RECENSIE: The Importance Of Being Earnest, Harold Pinter Theatre (0 Sterren)

The Importance Of Being Earnest. Foto: Tristram Kenton The Importance Of Being Earnest Harold Pinter Theatre 19 juli 2014 0 Sterren Momenteel te zien in het Harold Pinter Theatre is een toneelstuk, bedacht en geregisseerd door Lucy Bailey, bijgestaan door ontwerper William Dudley en schrijver Simon Brett, dat zich voordoet als The Importance Of Being Earnest van Oscar Wilde.

Dat is het niet.

Sterker nog, het staat net zo ver af van de perfecte, absurde lekkernij die het meesterwerk van Wilde is, als Adolf Hitler van Nelson Mandela.

Mensen die kaarten hebben gekocht in de veronderstelling dat ze Wildes glorieuze 'trivial comedy for serious people' zouden beleven, zouden hun geld terug moeten vragen. Bailey heeft namelijk geen enkele poging gedaan om dat stuk te regisseren. Het toeschrijven van wat er op het toneel van het Harold Pinter Theatre gebeurt aan Wilde is misleiding en een regelrechte leugen - dit is niet The Importance of Being Earnest.

Het is een dom, inhoudsloos stuk over een oude groep amateuracteurs die een productie van Wildes meesterwerk repeteren. Als concept is de term 'bedroevend' nog een understatement.

In het programmaboekje worden Bailey en Dudley geciteerd terwijl ze aangeven hun inspiratie te hebben geput uit, nota bene, Tom Stoppards magistrale Arcadia:

"In Arcadia zijn er twee verschillende werelden in één onveranderlijk huis, gescheiden door een kloof van bijna 200 jaar. Beiden bezetten het toneel, onbewust van elkaars aanwezigheid. We herinneren ons dat dit zo vloeiend en briljant werd gedaan - de manier waarop de ene generatie verscheen net op het moment dat de andere het toneel verliet. Het was erg ontroerend, en we hopen iets soortgelijks te bereiken door de actie te verplaatsen van 2014 naar 1895".

Dit is zo diepgaand stompzinnig dat het bijna onvoorstelbaar is. Stompzinnig, onvoorstelbaar plagiaat.

Arcadia werd specifiek geschreven om dat ene huis te laten delen door twee verschillende groepen, waarvan de ene groep, de onderzoekers, zich constant bewust was van de andere groep: de tijdgenoten van Lord Byron.

Wilde schreef een stuk over fictieve personages. Bailey en Dudley hebben een stuk en een decor gecreëerd met hun eigen personages - een groep amateurs die het stuk van Wilde repeteert. Er zijn geen twee verschillende groepen op één decor: er is één groep op één decor die twee verschillende dingen doet. Het heeft niets met Arcadia te maken en het is absurd om dat te suggereren, enkel om een zweem van respectabiliteit te lenen via de naam van Stoppard.

De getalenteerde Michael Frayn heeft al eens een komisch meesterwerk afgeleverd over de manier waarop drama achter de schermen invloed heeft op live theater. Het heet Noises Off. Simon Bretts smakeloze en totaal ongrappige gewauwel vormt hier geen enkele bedreiging voor de nalatenschap van Frayn.

Kortom - het is geen Wilde, geen Stoppard en geen Frayn.

Het is gewoon rommel. Die zich vermomt als The Importance of Being Earnest.

Bovendien is het leeftijdsdiscriminerend en stuitend neerbuigend naar de vele, vele goede mensen die uitstekend werk verrichten in het amateurtoneel.

Bailey had de cast gewoon hun werk moeten laten doen en de rollen moeten laten spelen zoals Wilde ze schreef. Zoals Judi Dench moeiteloos bewees in A Midsummer Night's Dream in het Rose Kingston, betekent leeftijd niet noodzakelijkerwijs dat een acteur geen rol kan spelen die doorgaans door jongere personen wordt vertolkt.

Er zijn sporen van uitmuntendheid te vinden in veel van de vertolkingen, maar omdat ze amateurs moeten spelen die de Wilde-personages spelen, krijgt het publiek de personages van Wilde nooit echt te zien. De amateurpersonages staan in de weg.

Siân Phillips had een prachtige Lady Bracknell kunnen zijn, net als Cherie Lunghi. Lunghi had een glorieuze Gwendolyn kunnen zijn, maar niet wanneer ze de onzin moet uitvoeren die Bailey haar oplegt als de voormalige National Theatre-actrice Maria. Zowel Nigel Havers (Algernon) als Martin Jarvis (Jack) waren wellicht prima geweest als ze gewoon Wilde hadden mogen spelen, en hetzelfde geldt voor Niall Buggy (Canon Chasuble) en Rosalind Ayres (Miss Prism). De anderen... minder.

Maar dit is geen Wilde - en het is zeker niet The Importance Of Being Earnest.

Een accuratere titel zou zijn: Earnestly Trying To Be Important of The Importance Of Being Earnest in Rehearsal door de Bunbury Players.

Bezoekers zouden hun geld terug moeten eisen.

Want Lucy Bailey heeft de leiding gehad over een vorm van bedrog - dit is niet het stuk van Wilde, en het pretendeert dat ook niet zodra je eenmaal op je dure stoel zit.

Maar om je een kaartje te laten kopen, doet het zich voor als Wildes wonderbaarlijk geestige en nagenoeg perfecte toneelstuk.

Het is een absolute schande.

Boek kaarten voor The Importance Of Being Earnest