ELEŞTİRİ: Kathy Kirby Icon, White Bear Theatre ✭✭

Harry McLeod, Jeremy Gagan, Michael Scott Wiseman. Fotoğraf: Oliver Kratz Kathy Kirby : İkon

The White Bear

24 Ekim

2 Yıldız

İki kafanın bir taneden daha iyi olduğunu söylerler; ben de Kennington'daki White Bear'a, bu müzikal tiyatro ikilemesinin bu sözün doğruluğunu kanıtlayıp kanıtlamayacağını görmeye gittim.

İki oyunu bir araya getiren tema, İngiliz şarkıcı ve bir zamanların Eurovision temsilcisi Kathy Kirby'ydi. Oyunların yazarları ve mekanları farklıydı ancak ortak bir oyuncu kadrosunu, karakterleri ve aynı orkestrayı paylaşıyorlardı.

I Play for Me, 60'lı yılların başlarında genç Kathy Kirby'nin ön grubu olarak sahne alan (kurgusal) rock şarkıcısı Elliot Figueroa'nın hikayesiydi. Figueroa, meşhur menajeri Bert Ambrose ile yollarını ayırdıktan sonra bir feribotla Manş Denizi'ni geçer. Burada, kendi ailevi sorunlarından kaçan özel gereksinimli bir çocuk olan Billy-Boy ile tanışır. İkilinin kurduğu arkadaşlık, Elliot'ın çalkantılı kariyerine bir dizi geri dönüşle bakmak için kullanışlı bir araç işlevi görüyor.

İki oyun arasında kesinlikle favorim buydu; bu da esasen Elliot rolündeki Eddie Mann ve Billy-Boy rolündeki Harry McLeod'un güçlü başrol performanslarından kaynaklanıyordu. İkilinin sahneleri en ilgi çekici anlardı; Mann, dökümlü saçları ve gitardaki ustalığıyla asi bir rock yıldızı olarak oldukça sahiciydi. McLeod da çok zor ve karmaşık bir rolü üstlenirken dokunaklı bir performans sergiledi; kendisinin önemli bir yetenek olduğu açık ve gecenin her iki yarısında da parladı.

Ancak oyunun geri kalanı, basmakalıp diyaloglar ve sıradan bir olay örgüsüyle gölgelenmişti; özellikle Elliot ve Ambrose arasındaki sahneler standart bir biyografik yapımın ötesine nadiren geçebildi. Ambrose karakteriyle ilgili sorunlar ikinci yapımda da devam etti; ancak burada karakter kötülüğünden taviz vermeyen tek boyutlu bir 'kötü menajer' tiplemesi olarak oldukça yetersiz yazılmış görünüyordu.

Kathy Kirby: İkon büyük bir potansiyele sahip olmasına rağmen uygulama noktasında sınıfta kalmış. Oyunda, dairesinde kendi kariyeri üzerine düşünen mutsuz ve savunmasız bir Kirby görüyoruz. Eurovision'da sahne alması veya televizyondaki yetenek yarışmalarında milyonlara seslenmesi gibi kariyerinin zirve noktalarına çeşitli geri dönüşler yapılıyor. Ayrıca takdire şayan bir şekilde, kariyerini canlı tutmak için tombala salonlarında şarkı söylediği o daha hüzünlü dönemleri de es geçmiyor.

Genç Kathy rolünde Maggie Lynne. Fotoğraf: Oliver Kratz

Oyunun çıkış noktası iyi, ancak benzer bir kurguya sahip olan Dusty adlı gösteriyi de aşağı çeken türden klişe diyalogların kurbanı oluyor. O korkunç 'Seni ben yarattım' cümlesi, benzer şekilde bayatlamış 'Gerçek Kathy Kirby kim?' sorusuyla birlikte karşımıza çıkıyor. Kirby’nin hayatının daha ilginç yönlerinin çoğu seyirciye sanki bir Wikipedia makalesinden okunuyormuş gibi aktarılıyor; diyalogların daha doğal hissettirmesi için biraz daha düzenleme yapılması gerekiyor.

Yapımın açık ara en rahatsız edici yönü, Kirby'nin menajeri ve sevgilisi olan (ve iddiaya göre parasının çoğunu çalan) Bert Ambrose'un tasviri. Daha önce de belirttiğim gibi, iyi yazılmış bir karakter değil (ki Jeremy Gagan'ın sönük performansı da durumu kurtarmıyor) ancak bu oyundaki rolü gerçekten tuhaftı.

Kathy'nin hayatının son dönemlerinde Ambrose ölmüş olduğu için onu nasıl tasvir edecekleri konusunda belli ki bir sorun yaşanmış, ancak erken dönem geri dönüş sahneleri için ona ihtiyaç var. Burada bulunan çözüm, öldükten sonra isminin geçtiği her an onu bir tabut içinde sahneye sürmek ve ardından sanki canlanmış gibi diyaloglara veya bir müzikal numaraya dahil etmek olmuş.

Kathy rolünde Tina Jones. Fotoğraf: Oliver Kratz

Muhtemelen sıra dışı olması amaçlanmıştı ancak bunun yerine oldukça ürkütücü ve sarsıcıydı; en az iki neşeli müzikal numara önümdeki ölü bir beden eşliğinde gerçekleşti (üstelik dans eden cenaze levazımatçılarıyla birlikte!). Bu tematik kafa karışıklığı oyun boyunca devam etti; eskiyen ve gözden düşen Kathy'nin dürüst tasviriyle kazanılan duygusal bağ, Kirby'nin tabuttan az önce fırlayan Ambrose'un hayaletiyle dans etmesi gibi tuhaf bir şeyle bir anda yok oluyordu.

Bazı parlak noktalar da yok değildi; genç Kathy rolündeki Maggie Lynne, dinlemesi keyif veren etkileyici sesiyle müzikal aralar sağladı. Tina Jones ve Lloyd Morris de yaşlı Kathy ve Ambrose sonrası yeni menajeri olarak canlı bir kimya yakalamışlar. Ancak bu enerjik çabalara rağmen, akşamın ortalamanın üzerine çıkması için bunlar yeterli olmadı.

Biyografik oyunları doğru kurgulamak kolay değildir; White Bear'daki bu iki değerli çabaya rağmen ikisi de hedefi tam on ikiden vuramıyor. Kirby hayranları için şüphesiz ilgi çekici olsa da, diğer izleyiciler için o kadar da ilham verici bir akşam olmayabilir.

Kathy Kirby: İkon, 8 Kasım 2015 tarihine kadar White Bear Tiyatrosu'nda izlenebilir.