RECENSIE: Patti LuPone - The Lady With The Torch, 54 Below ✭✭✭

The Lady With The Torch

Patti LuPone bij 54 Below

9 april 2015

3 sterren

Een gevat type aan mijn tafel merkt op: "Bette Midler in First Wives Club". En ze heeft gelijk. Power Dressing, brutaal maar elegant. Een volledig crèmewit ensemble: een diep uitgesneden jurk met V-hals en een geplooide rok, afgemaakt met een strak gesneden colbert met één knoop. Het benadrukt dat de magie en de kleur van de drager zelf moeten komen in deze intieme, maar sierlijke ruimte. Later, midden in de set, midden in haar optreden, midden in een nummer (Find Me A Primitive Man), vallen de puzzelsukjes op hun plek.

Met een ingetogen zwiep van haar rok – om er zeker van te zijn dat absoluut niemand de kleur van haar lingerie ziet – hurkt de diva op het podium neer en brult haar noten recht in het gezicht van een aanbiddende mannelijke fan aan de rand van het podium. Ze kust hem. Meer dan eens. Hij reageert alsof hij van puur genot ter plekke kan sterven. Ze kust hem nogmaals. Het publiek vreest even voor zijn gezondheid. Ze komt weer overeind, met volledige controle over hem, de zaal en het lied. Het is pure, orgastische elektriciteit wanneer ze het volgende couplet inzet, een andere perfect gekapte en elegant geklede man uitkiest en hem wijdbeens bespringt. Het lijkt wel de lapdance van zijn leven. Nadat ze hem heeft verslonden, keert ze terug naar het podium. Ze kijkt haar eerste prooi aan en vraagt: "Ben je hetero of homo?" "Homo", antwoordt hij, onzeker of dat het goede antwoord is. Dat is het. Weer op haar hurken pakt ze zijn kalende hoofd beet en kust hem alsof haar leven ervan afhangt. Je vraagt je onwillekeurig af of er medisch personeel stand-by staat.

Dit is Patti LuPone in haar volle, onstuitbare Diva-modus, die haar cabaretkwaliteiten laat zien in 54 Below met een show die speciaal is ontworpen om haar bereik te tonen: The Lady With The Torch. Ondersteund door een buitengewoon getalenteerde band (piano, trompet, trombone, saxofoon/hobo, contrabas), bewijst LuPone precies waarom ze een cultstatus geniet.

Ze ziet er fantastisch uit en haar pittige bob laat haar jonger en toegankelijker lijken dan sommige van haar toneelrollen suggereren. Ze barst van het zelfvertrouwen op het podium, al grenst het soms gevaarlijk dicht aan arrogantie. Ze doet het in ieder geval geheel op haar eigen manier.

54 Below (onder de legendarische Studio 54) is een fascinerend intieme ruimte. Waar je ook zit, de artiest staat volledig bloot. Er is weinig ruimte voor kunstjes of misleiding. Maar er is volop gelegenheid voor rauwe, oprechte vertoningen van vocale kracht en emotionele eerlijkheid.

In nummers als ‘Find Me A Primitive Man’ is LuPone ongeëvenaard. Het is zeldzaam om die combinatie te vinden van volledige overgave aan de muziek en een vurige, onstuimige vertolking die garant staat voor een even zinderend als hilarisch resultaat. LuPone maakt van het nummer een echte act – en dat is de sleutel tot haar succes.

Andere nummers, waarvan sommige minder bekend, zijn lastiger te verkopen voor LuPone. Haar stem is te rauw en energiek voor de meer delicate melodieën, en haar manier van zingen leunt zo zwaar op haar enorme vibrato en een schijnbaar eigenzinnige mond (die opmerkelijk vertrekt en vervormt) dat nuance en tederheid soms onbereikbaar blijven. Ze heeft een machtige, bulderende stem en wanneer haar songkeuze bij die stem past, is ze volstrekt onverslaanbaar.

Diction is voor LuPone hier geen prioriteit. De algemene klankkleur lijkt voor haar belangrijker dan duidelijk gedefinieerde medeklinkers en klinkers. Soms is dat prima, vooral bij bekende teksten, maar te vaak is het raadselachtig en verwarrend. In tegenstelling tot opera zijn in cabaret de woorden net zo belangrijk als de melodie. Het is jammer als je niet verstaat wat ze zegt, vooral wanneer ze haar bandleden introduceert of grappen maakt tussen de nummers door.

Er valt niets aan te merken op haar fantastische vertolking van klassiekers als ‘C'est Magnifique’, ‘Me and My Shadow’ of ‘Frankie and Johnnie were Lovers’, en andere, tegenwoordig minder bekende nummers zoals ‘Make It Another Old Fashioned, Please’ en ‘Do It Again’. Brutaal berouw, minachtende woede en wraakzucht zijn emoties waarin LuPone uitblinkt.

Andere nummers, zoals ‘Something Cool’, ‘A Cottage For Sale’ en ‘I'm Through With Love’ zijn minder geslaagd. Subtiliteit is niet de sterkste kant van LuPone en liedjes die een ingetogen aanpak vereisen, pakten niet echt. Ze lijkt daar vreemd genoeg, onkarakteristiek, de verbinding te verliezen met de kern van de melodie en de melancholie van de tekst. Bovendien was de zang in deze nummers vaker hoorbaar vals dan in de nummers waar een brutale belt-stem gepast was.

Dat wil niet zeggen dat LuPone niet in staat is verwachtingen te doorbreken: dat kan ze absoluut. ‘So In Love’ is vocaal gezien geen voor de hand liggende keuze voor haar, maar ze maakt het eigen met een helderheid in de hoge uithalen die zowel spannend als verrassend is.

Er is weinig gepraat tussen de bedrijven door en ze geeft zeker geen diepe onthullingen over de betekenis achter haar songkeuzes. Er zijn geen nostalgische herinneringen of momenten van kwetsbare eerlijkheid. Het is niet dat type cabaret. Maar de weinige verhalen die LuPone wel vertelt, brengt ze met chirurgische precisie. Een anekdote over haar oma die haar opa neerschoot, krijgt de lachers op de hand. Haar omschrijving van een nummer als het "Siciliaanse volkslied" is eveneens hilarisch.

Haar van zo dichtbij zien is belonend en tegelijkertijd een beetje beangstigend. Ze zingt met zo’n overgave vanuit haar hele lichaam, grenzend aan razernij, dat een ader onder haar rechteroog door de druk volloopt en gedurende de set een blauw spoor over haar gezicht trekt. Je kunt LuPone nooit beschuldigen van luiheid.

Wanneer ze in topvorm is, in harmonie met het lied, de stijl en haar aanbiddende publiek, is ze onvergelijkbaar. Terwijl ze ‘Find Me A Primitive Man’ zong als een tsunami van vocaal machtsvertoon, overspoelde ze de hele zaal. Toen het voorbij was, was iedereen blij dat ze het hadden overleefd – maar ook vereerd dat ze getuige mochten zijn van een fenomenaal staaltje muzikale vertelkunst.

BEZOEK DE WEBSITE VAN 54 BELOW VOOR MEER INFORMATIE OVER ANDER GEWELDIG CABARET