RECENSIE: Kenny Morgan, Arcola Theatre ✭✭✭✭✭

Paul Keating (Kenny) en Pierro Niel Mee (Alec). Foto: Idil Sukan Kenny Morgan

The Arcola, Mike Poulton,

23 september 2016

5 Sterren

Boek Tickets

Kenny Morgan was de echte geliefde van toneelschrijver Terence Rattigan, een relatie die in het Londen van de jaren 40 een strikt bewaard geheim was. Toen Kenny viel voor een jongere acteur, Alec Lennox, raakte zijn leven in een neerwaartse spiraal van wanhoop, die eindigde toen hij zelfmoord pleegde door zichzelf te vergassen voor een kachel. Het verhaal gaat dat Rattigan, toen hij hoorde van de zelfmoord van zijn voormalige minnaar, twintig minuten lang niet kon spreken. Toen hij dat eindelijk wel kon, zei hij: “Ik heb het plot voor mijn volgende stuk. Het begint met een lichaam dat voor een gaskachel ligt.” Dat stuk werd The Deep Blue Sea, en het personage op de vloer was Hester Collyer. Mike Poultons inleiding bij het stuk bevat ontnuchterende statistieken. In 1949, het jaar waarin het stuk zich afspeelt, ondernamen zo'n 3000 mensen een zelfmoordpoging met stadsgas. Degenen die het overleefden, ongeveer 300 personen, werden vervolgd en gevangengezet, aangezien een zelfmoordpoging destijds een strafbaar feit was.

Simon Dutton (Terence Rattigan) en Paul Keating (Kenny). Foto: Idil Sukan

Het is deze wereld van geheimen, dubbelhartigheid, illegaliteit en terughoudendheid waarin Kenny Morgan leeft. De productie brengt dit tijdperk tot leven met forensische precisie, door middel van karaktertekening, etiquette, setting en het meest voortreffelijke acteerwerk dat dit jaar in Londen te zien is geweest. Het armoedige decor van de zit-slaapkamer door Robert Innes Hopkins “ademt mislukking”, en de fijngevoelige regie van Lucy Bailey pelt geduldig de façade van beleefdheid en goede manieren af om de verwoesting daaronder bloot te leggen. Als Kenny Morgan is Paul Keating fenomenaal; hij levert een aanhoudende prestatie vol wanhoop en hartzeer, maar portretteert tegelijkertijd krachtig een man die vastberaden is om niet langer Rattigans “onfatsoenlijke” geheim te zijn – wonend in een apart appartement, alles betaald, maar zonder eigen waardigheid. Als Rattigan geeft Simon Dutton een verbazingwekkende en genuanceerde vertolking van een man die gevangen zit in zijn eigen succes, zijn seksualiteit en de onvergetelijke blik van de samenleving (en in het bijzonder van zijn moeder). Rattigan zegt: “De publieke ‘ik’ is de betaalmeester van de private ‘ik’”, en hier zien we zijn dubbelleven: zijn perfecte manieren en zelfspot worden gecompenseerd door zijn smachtende blikken naar Kenny, die de diepte van zijn liefde en verlangen onthullen.

Dit is een ensemble van geweldige vertolkingen. Als de onverantwoordelijke Alec heeft Pierro Neil-Mee de zwaarste taak door zo'n lompe, egoïstische, ongeïnteresseerde, biseksuele dronkaard te spelen, maar hij slaagt erin de maatschappelijke druk te tonen die hem ongelukkig maakt en hem naar Kenny doet uithalen. De openingsscène is een prachtig eerbetoon aan het begin van The Deep Blue Sea, met Marlene Sidaway als de uitstekende Hospita Mevrouw Simpson, die haar meningen als feiten presenteert en de situatie samenvat met afkeurende oneliners. Zij wordt in evenwicht gehouden door een prachtige rol van Matthew Bulgo als de vriendelijke en gevoelige buurman Dafydd Lloyd, de empathische kant van de samenleving tegenover de vernietigende oordelen van Mevrouw Simpson. Als de uit zijn ambt gezette arts Ritter is George Irving voortreffelijk met laconieke humor en een stille woede over Kenny’s zelfmoordpoging, terwijl zovelen van zijn Joodse volk tijdens de oorlog geen keuze hadden tussen leven en dood. Lowenna Melrose haalt alles uit haar kleine rol als Alecs scharrel Norma, waarbij ze zijn egoïstische zelfontkenning doorboort met rake waarheden.

Simon Dutton (Terence Rattigan) en Paul Keating (Kenny). Foto: Idil Sukan

Mike Poultons prachtige stuk is wellicht het toneelstuk dat Rattigan eigenlijk had willen schrijven, en het geven van een stem aan deze personages is een ontroerend statement. Door het hele stuk heen worden opmerkingen en meningen geuit over acteurs en acteren, over theatraliteit en rollenspellen, en dit onderstrepen van het leiden van dubbellevens is voortreffelijk neergezet. Mensen blijven Kenny vragen of hij iets nodig heeft, terwijl het enige dat hij werkelijk nodig heeft – zijn leven openlijk en volwaardig kunnen leiden – hem juist ontzegd zal worden. Zijn tweede, geslaagde zelfmoordpoging beëindigt het stuk en voelt onvermijdelijk aan. Het is een tikkeltje ironisch dat, in een tijd van gender-, leeftijds- en etnisch-neutrale casting, multimedia-voorstellingen en een theaterwereld die constant zoekt naar 'the next big thing', een goedgebouwd stuk naturalistisch drama wel eens het beste nieuwe toneelstuk van 2016 zou kunnen zijn. Mag u niet missen.

Tot 15 oktober 2016

BOEK NU VOOR KENNY MORGAN IN THE ARCOLA THEATRE