RECENSIE: Kathy Kirby Icon, White Bear Theatre ✭✭

Harry McLeod, Jeremy Gagan, Michael Scott Wiseman. Foto: Oliver Kratz Kathy Kirby: Icoon

The White Bear

24 oktober

2 Sterren

Ze zeggen dat twee hoofden meer weten dan één, dus begaf ik me naar de White Bear in Kennington om te zien of hun dubbelprogramma van musicaltheater dat gezegde eer aan zou doen.

De rode draad die de twee stukken verbond was de Britse zangeres en voormalig Eurovisie-deelneemster Kathy Kirby. De stukken hadden verschillende auteurs en settings, maar deelden dezelfde cast, personages en liveband.

I Play for Me vertelt het verhaal van Elliot Figueroa, een (fictieve) rockzanger en het voorprogramma van een jonge Kathy Kirby in de vroege jaren 60. Hij krijgt uiteindelijk ruzie met zijn manager, de beruchte Bert Ambrose, waarna hij vlucht op een veerboot over het Kanaal. Hier ontmoet hij Billy-Boy, een jongen met beperkingen die op de vlucht is voor zijn eigen thuissituatie. De vriendschap die tussen hen ontstaat dient als kapstok om via flashbacks terug te blikken op Elliots turbulente carrière.

Dit was absoluut mijn favoriet van de twee stukken, vooral door het sterke spel van Eddie Mann als Elliot en Harry McLeod als Billy-Boy. De scènes tussen hen beiden waren het meest pakkend; Mann kwam authentiek over als rebelse rockster, inclusief lange lokken en gitaarspel. McLeod leverde een ontroerende prestatie in een zeer complexe rol; hij is duidelijk een groot talent dat schitterde in beide delen van de avond.

De rest van het stuk had helaas te lijden onder wat clichématige dialogen en een weinig opmerkelijk plot, vooral in de ontmoetingen tussen Elliot en Ambrose, die zelden het niveau van een gemiddelde biografische film overstegen. De problemen met het personage Ambrose zetten zich voort in de tweede productie, waar hij zelfs onderbelicht bleef als een standaard verzameling van 'slechte manager'-clichés.

Kathy Kirby: Icoon heeft enorm veel potentie, maar de uitvoering liet te wensen over. We zien een ongelukkige en kwetsbare Kirby in haar appartement, terugblikkend op haar carrière. Er zijn verschillende flashbacks naar haar hoogtepunten, zoals haar optreden bij het Eurovisie Songfestival en talentenjachten op tv. Prijzenswaardig is dat het stuk de minder florissante momenten niet schuwt, zoals de tijd dat ze in bingo-hallen optrad om haar carrière voor te zetten.

Maggie Lynne als de Jonge Kathy. Foto: Oliver Kratz

Het uitgangspunt is goed, maar het wordt gehinderd door het soort afgezaagde dialogen dat uiteindelijk ook de show 'Dusty' de das omdeed. Het gevreesde 'Ik heb je gemaakt tot wie je bent' komt voorbij, net als het afgezaagde 'Wie is de echte Kathy Kirby?'. Veel interessante feiten uit Kirby's leven worden aan het publiek verteld alsof het uit een Wikipedia-artikel komt; er is meer redactiewerk nodig om de dialogen natuurlijk te laten aanvoelen.

Verreweg het meest ongemakkelijke aspect van de productie is de manier waarop Bert Ambrose is neergezet, Kirby's manager en partner (die naar verluidt veel van haar geld heeft gestolen). Zoals gezegd is hij niet best geschreven (wat niet werd gered door het nogal vlakke spel van Jeremy Gagan), maar zijn rol in dit deel was echt bevreemdend.

Er is duidelijk een probleem met hoe hem weer te geven, aangezien hij al dood was gedurende een groot deel van Kathy's latere leven, maar wel nodig is voor de vroege flashbacks. De gekozen oplossing was om hem telkens in een doodskist het toneel op te rijden als hij zijdelings werd genoemd, waarna hij tot leven sprong voor een dialoog of lied.

Tina Jones als Kathy. Foto: Oliver Kratz

Het was waarschijnlijk bedoeld als brutaal of oneerbiedig, maar het werkte eerder macaber en storend; minstens twee vrolijke liedjes vonden plaats met een 'lijk' voor mijn neus (inclusief dansende begrafenisondernemers!). Deze verwarring in toon bleef de hele tijd aanwezig; emotionele diepgang die werd opgebouwd door een oprecht portret van de oudere, vervlogen ster, werd direct weer afgebroken door iets bizars als Kirby die danst met de geest van Ambrose die net uit zijn kist is gesprongen.

Er waren lichtpuntjes; Maggie Lynne als de jongere Kathy verzorgde de muzikale intermezzo's met een stem die de show stal. Ook tussen Tina Jones en Lloyd Morris was er levendige chemie als de oudere Kathy en haar nieuwe manager. Ondanks deze bezielde inspanningen was het niet genoeg om de avond boven het gemiddelde uit te tillen.

Biografische stukken zijn lastig om goed te krijgen, en ondanks twee prijzenswaardige pogingen in The White Bear, sloegen ze de plank net mis. Hoewel Kirby-fans er ongetwijfeld plezier aan zullen beleven, is de avond voor de rest van het publiek minder inspirerend.

Kathy Kirby: Icoon is tot en met 8 november 2015 te zien in het White Bear Theatre.