RECENSIE: Made In Dagenham, New Wolsey Theatre ✭✭✭✭

Made In Dagenham

New Wolsey Theatre, Ipswich

22 september 2016

4 Sterren

Boek Tickets

Na een kortstondig verblijf op Prime Time West End strip deze coproductie tussen de Wolsey en het Queen’s Theatre uit Hornchurch de musical van alle grootschalige afleidingen om terug te keren naar de kern. Regisseur Douglas Rintoul heeft het stuk toevertrouwd aan een uitzonderlijk ensemble van acteur-muzikanten, met als resultaat een opgewekte en krachtige avond waarin gelijke rechten centraal staan. Gebaseerd op de gelijknamige film volgt de musical de vastberadenheid, humor en het verzet van de vrouwen in de Ford Dagenham-fabriek, die in 1968 het werk neerlegden voor een gelijk loon.

De productie opent met een treffende scène die begint met de toespraak van Theresa May voor Downing Street 10, gevolgd door een soundscape die ons terugvoert in de tijd: van de huidige vervallen fabriek naar de bloeiende industrie van 1968 (met een uitstekend decorontwerp van Hayley Grindle). Dit benadrukt direct het thema van de show: dat er weliswaar veel verandert, maar dat sommige zaken pijnlijk hetzelfde blijven. Het script van Richard Bean weigert het verleden door een roze bril te bekijken; het seksisme en de toenmalige opvattingen klinken ons nu schokkend in de oren. De muziek van David Arnold en de liedteksten van Richard Thomas zijn daarbij bij vlagen zo scherp als een naaimachinenaald.

Daniella Bowen is voortreffelijk als Rita, de tegenstribbelende leider van de campagne. Ze brengt de stress waar Rita onder lijdt en haar onvermoeibare inzet prachtig over met een mix van emotie en humor. Het meest aangrijpende personage is wellicht haar vriendin en vakbondslid Connie, die jarenlang volgens de regels van de bond heeft gespeeld voordat ze aan borstkanker bezwijkt en haar legendarische TUC-toespraak en strijdlust nalaat aan Rita – een schitterende, integere rol van Wendy Morgan. Angela Bain steelt bijna de show als de vloekende Beryl, die de beste oneliners naar haar hand zet, en Alex Tomkins weet ondanks zijn diepgewortelde seksistische houding veel sympathie te wekken voor Eddie, de echtgenoot van Rita.

De musical is niet zonder gebreken; de eerste akte zou baat hebben bij het schrappen van een paar nummers en mannelijke personages. Premier Harold Wilson is gereduceerd tot een karikatuur, een clowntje, waarbij de beoogde satire in de stijl van 'Beyond the Fringe' de plank volledig misslaat. De mannen worden net iets te vaak als tweedimensionale schurken neergezet. Waar dit echter wél werkt, is bij Jeffrey Harmer’s op Trump geïnspireerde Mr. Tooley; de Amerikaanse eigenaar wiens nummer 'Made in America' voor een kille sfeer in de zaal zorgt. Maar onder de streep is dit een voorstelling die de vrouw viert, en het stuk is op zijn sterkst wanneer zij in de schijnwerpers staan. Dat geldt zelfs voor de politieke scènes, met Claire Machin als een ijzersterke Barbara Castle – een werkelijk inspirerende vrouw. Rita’s strijdlied 'Stand Up' vormt het triomfantelijke hoogtepunt van een show vol passie en pit, die het publiek terecht in de benen kreeg!

Made In Dagenham is nog tot 15 oktober 2016 te zien in het New Wolsey Theatre.

BOEK TICKETS VOOR MADE IN DAGENHAM