ELEŞTİRİ: Made In Dagenham, New Wolsey Theatre ✭✭✭✭

Made In Dagenham

New Wolsey Tiyatrosu, Ipswich

22 Eylül 2016

4 Yıldız

Bilet Al

West End'deki kısa süreli yolculuğunun ardından, Wolsey ve Queen’s Tiyatrosu (Hornchurch) ortak yapımı olan bu prodüksiyon, müzikali büyük bütçeli dikkat dağıtıcı unsurlardan arındırarak köklerine döndürüyor. Yönetmen Douglas Rintoul, eseri oyuncu-müzisyenlerden oluşan olağanüstü bir topluluğun ellerine teslim etmiş; sonuç ise eşit hakları kutlayan, neşeli ve etkileyici bir akşam. Aynı adlı filmden uyarlanan müzikal, 1968 yılında Ford'un Dagenham fabrikasında eşit ücret için greve giden kadınların azmini, mizahını, direnişini ve maharetini konu alıyor.

Prodüksiyon, Theresa May’in 10 Numara’daki konuşmasıyla başlayan etkileyici bir sekansla açılıyor ve ses kuşağı bizi metruk fabrikadan 1968’in parlayan tesisine geri götürüyor. (Hayley Grindle imzalı tasarım mükemmel). Bu durum, oyunun ana temasının altını hemen çiziyor: Bir şeyler ne kadar değişirse değişsin, bazı şeyler hep aynı kalıyor. Richard Bean’in metni geçmişe pembe gözlüklerle bakmayı reddediyor; dönemin cinsiyetçiliği ve tutumları bugün kulaklarımıza gerçekten sarsıcı geliyor. David Arnold'un besteleri ve Richard Thomas'ın sözleri ise zaman zaman bir dikiş makinesinin iğnesi kadar keskin.

Daniella Bowen, kampanyanın gönülsüz lideri Rita rolünde harikalar yaratıyor; Rita’nın yaşadığı baskıyı ve kararlılığını oyun boyunca içtenlik ve mizahla yansıtıyor. Belki de en dokunaklı karakter, yıllarca sendika kurallarına göre oynayan ancak göğüs kanserine yenik düşmeden önce TUC (Sendikalar Kongresi) konuşmasını ve ruhunu Rita’ya miras bırakan arkadaşı ve iş yeri temsilcisi Connie. Wendy Morgan bu rolde oldukça hassas bir performans sergiliyor. Angela Bain, ağzı bozuk Beryl rolüyle en iyi replikleri kapıp sahnenin tozunu arttırırken, Alex Tomkins ise kökleşmiş cinsiyetçi tavırlarına rağmen Rita’nın kocası Eddie’ye büyük bir sempati ve sevilebilirlik katıyor!

Müzikalin kusurları yok değil; ilk perdedeki birkaç şarkı ve erkek karakterin elenmesi yerinde olabilir. Başbakan Harold Wilson karikatürize edilerek bir soytarıya indirgenmiş ve buradaki komedi, hedeflenen 'Beyond the Fringe' tarzı hicvin çok uzağında kalmış. Erkekler çoğu zaman iki boyutlu kötüler olarak yansıtılıyor—ancak bunun işe yaradığı nokta, Jeffrey Harmer’ın Trump’tan esinlenen Amerikalı patron Bay Tooley karakteri. Tooley'nin 'Made in America' şarkısı atmosfere buz gibi bir hava katıyor. Özünde bu, kadınları yücelten bir oyun ve odak noktası onlar olduğunda çok daha güçlü. Siyasi sahnelerde bile bu durum geçerli; Claire Machin, gerçekten ilham verici bir kadın olan Barbara Castle rolünde mükemmel. Rita’nın harekete geçme çağrısı olan 'Stand Up' numarası, kalbi ve enerjisi yüksek olan bu gösterinin izleyiciyi ayağa kaldıran zafer dolu finali oluyor!

Made In Dagenham, 15 Ekim 2016 tarihine kadar New Wolsey Tiyatrosu'nda sahnelenmeye devam ediyor.

MADE IN DAGENHAM İÇİN BİLET ALIN