RECENSIE: Judith, Mercury Theatre Colchester ✭✭

Judith: A Parting from the Body.

Mercury Theatre Studio

29 september 2017

2 Sterren

Zij is de legendarische Joodse Judith die, aan de vooravond van de strijd, het vijandelijke kamp infiltreert om de Assyrische generaal Holofernes te doden. Het is een moment dat kunstzinnig vele malen is vastgelegd, niet in de laatste plaats in een prachtig schilderij van Caravaggio. Hoewel het script van Howard Barker bij vlagen bruist van een poëtische hardheid en schoonheid, biedt Caravaggio in dat ene schilderij meer spanning en drama dan Barker in dit korte toneelstuk.

Deze coproductie van REND Productions en Lighthouse, Poole, sloot de nationale tournee af in de Mercury. Het decor is eenvoudig en zeer effectief, en verbeeldt de binnenzijde van de tent van de generaal; drie dodenmaskers domineren het midden, met een zwaard dat daarboven hangt. Het engagement van de acteurs en de regisseur voor de tekst staat buiten kijf. Liam Smith brengt de tekst verdienstelijk, maar omdat Holofernes niet de tiran is die we verwachten — nogal nonchalant over het moorden van duizenden mensen — blijft het spel qua emotie ingetogen, afgezien van één moment waarop hij huilt en zijn behoefte aan liefde toont. Als Judith wordt Catherine Cusak gehinderd door een jurk die veel te lang is; ze stapt erop en het beperkt haar bewegingsvrijheid, wellicht symbolisch voor haar relatie met het patriarchaat, maar wel enigszins afleidend. De bloeddorst na de moord op Holofernes geeft ze echter uitstekend vorm. Lichtpuntje is Kristin Hutchinson als de brutale bediende, die vaak haar plaats vergeet en zorgt voor broodnodige humor en interactie met het publiek. Al met al blijft het machtsspel eerder een cerebrale dan een emotionele ervaring.

Het probleem is dat Barkers script te ijl en onvoldoende ontwikkeld aanvoelt; de debatten over dood en liefde zijn interessant maar grijpen de toeschouwer niet aan. De acteurs krijgen te weinig ruimte om hun personages uit te diepen en na vijftig minuten wist het publiek niet zeker of het einde bereikt was — het voelde alsof er nauwelijks progressie was geweest. De relevantie van het stuk toont zich pas wanneer we zien hoe macht en moordlust moeiteloos overgaan op Judith, nu de onderdrukker, maar het stuk eindigt voordat dit thema echt van de grond komt. Oorspronkelijk werd dit gepresenteerd als onderdeel van een double bill; wellicht hadden de thema's sterker uit de verf gekomen in combinatie met het bijbehorende stuk.