RECENSIE: The Prince Of Egypt, Dominion Theatre Londen ✭✭✭

Ray Rackham recenseert Prince Of Egypt van Stephen Schwartz en Philip Lazebnik, nu te zien in het Londense Dominion Theatre.

Luke Brady, Liam Tamne en het ensemble. Foto: Tristram Kenton Prince Of Egypt Dominion Theatre

3 Sterren

Boek Tickets

Het boek Exodus schreeuwt op het eerste gezicht niet direct 'musical'. Sterker nog, als je het theatrale motto volgt dat de inhoud de vorm bepaalt, zou je kunnen beweren dat de legende van Mozes – met al zijn plagen, moorden en wonderen – beter tot zijn recht zou komen in een opera. Toch heeft de musicalbewerking van Stephen Schwartz en Philip Lazebnik van The Prince Of Egypt zijn première beleefd op West End, ruim twintig jaar na de Dreamworks-film met dezelfde titel (al was de partituur destijds minder uitgebreid) en na een ontwikkelingsproces van ruim vijf jaar.

Luke Brady in Prince Of Egypt. Foto: Tristram Kenton

De voorstelling behoudt veel van de magie van zijn filmische voorganger. Het vertelt een eigen versie van het Mozes-verhaal in een vaak duizelingwekkende combinatie van theatertechniek en verbeeldingskracht. De regie van Scott Schwartz en de choreografie van Sean Cheesman tonen een bijna gebeeldhouwde aanpak in de vertelwijze, wat zeer effectief werkt; het menselijk lichaam wordt ingezet om alles te verbeelden, van strijdwagens tot rivieren. Complexe patronen en groepsbewegingen weven zich prachtig door het verhaal en zijn een genot om naar te kijken.

Luke Brady en Christine Allado. Photo: Tristram Kenton

De enthousiaste cast, aangevoerd door de charmante Mozes van Luke Brady, is werkelijk uitstekend en geeft zich volledig over aan de fysieke, spirituele en soms tijdelijke eisen van het stuk. Alex Khadime’s onverschrokken Miriam en Christine Allado’s vurige Tzipporah vertolken het bekendste nummer uit de voorstelling – When You Believe – met zo’n trefzekere zang dat het de toevallige status van pophit overstijgt en het lied weer volledig in de context van het toneelstuk plaatst. Tanisha Spring haalt het maximale uit de wat mager geschetste rol van Nefertari en zingt misschien wel het meest gedenkwaardige nieuwe nummer van de show: Heartless.

Silas Wyatt-Burke, Alexia Khadime, Luke Brady en Christine Allado. Foto: Matt Crockett

De muziek van Schwartz danst tussen Egyptische folk, pop en zelfs Klezmer; het zit vol heerlijke ritmische beats en pulsen. Hoewel het doet denken aan Children of Eden, heeft het een heel eigen karakter. De teksten bevatten veel gevatte humor, maar ook een paar flinke uitglijders. Het script van Lazebnik balanceert op een wankel koord tussen diepgang en pantomime-achtig vermaak, en slaagt daar niet altijd in. Het decor van Kevin Depinet is een combinatie van fysieke soberheid en een overvloed aan projecties, en de kostuums van Ann Hould-Ward lijken soms minder geïnspireerd op de hellenistische tijd en meer op het Met Gala – ze zouden op een vroege jaren '90 catwalk van Versace niet misstaan.

Liam Tamne. Foto: Tristram Kenton

De ironie is dat Prince Of Egypt pas echt indruk maakt wanneer het op zijn zwaarst en meest episch is, waarbij het voorchristelijke verhaal over goden en profeten met eerlijkheid en flair wordt verkend. Echter, in de dappere poging om van deze vertelling een zeer menselijk verhaal te maken, schiet het te vaak door naar sentimentaliteit. Hierdoor wordt de toch al lange speelduur onnodig gerekt. Er zijn genoeg momenten die gevierd mogen worden, maar achteraf duurt het te lang voordat die bereikt worden. Met een partituur en script die grotendeels weinig indruk achterlaten, kun je je afvragen of het het wachten echt waard is.

BOEK TICKETS VOOR PRINCE OF EGYPT