ELEŞTİRİ: Kenny Morgan, Arcola Theatre ✭✭✭✭✭

Paul Keating (Kenny) ve Pierro Niel Mee (Alec). Fotoğraf: Idil Sukan Kenny Morgan

The Arcola, Mike Poulton,

23 Eylül 2016

5 Yıldız

Bilet Al

Kenny Morgan, oyun yazarı Terence Rattigan'ın gerçek hayattaki sevgilisiydi; bu ilişki 1940'ların Londra'sında sıkı sıkıya saklanan bir sırdı. Kenny, kendisinden genç bir aktör olan Alec Lennox'a aşık olduğunda, hayatı bir gaz sobasının önünde kendini zehirleyerek intihar edene kadar büyük bir çöküşe sürüklendi. Hikayeye göre Rattigan, eski sevgilisinin intiharını duyduğunda yirmi dakika boyunca konuşamamış. Sonunda ağzından dökülen kelimeler şunlar olmuş: “Bir sonraki oyunumun kurgusunu buldum. Perde, bir gaz sobasının önünde yatan bir cesetle açılacak.” İşte o oyun, Hester Collyer karakterinin yerdeki bedeniyle başlayan "The Deep Blue Sea" (Derin Mavi Deniz) idi. Mike Poulton'ın oyuna giriş bölümü sarsıcı istatistikler barındırıyor. Oyunun geçtiği 1949 yılında, yaklaşık 3000 kişi havagazı ile intihara teşebbüs etmişti. Hayatta kalan 300 civarında kişi ise hapis cezasıyla karşı karşıyaydı, çünkü intihara teşebbüs o dönem bir suç sayılıyordu.

Simon Dutton (Terence Rattigan) ve Paul Keating (Kenny). Fotoğraf: Idil Sukan

Kenny Morgan, sırlar, ikiyüzlülük, yasa dışılık ve baskı dolu bir dünyada yaşıyor. Yapım, bu dönemi karakterler, adab-ı muaşeret, dekor ve bu yıl Londra'da görülen en zarif oyunculuklarla adeta bir otopsi titizliğinde canlandırıyor. Robert Innes Hopkins'in "başarısızlık kokan" o döküntü stüdyo daire tasarımı ve Lucy Bailey’nin hassas rejisi, altındaki yıkımı ortaya çıkarmak için nezaket ve görgü maskesini sabırla soyuyor. Kenny Morgan rolündeki Paul Keating, Rattigan’ın her şeyi ödenmiş ancak hiçbir saygınlığı bulunmayan o ayrı apartman dairesindeki "çirkin" sırrı olmaya dönmemeye kararlı bir adamı canlandırırken, sergilediği bitmek bilmeyen bu keder dolu performansıyla tek kelimeyle muazzam. Rattigan rolünde Simon Dutton, başarısı, cinselliği ve toplumun (özellikle de annesinin) acımasız bakışları arasında sıkışıp kalmış bir adamı şaşırtıcı ve nüanslı bir oyunculukla sunuyor. Rattigan şöyle diyor: "Halka açık 'ben', özeldeki 'ben'in patronudur." Burada onun ikili hayatını, mükemmel nezaketini ve alçakgönüllülüğünü, Kenny'ye attığı o özlem dolu bakışlarla, aşkının ve hasretinin derinliğini görerek izliyoruz.

Bu, müthiş performanslardan oluşan bir topluluk oyunu. Pierro Neil-Mee, gamsız Alec rolünde; kaba, bencil, vurdumduymaz ve biseksüel bir sarhoşu canlandırarak en zor işin üstesinden geliyor ancak onu mutsuz eden ve Kenny’ye saldırmasına neden olan toplumsal baskıları da hissettirmeyi başarıyor. Açılış sahnesi, Marlene Sidaway’in mükemmel ev sahibi Mrs. Simpson karakteriyle fikirlerini tartışılmaz gerçekler gibi sunup sahneyi onaylamayan tek cümlelik yorumlarıyla özetlediği, "The Deep Blue Sea"nin açılışına harika bir saygı duruşu niteliğinde. Mrs. Simpson’ın mahkum edici yargıları, Matthew Bulgo’nun canlandırdığı nazik ve hassas komşu Dafydd Lloyd karakterinin şefkatli yanıyla dengeleniyor. Meslekten men edilmiş doktor Ritter rolünde George Irving, lakonik mizahı ve savaşta pek çok Yahudi soydaşının yaşam ile ölüm arasında seçimi yokken Kenny’nin intihar girişimine duyduğu o sessiz öfkesiyle dikkat çekiyor. Lowenna Melrose, Alec’in günübirlik aşkı Norma rolündeki küçük karakterinde, Alec’in bencil inkarını gerçek mermileriyle delerek rolünün hakkını veriyor.

Simon Dutton (Terence Rattigan) ve Paul Keating (Kenny). Fotoğraf: Idil Sukan

Mike Poulton’ın bu güzel eseri, belki de Rattigan’ın gerçekten yazmak istediği oyundur ve bu karakterlere bir ses vermek dokunaklı bir duruş sergiliyor. Oyun boyunca aktörler ve oyunculuk, tiyatro ve rol yapma üzerine yapılan yorumlar, ikili hayatlar yaşamanın altını zarifçe çiziyor. İnsanlar Kenny'ye bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sorup duruyorlar, oysa ihtiyaç duyduğu tek şey -hayatını açıkça ve dolu dolu yaşamak- ona her zaman reddedilecek olan tek şeydir. İkinci ve başarılı olan intihar girişimi oyunu bitiriyor ve bu son kaçınılmaz hissettiriyor. Cinsiyet, yaş ve etnik köken gözetmeksizin yapılan oyuncu seçimlerinin, multimedya çalışmalarının ve tiyatronun sürekli "yeni büyük keşfi" aradığı bir dönemde, iyi yapılandırılmış bir natüralist dramın 2016'nın en iyi yeni oyunu olması biraz ironik. Kaçırılmaması gereken bir eser.

15 Ekim 2016'ya kadar

ARCOLA THEATRE'DA KENNY MORGAN İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN