show: de Europese première. En wat is een betere plek voor zo'n evenement dan een zondagavond in het magnifieke Palladium, tot de nok toe gevuld met een enthousiast en waarderend publiek.

Oorspronkelijk gecomponeerd voor 14 instrumenten in prachtige arrangementen van Broadway-grootheden zoals Don Sebesky, Larry Blank, Charlie Rosen en JRB zelf – heeft Simon Nathan, vakkundig bijgestaan door Tom Kelly, hun werk knap uitgebreid naar de 30 partijen van de LMTO-band. Hierbij bleven alle subtiele details van de Broadway-versie behouden en werden de zwaardere krachten briljant in balans gebracht voor een werkelijk magistraal effect. JRB dirigeerde het resultaat met zichtbaar genoegen, duidelijk genietend van de kracht en precisie van de magische muzikale machine die hij tot zijn beschikking had, en inspireerde hen tot prestaties op het allerhoogste niveau. Vanaf de eerste noten van de zinderende ouverture was duidelijk dat dit een avond zou worden die niemand in de zaal ooit zou vergeten.

Nog voordat de eerste acteurs opkwamen, werden we al gegrepen door andere spelers in dit schouwspel: het wonderbaarlijke lichtontwerp van Mike Robertson – een weelderig feest van wisselende patronen en intensiteit – en het geluidsontwerp van Avgoustas Psillas, dat een kristalheldere balans bewaarde, zelfs tijdens de meest dynamische orkestrale momenten.

Echter, zodra de stemmen invielen, was de betovering compleet. Arthur Darvill, als hoofdrolspeler Jack Singer, zette direct de toon met zijn openingsnummer 'I Love Betsy', waarmee hij zijn positie als een van de toonaangevende musicaltenoren van zijn generatie bevestigde. Dit werd vlot opgevolgd door Rosemary Ashe's glansrijke, bijna operatische 'Never Get Married', als de joodse nachtmerrie-moeder die vanuit het graf in een flashback terugkeert om haar timide kind te kwellen. Het huiselijke trio werd gecompleteerd door Samantha Barks met een prachtig gecontrasteerd 'Anywhere But Here' als de intelligente en gevoelige aanstaande echtgenote, Betsy. Net toen we dachten dat het niet beter kon, barstte Simon Lipkin het podium op en overrompelde ons met zijn visitekaartje als loungezanger, 'When You Say Vegas' (wat een genot om zijn stem voluit te horen, boven de voltallige band uit, terwijl hij de intieme speelsheid van de tekst in de lucht liet dansen).

Vervolgens verschijnt de schurk van het stuk, Maxwell Caulfield als Mr Korman, met het geweldige parodienummer 'Out of the Sun', waarna hij het grote obstakel voor de jonge geliefden opwerpt: het privé-pookerspel waarin de sullige Jack in zijn eigen val loopt, wat de kans op hun langverwachte huwelijk... en inderdaad, de huwelijksreis uit de titel, lijkt te dwarsbomen. Hiermee was de expositie voltooid. Op dit punt in de show leek het ondenkbaar dat een werk zo sterk als dit, dat pas in 2015 op Broadway debuteerde, daar niet meer zou spelen, of niet zij aan zij zou strijden met andere grote Amerikaanse producties om een plekje in een top-theater in de Engelse hoofdstad.

Dat is waar een concertversie en een theaterproductie van elkaar verschillen: in het Palladium was het verrukkelijk eenvoudig om je te concentreren op de muzikale wonderen van de show, zonder al te veel acht te slaan op het script. En dat was maar goed ook. Het script, gebaseerd op het originele scenario van Andrew Bergman, weeft de hierboven genoemde verhaallijnen aanvankelijk tot een zeer aangenaam geheel. Maar dan laat Bergman de draden één voor één vallen, tot er bijna niets meer over is. Om dat gemis op te vullen, grijpt hij naar andere elementen die – zo blijkt – al in andere verhalen verwerkt zitten. Dit werkt een beetje bevreemdend; niettemin doet hij het met zo'n overtuiging en zorgt hij voor zulke interessante verwikkelingen, dat we min of meer bereid zijn met zijn nieuwe verhaal mee te gaan. Dat bouwt zich snel op naar een meeslepende finale van de eerste akte, waarbij we verbijsterd zijn door de complexiteit van het probleem dat hij voor ons heeft opgeworpen. We kijken ernaar uit om in de pauze aan de bar uit te vogelen hoe dit verder moet.

En dan is er geen pauze. Het stuk gaat door. We begrijpen niet waarom. We strompelen voort in wat een tweede akte lijkt te zijn. Die bouwt weer op naar een nieuwe cliffhanger, en hoewel die minder dwingend is dan de eerste, gaan we erin mee. En als het gordijn dan eindelijk valt voor de eerste akte, lopen we de bar in en vragen we ons af waarom we zojuist twee eindes voor de eerste akte kregen voorgeschoteld, en waarom het tweede einde in vergelijking zo weinig impact had.

Halverwege de show weten we ook niet meer of het nu zijn verhaal is, of het hare, of dat van de schurk, of de moeder, of wie dan ook. Het publiek weet simpelweg niet wiens perspectief ze moeten volgen, en dit is – naar men aanneemt – precies wat de show de das omdeed op Broadway. Twee maanden previews (ja, dat leest u goed) waren niet genoeg voor het team om te beseffen dat het script van de scenarioschrijver simpelweg niet logisch is. Het is ontzettend jammer; had Bergman zich maar gehouden aan de opzet die hij aan het begin zo goed neerzet, dan zou de show waarschijnlijk nog steeds in New York draaien, door heel Amerika toeren en zich klaarmaken voor een opening in Londen. De muziek verdient dat succes absoluut.

Hoe dan ook, we komen terug voor de tweede helft en hopen dat ze een manier vinden om de knoop uit de eerste akte te ontwarren. Dat doen ze niet. Ze gooien er een massa nieuwe gebeurtenissen en personages tegenaan, waaronder een fantastisch koor van parachutespringende Elvis-imitators, maar ze krijgen het monster dat ze hebben gecreëerd nooit meer onder controle. Maar goed, de muziek en songteksten blijven de glorie van de show – met uitzondering van het volstrekt overbodige 'Airport Song'.

De personages hebben het zwaarder. Samantha Barks deed er alles aan om Betsy in hetzelfde veelbelovende licht te laten staan als aan het begin, maar niets kon verhullen dat ze – net als alle vrouwelijke hoofdrollen in JRB-shows – verandert in een naïeveling. Ze gelooft elke holle leugen van een man en werpt zich in de armen van zo'n leugenaar, zelfs als hij overduidelijk – de – moeite – niet – waard – is. In dit stuk kan ze hooguit hopen op een plekje tussen de gokverslaafde, bindingsangstige, zwakke moederskind Jack en zijn rivaal, Mr Korman. De andere vrouwelijke hoofdrol is zijn dominante, treiterige overleden moeder, die verdacht veel wegheeft van de oude mevrouw Bates uit 'Psycho'. De tweede akte geeft ons een opdringerige taxichauffeur, knap vertolkt door Maisey Bawden, maar haar rol is weinig meer dan de volgende list. Een andere bijrol is de nep-schoondochter van Korman, die – als ultieme beschimping – een actrice blijkt te zijn die meer verdient met het oplichten van naïevelingen dan met haar eigenlijke beroep. Dit is geen mooie wereld. Dit is, om precies te zijn, niet de wereld van de muzikale komedie.

Stel je nu eens voor: in de VS wordt 70% van alle theatertickets gekocht door vrouwen. Nog een vraag: welke sekse koopt veruit de meeste tickets voor musicals? Het antwoord is wederom: vrouwen. Is het dan echt zo gek dat de shows van JRB moeite hebben om publiek te trekken? Vrouwen zijn simpelweg te slim om deze misogyne onzin te pikken. En theaterproducenten hier weten dat. Dus totdat hij de minder prettige elementen uit zijn scripts weet te filteren, verwacht ik geen overvloed aan zijn shows op de Londense podia. Dat is doodzonde. Zijn muziek – en zijn scherpe, prachtige teksten – verdienen oprecht een veel beter lot. En vanavond bewees dat. Met harten, ruiten, klaveren en schoppen. Vooral veel overtuiging in de muziek en tekst. Geef ons alsjeblieft scripts die gelijkwaardig zijn aan deze magnifieke nummers. JRB's muziek zou het hardste hart kunnen bekoren; als hij dat van hemzelf ook maar kon veranderen. Toen hij te midden van drie staande ovaties aan het einde van dit onvergetelijke concert achter de vleugel plaatsnam en zijn muziek speelde zoals alleen hij dat kan, herinnerde hij ons allemaal aan de grote muzikant die hij is. Had hij maar verhalen die recht doen aan de menselijkheid, schoonheid en warmte van zijn muzikale ziel. Dan kreeg hij die vijf sterren.

ONTDEK MEER OVER HET LONDON MUSICAL THEATRE ORCHESTRA