RECENSIE: I Do! I Do!, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭

Ray Rackham beoordeelt Tom Jones en Harvey Schmidts musical I Do! I Do!, nu te zien Upstairs At The Gatehouse.

I Do! I Do! Upstairs at the Gatehouse

3 Sterren

RESERVEER TICKETS

“Het huwelijk is iets prachtigs, maar het valt zeker niet mee” - zo zingen personages Agnes en Michael in de zelden vertoonde musical I DO! I DO! van Harvey Schmidt en Tom Jones, die gisteravond in première ging Upstairs at the Gatehouse. Overtuigend schrijven over het huwelijk is ook niet makkelijk, en I DO! I DO! slaat de plank soms mis. De reden dat het stuk zo zelden wordt opgevoerd is wellicht dat de formule die Mary Martin en Robert Preston in 1961 een monsterhit bezorgde - zelfs met een herziene tekst - nu wat oppervlakkig, gedateerd en afgezaagd overkomt. Er valt echter genoeg te vieren in de trefzekere regie (en vermoedelijk ook choreografie) van producent Joseph Hodges; met name de prachtig genuanceerde vertolkingen van Gemma Maclean als Agnes en Ben Morris als Michael, en de virtuoze begeleiding van muzikaal leider Henry Brennan, die een solopiano en wat incidentele percussie laat klinken als een kamerorkest.

Het verhaal beslaat vijftig jaar uit het leven van een koppel dat aan het begin van de show trouwt en, opmerkelijk genoeg, bij het slotakkoord nog steeds samen is. Er is een bruiloft, er zijn geboortes, een buitenechtelijke affaire, meerdere verzoeningen, carrièreperikelen, existentiële crises en nóg meer huwelijksfeesten. Tot zover niets nieuws onder de zon vergeleken met COMPANY, en daar wringt de schoen; in tegenstelling tot het meesterwerk van Sondheim en Furth uit 1970, dat een moderne make-over kreeg, voelt I DO! I DO! als een museumstuk van vóór de seksuele revolutie. Het onderzoekt relaties zonder de noodzaak om te erkennen dat samenwonen onvermijdelijk tot frictie leidt. Sterker nog, op cruciale momenten waarop het interessant zou kunnen worden, lijkt de musical voor zichzelf weg te lopen; alsof Schmidt en Jones zich wel bewust waren van de schaduwkanten van het huwelijksgeluk, maar simpelweg de tijd of de energie niet hadden om dit voor de pauze of de finale aan te stippen.

Waar I DO! I DO! wel in uitblinkt, is de manier waarop Hodges en zijn team een gelikte en vlotte productie hebben neergezet die zelfverzekerd, melodieus en grappig is. Humor is hier het sleutelwoord, en wanneer I DO! I DO! inspeelt op de komische eigenaardigheden van het huwelijk, komt de show echt tot leven. De openingsscène van de tweede akte, waarin de twee ouders kibbelen over de opvoeding van een opstandig kind, is een puur genot; fysieke komedie die uitstekend is geregisseerd, gecombineerd met een briljante timing van de hoofdrolspelers en een scherp geschreven script.

Een musical voor twee personen valt of staat bij het talent van de cast, en I DO! I DO! had zich geen beter koppel kunnen wensen. Vooral Maclean krijgt de kans om te laten zien dat ze een echte 'triple threat' is (een prachtig gedanst “Flaming Agnes” past perfect bij haar komische scherpte en prachtige stem), terwijl Morris op zijn best is wanneer hij op subtiele wijze de aangeboren hooghartigheid van de geprivilegieerde man op de hak neemt. Hierdoor kan het moderne publiek zijn personage in de eerste akte toch enigszins pruimen, om in de tweede akte eindelijk voluit om hem te kunnen lachen. Beiden zijn uitstekend bij stem, beheersen het toneel en dwingen de sympathie van de zaal af.

Verfijnde vertolkingen, een trefzekere enscenering en een ambitieuze, uitstekend uitgevoerde muzikale leiding tillen deze charmante maar gedateerde show naar een hoger plan. Er valt veel te genieten.

Tot 16 november - Upstairs at the Gatehouse