RECENSIE: Rotterdam, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭✭

Alice McCarthy en Anna Martine in Rotterdam. Foto: Piers Foley Photography Rotterdam

Trafalgar Studios 2

28 juli 2016

4 Sterren

Boek Tickets Het is altijd interessant als een kleinere productie wordt hernomen. Jon Brittains Rotterdam is zo'n voorstelling, nu te zien in de intieme tweede zaal van de Trafalgar Studios. Met nauwelijks genoeg ruimte om je kont te keren, is de locatie ironisch genoeg perfect voor dit stuk; met het publiek aan drie kanten en zo dicht op de personages dat je elke ademteug hoort, is de intimiteit van het stuk onvermijdelijk.

Na zeven jaar in Rotterdam staat Alice op het punt om uit de kast te komen bij haar ouders — toegegeven, via e-mail. Maar enkele seconden voordat ze op verzenden kan klikken, deelt haar vriendin Fiona een enorme onthulling: ze heeft zich nooit echt prettig gevoeld in haar lichaam en wil voortaan als man door het leven gaan, als Adrian. Dit stort Alice in een identiteitscrisis — is ze een lesbische vrouw, of is ze nu heteroseksueel als ze een relatie heeft met een man?

Alice McCarthy en Anna Martine in Rotterdam. Foto: Piers Foley Photography

Vanaf het moment dat we binnenstappen, zijn we voyeurs in het leven van deze mensen. Alice zit achter haar laptop, nerveus te typen. Fiona loopt in en uit in joggingbroek en op sokken, terwijl ze Alice afwisselend plaagt en zich zorgen om haar maakt. Veel toeschouwers moeten dwars door deze ruimte lopen om hun plek te bereiken. We maken dus al direct inbreuk op het bestaan van het koppel.

Brittains script is zelfs zo verbluffend naturalistisch, dat er vaak momenten zijn waarop we als publiek bijna het gevoel hebben dat we privégesprekken afluisteren. Toegegeven, er zijn een paar momenten waarop het een tikkeltje belerend wordt, waarbij het publiek een soort basiscursus gender krijgt, maar deze zijn zeldzaam.

Ed Eales-White en Anna Martine in Rotterdam. Foto: Piers Foley Photography

Een goedgekozen playlist van Europop, met acts als Robyn en Christine and the Queens, vult de scènewisselingen. Het stuk had echter wel zonder de instrumentale achtergrondmuziek op spannende momenten gekund; het leidt af van de dialogen die sterk genoeg zijn om op eigen benen te staan.

Het veelzijdige decor, dat een beetje gehinderd wordt door een paar lastige deuren, verandert moeiteloos van appartement naar kantoor en nachtclub met behulp van wat verschoven stoelen en rekwisieten. De vierkante stellingen en de wanden met afbeeldingen van de Maasstad suggereren de generieke anonimiteit van een appartement voor expats, wat ons eraan herinnert dat Alice’ verblijf van zeven jaar in Rotterdam eigenlijk maar tijdelijk had moeten zijn. In combinatie met de pop-soundtrack benadrukt dit de staat van 'flux' waarin iedereen zich bevindt: Adrians transitie en Alice’ pogingen om zich aan te passen. Josh (Ed Eales-White) merkt dit op wanneer hij verwijst naar de status van Rotterdam als havenstad, waar iedereen aankomt of vertrekt, maar nooit blijft.

Jessica Clark en Alice McCarthy in Rotterdam. Foto: Piers Foley Photography

De vierkoppige cast is perfect op elkaar ingespeeld en geeft alles. Het hoogtepunt is Anna Martine als Fiona/Adrian. Martine is absoluut betoverend en maakt de pijn van Adrian tastbaar; een meesterlijk vertelster. Alice McCarthy speelt de rol van de gereserveerde Alice, die worstelt met haar identiteit, uitstekend. Een geweldige tirade aan het einde van de eerste akte eindigt met het prachtig gebrachte understatement 'I’m a bit of a mess', wat de beste publieksreactie van de avond oplevert.

Niets is definitief in Rotterdam, maar aan de andere kant is niets ook echt constant. In deze havenstad, waar iedereen op doorreis is, krijgt het publiek simpelweg een inkijkje in het leven van vier mensen. Vier mensen die niet per se de hele wereld willen veranderen — alleen hun eigen kleine stukje ervan. Afwisselend hilarisch en hartverscheurend: Rotterdam is een sterk en uiterst boeiend stuk theater.

Rotterdam is te zien tot 27 augustus 2016.

RESERVEER NU VOOR ROTTERDAM