RECENSIE: Much Ado About Nothing, Mercury Theatre Colchester ✭✭

Much Ado About Nothing

Mercury Theatre, Colchester

05-10-16

2 Sterren

Boek Tickets

The Only Way is Shakespeare? Deze productie speelt zich af in het hedendaagse Essex, in een garnizoensstad (waarbij nogal onsubtiel wordt gehint op Colchester), maar slaat de plank op vrijwel elk vlak mis. De TOWIE-benadering introduceert wat smakeloze ideeën, en het misplaatste concept van Pia Furtado lijkt te veel te zwelgen in de eigen vermeende gevatheid in plaats van zich te richten op het vertellen van het verhaal. Het begint al bij het openingslied dat in de gangpaden wordt gezongen, achter de eerste rijen die de zangers niet kunnen zien, en het duurt simpelweg te lang. Dit uitmelken van ideeën haalt de vaart eruit en rekt de speelduur onnodig op; een wanhopig lange partyscène verpest bijvoorbeeld de komedie door storend ‘upstagen’ dat de kop ingedrukt had moeten worden. En waarom één kruis-grap als je er ook tien kunt maken? (Als de cast meer plezier heeft dan het publiek, dan is er een probleem.) Met een speelduur van bijna drie uur moet de voorstelling echt een versnelling hoger. Hoewel ik vernieuwing toejuich, werpt deze interpretatie geen nieuw licht op de tekst; onder de oppervlakte blijft het een nogal dertien-in-een-dozijn uitvoering van het stuk.

Een zucht van verlichting dus dat Beatrice en Benedick, op wie de hele show rust, goed uit de verf komen. Jason Langley is een geweldige, joviale Benedick. Hij mag aan het begin van het stuk misschien iets meer bravoure tonen, maar hij is precies het type Essex-boy dat op zaterdagavond de plaatselijke Wetherspoons bevolkt; enorm sympathiek zodra hij zijn liefde voor Beatrice toegeeft. Het accent van Danielle Flett deed me denken aan Catherine Tate's vertolking van de rol een paar jaar geleden, maar zodra ze op dreef is, is haar Beatrice vurig en overtuigend. De chemie tussen de twee werkt vooral in de tweede helft uitstekend. Robert Fitch is een voortreffelijke Don Pedro: autoritair wanneer nodig, een vriend wanneer gewenst, en met subtiele hints naar zijn eigen eenzaamheid en liefdesverdriet. Als Margaret is Kirsty J. Curtis bruisend en grappig, en het is goed om te zien dat haar personage de ruimte krijgt om te rouwen om Hero.

De rest van de cast is evenzeer toegewijd, maar wordt gehinderd door het concept. Polly Lister snijdt als Don John door alle lichtvoetigheid heen en zet met een uitstekende dictie de kwaadaardigheid van het personage goed neer. Echter, door de slechterik neer te zetten als een vrouwelijke soldaat, met Conrade uit haar bende eveneens als vrouw, wordt het stereotype bevestigd dat vrouwelijke militairen krengen zijn – er was een sterk vrouwelijk tegenwicht nodig om dit in balans te brengen. Dogberry neerzetten als een oud-militair met PTSS is een dapper en fascinerend concept, maar het haalt alle humor uit de rol, ondanks het sterke spel van Karl Hayne. De rest van de Watch wordt gespeeld door leden van het lokale gemeenschapskoor; zij houden zich goed staande, zeker aangezien sommige professionele acteurs over hun tekst struikelden tijdens de première. Helaas moet ik zeggen dat het acteerwerk in het ensemble nogal wisselvallig is.

De zaken worden niet geholpen door het troosteloze decor van Camilla Clarke, dat de show in de eerste helft beperkt tot een kazerne en het stuk nooit de ruimte geeft om een plezierige speeltuin te worden. In de tweede helft, wanneer de actie de kazerne verlaat, verbetert dit niet; het decor toont zeker niet het Colchester dat ik ken. Het enige herkenbare element is de SOS-bus die in het weekend opvang biedt aan dronkaards in het stadscentrum – er is geen spoor van de Romeinse muren of de historische kerken waar Hero onderdak had kunnen vinden na haar afwijzing. Voor mij is Much Ado een romantische komedie: een artikel in het programmaboekje benadrukt dit nota bene. Toch is deze productie geen van beide – wat het stuk in elk geval niet is, is een duistere komedie, en er is zoveel plezier uit de tekst gehaald. Ironisch genoeg werken de serieuzere aspecten van het stuk juist veel beter, omdat de komedie doodslaat. Het spijt me dit te moeten zeggen, maar naar mijn mening is dit een van de zwakste voorstellingen die de laatste tijd in het Mercury te zien zijn geweest. Ik benadruk echter dat dit mijn mening is; andere critici en toeschouwers waren er weg van, en wellicht was deze versie altijd al bedoeld om de meningen te verdelen. Het houdt de gemoederen in elk geval bezig, wat al reden genoeg kan zijn om zelf te gaan kijken en je eigen conclusies te trekken!

Tot 15 oktober 2016

BOEK TICKETS VOOR MUCH ADO ABOUT NOTHING