RECENSIE: Pity, Royal Court Theatre ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Sam Pritchards enscenering van Rory Mullarkey's nieuwe stuk Pity in het Royal Court Theatre.

De cast van Pity in het Royal Court. Foto: Helen Murray Pity

The Royal Court Jerwood Theatre.

18 juli 2018

3 sterren

Boek Nu De entree bij Sam Pritchards regie van Rory Mullarkey's nieuwe toneelstuk schept direct hoge verwachtingen. Wie kaarten voor de zaal heeft, betreedt het theater via het zijsteegje en loopt vervolgens over het podium naar zijn plek. Je doorkruist een decor dat een typisch Engels dorpsplein verbeeldt, compleet met een brassband, een ijskraam en een tombola waarvoor je bij binnenkomst een lot krijgt. De wat voorzichtigere toeschouwers lijken even in verwarring, terwijl de ambitieuze theaterliefhebbers hun kans grijpen om even 'op de planken' van het befaamde Royal Court te staan. (Ondergetekende hield zich uiteraard in.) Tot zover alles goed, maar tegen de tijd dat het publiek zit en de loterij voorbij is, zijn we de aanvangstijd al ver gepasseerd en hoop ik vurig dat het stuk begint. Voor mij vat dit de voorstelling uitstekend samen: fantastische beelden, maar ook een hoop frustrerend getrappel op dezelfde plek.

De cast van Pity. Foto: Helen Murray

Het begint als een normale dag. Een man (een uitstekende vertellersrol, warm neergezet door Abraham Popoola) slaat de wereld gade. Wat volgt laat zich het beste omschrijven als 'Monty Python meets Black Mirror': een wereld die desintegreert van zonneschijn en ijsjes naar burgeroorlog, sluipschutters, bommen (héél veel bommen), tanks (fantastische Dalek-achtige creaties die ik zo mee naar huis zou willen nemen) en wreedheden in een verscheurde natie. Het is klassiek Britse surrealistische satire, waarin Mullarkey een koortsachtige rit maakt door de waanzin van de afgelopen twee jaar, rechtstreeks de afgrond van de toekomst in. Ik genoot van het feit dat ik geen idee had wat er zou volgen, en het decorontwerp van Chloe Lamford is subliem; het vangt de stripboek-achtige sfeer van het stuk perfect. Toch vond ik dat de rek er na een uur wel uit was, terwijl de voorstelling honderd minuten duurt zonder pauze. De scène over de burgeroorlog duurt veel te lang en herhaling wordt de achilleshiel: stroboscopen en bommen gaan snel vervelen en de stoet zielen die naar de hemel vertrekt is eindeloos. Hierdoor verliest het dodental ook aan impact. Wie houdt van naturalistisch, empathisch drama, kan deze voorstelling beter overslaan.

De cast van Pity. Foto: Helen Murray

Desondanks is het een ijzersterk ensemble dat de zaal goed weet te bespelen. Paul Bentall opent de avond hilarisch als de boze Professor, en Sophia Di Martino is de hele avond uitstekend als zijn dochter. Sandy Grierson schittert als de Red Warlord en ik was weg van Helena Lymbery's Prime Minister (“Ik ben de premier en dit stadje, waarvan ik de naam even kwijt ben, is nu opeens heel belangrijk”), een duidelijke knipoog naar de gebeurtenissen in Salisbury. Dorian Simpson steelt de show als de bijna gracieuze Captain. Paul G Raymond leeft zich uit in al zijn rollen en Francesca Mills is de hele tijd geweldig, vooral als de nukkige collega die enkel spreekt in de taal van verontwaardiging op social media. Voor een zeldzaam moment van ontroering zorgt Siobhan McSweeny als postbode Sal. Alle rollen worden vertolkt door het ensemble en ze leveren vakwerk.

Door de stijl en het surrealisme lijkt Yellow Submarine wel een brave kostuumfilm; zo bont maakt deze productie het. Ik denk alleen dat wat strenger montagewerk de voorstelling net wat minder vrijblijvend had gemaakt. Dat gezegd hebbende: op de momenten dat je bovenin de achtbaan zit, is het een spectaculaire rit.

BOEK NU TICKETS VOOR PITY