ELEŞTİRİ: Patti LuPone - The Lady With The Torch, 54 Below ✭✭✭

The Lady With The Torch

Patti LuPone 54 Below'da

9 Nisan 2015

3 Yıldız

Masamdaki hazırcevap bir kadın, "İlk Eşler Kulübü'ndeki Bette Midler gibi" diyor. Haklı da. Güçlü bir imaj, arsız ama zarif. Tamamı krem rengi bir kıyafet; pilili etekli, derin V yakalı bir elbise ve üzerine şık, tek düğmeli bir ceket. Hepsi de bu samimi ama görkemli mekanda asıl büyü ve rengin onu giyenden geleceğini vurguluyor. Daha sonra setin ortasında, performansın tam kalbinde, o meşhur şarkı (Find Me A Primitive Man) sırasında ipler kopuyor.

İç çamaşırının rengini kesinlikle kimsenin görmeyeceğinden emin olmak için eteğine vakur bir dokunuş yapan diva, sahnede çömeliyor ve en ön sırada oturan hayran bir erkek izleyicinin yüzüne karşı notaları gürlüyor. Onu öpüyor. Hem de birden fazla kez. Adam zevkten ölecekmiş gibi tepki veriyor. Kadın onu bir kez daha öpüyor. Seyirciler adamın felç geçirmesinden endişe ediyor. Diva, adama, odaya ve şarkıya tamamen hükmederek ayağa kalkıyor. Bir sonraki dizeyi söylerken tam bir orgazmik elektrik yayıyor; sahneye yakın oturan kusursuz saçlı, şık giyimli başka bir adam buluyor ve tepesine tünüyor. Adam hayatının kucak dansını yaşıyor sanki. Onu adeta yalayıp yuttuktan sonra sahneye dönüyor. İlk avına bakıp soruyor: "Heteroseksüel misin, eşcinsel mi?" Adam, doğru cevabın ne olduğundan emin olamayarak "Eşcinsel" diyor. Öyleymiş. Diva tekrar dizlerinin üzerine çöküp adamın kel kafasını kavrıyor ve tüm gücüyle onu öpüyor. İnsan gayriihtiyari bir yerlerde sağlık ekiplerinin hazır bekleyip beklemediğini merak ediyor.

Bu, tüm durdurulamazlığıyla tam bir "Diva" modundaki Patti LuPone; 54 Below'da ses genişliğini sergilemek üzere tasarlanmış "The Lady With The Torch" gösterisiyle kabare yetkinliğini konuşturuyor. Olağanüstü yetenekli bir orkestra (piyano, trompet, trombon, saksafon/obua, kontrbas) tarafından desteklenen LuPone, neden ikonik bir hayran kitlesine sahip olduğunu tam olarak kanıtlıyor.

Harika görünüyor ve kısa küt saçları onu bazı sahne performanslarının hissettirebileceğinden daha genç ve arkadaş canlısı gösteriyor. Sahnede son derece özgüvenli, ancak zaman zaman kibirin sınırlarında geziniyor. Kesinlikle her şeyi kendi bildiği gibi yapıyor.

Studio 54 Below büyüleyici derecede samimi bir mekan. Nerede oturursanız oturun, sanatçı tamamen göz önünde. Yapaylığa veya aldatmacaya pek yer yok. Ancak vokal gücünün ve duygusal samimiyetin ham, içsel sergilenişi için pek çok fırsat var.

Find Me A Primitive Man gibi parçalarda LuPone eşsiz. Müziğin hissiyatına bu denli teslim olup, aynı zamanda heyecan verici ve komik sonuçlar doğuran o ateşli, hırçın icrayı bir arada bulmak çok zordur. LuPone parçayı gerçek bir performansa dönüştürüyor; bu da başarısının anahtarı.

Bazıları pek bilinmeyen diğer şarkıları LuPone'un dinleyiciye geçirmesi biraz daha zor. Sesi daha narin melodiler için fazla pürüzlü ve enerjik; ses üretme biçimi ise o muazzam vibratosuna ve sanki bağımsız hareket eden ağzına (inanılmaz derecede şekilden şekle giriyor) o kadar bağımlı ki, nüans ve incelik yakalanamıyor. Kocaman, görkemli ve gür bir sesi var ve şarkı seçimleri bu sesle eşleştiğinde oldukça yenilmez oluyor.

Diksiyon konusu, burada LuPone'un elzem gördüğü bir şey değil. Sesin genel formu onun için net tanımlanmış ünsüz ve ünlülerden daha önemli görünüyor. Bazen, özellikle şarkı sözleri çok biliniyorsa bu durum sorun yaratmıyor; ancak çoğu zaman kafa karıştırıcı ve anlaşılmaz olabiliyor. Operanın aksine, kabarede kelimeler ezgiler kadar önemlidir. Özellikle grubunu tanıtırken veya doğaçlama konuşurken ne dediğini anlamamak hayal kırıklığı yaratıyor.

C'est Magnifique, Me and My Shadow veya Frankie and Johnnie were Lovers gibi klasiklerdeki ve Make It Another Old Fashioned, Please ve Do It Again gibi (günümüzde) daha az bilinen parçalardaki olağanüstü yorumuna diyecek yok. Acımasız pişmanlık, aşağılayıcı öfke ve şiddetli intikam LuPone'un ustalaştığı duygular.

Something Cool, A Cottage For Sale ve I'm Through With Love gibi diğer parçalar o kadar başarılı değil. İncelik LuPone'un en güçlü yanı değil ve vokal hattının daha sakin bir yaklaşım gerektirdiği şarkılar dinleyiciyi içine çekemiyor. Garip bir şekilde, melodinin dokusundan ve sözlerden yayılan melankoli ruhundan kopuk görünüyor. Ayrıca bu parçalarda, sert ve gür sesin uygun olduğu şarkılara kıyasla detone olduğu daha net hissediliyordu.

Bu, LuPone'un beklentileri boşa çıkaramayacağı anlamına gelmiyor: Kesinlikle çıkarabiliyor. So In Love onun için vokal olarak bariz bir seçim değil ama şarkıyı kendine has kılıyor; cümlelerin başında hem heyecan verici hem de şaşırtıcı bir parlaklık yaratıyor.

Sahnede pek fazla sohbet yok, şarkı seçimlerinin önemi veya neden seslendirildiklerine dair büyük itiraflar da yok. Anılar denizine yolculuklar veya can yakıcı, dürüst açıklamalar beklemeyin. Bu o tarz bir kabare değil. Ancak var olan o azıcık sohbeti LuPone keskin bir hassasiyetle sunuyor. Büyükannesinin büyükbabasını vurmasıyla ilgili bir anısı salonu kahkahaya boğuyor. Bir parçayı "Sicilya Milli Marşı" olarak tanımlaması da aynı derecede komik.

Onu bu kadar yakından görmek hem ödüllendirici hem de biraz ürkütücü. Öyle tam vücut enerjisiyle, adeta bir çılgınlık sınırında şarkı söylüyor ki, kendisine uyguladığı baskıdan dolayı sağ gözünün altındaki bir damar kanla doluyor ve birkaç şarkı boyunca yüzünde mavi bir iz bırakıyor. LuPone'u asla tembellikle suçlayamazsınız.

Şarkıyla, tarzıyla ve ona tapan izleyicisiyle tam uyum içinde uçuşa geçtiğinde kıyaslanamaz birine dönüşüyor. Find Me A Primitive Man'i söylerken, ezici bir vokal üstünlüğü tsunamisi gibi, kadın erkek demeden tüm kalabalığı yuttu. Şarkı bittiğinde herkes hayatta kaldığına sevindi; ama aynı zamanda böylesine olağanüstü bir müzikal hikaye anlatımına tanıklık ettikleri için kendilerini ayrıcalıklı hissettiler.

DİĞER HARİKA KABARELER HAKKINDA BİLGİ ALMAK İÇİN 54 BELOW WEB SİTESİNİ ZİYARET EDİN