RECENSIE: Roundelay, Southwark Playhouse ✭

Roundelay

Southwark Playhouse

27 februari 2017

1 ster

Boek Tickets Er wordt wel eens gezegd dat er wereldwijd op elk willekeurig moment altijd wel ergens een productie van Arthur Millers 'Death of a Salesman' wordt opgevoerd. Nou, Miller kan niet tippen aan Arthur Schnitzler. Voor elke productie van de tragedie van Willy Loman, moeten er wel tien versies zijn van Schnitzlers 'La Ronde'. De afgelopen maanden schitterde in Londen al de slimme, brutale en hedendaagse 'gay' interpretatie van Joe Di Pietro, 'F**king Men', met zijn precisie en humor; recenter bracht The Bunker nog een magnifieke versie op de planken. En nu, tegelijkertijd met die laatstgenoemde, komt deze voorstelling van Southwark Playhouse in samenwerking met Sonja Lindens gezelschap Visible. Je zou bijna denken dat Schnitzler nooit een ander stuk heeft geschreven.

Het unieke verkoopargument van dit project is dat het oudere acteurs in de schijnwerpers zet. Niets mis mee. Onlangs boekte Lucy Bailey nog een groot succes met haar 'seniorenversie' van 'The Importance of Being Earnest' (waarmee ze het hele land door reisde en overal lof oogstte). De hoop – en de verwachting – is dan ook hooggespannen bij deze editie van dit overspelige succesnummer.

Er is een prachtige cast samengesteld. Clare Perkins is een elegante en gebiedende ceremoniemeester die ons door een enscenering in circusthema leidt (waarbij ze luidkeels herinnert aan Wedekinds 'Lulu'). John Moraitis, Roger Alborough, Elan James (een van de slechts twee jonge mannen) en Vincenzo Nicoli zijn de heren – allen zeer goed en bekwaam op hun eigen manier; en Holly de Jong, Annie Firbank, Doreen Blackstock and (als 'token' jonge vrouw) Anna Simpson zijn de dames – eveneens uitstekend in hun vak en met een enorme inzet in rollen die het beste van de situatie proberen te maken. Zowel de mannen als de vrouwen verrichten wonderen met hun scènes en vullen het podium met bedrijvigheid tijdens de verschillende circusachtige overgangen, waarbij het jonge stel overuren maakt met kopstoten, radslagen en het klimmen in touwen voor geïmproviseerde acrobatiek. En wat dat met het onderwerp te maken heeft? Tja, gebruik uw verbeelding maar (of kijk naar de onvermijdelijke strap-on dildo, of de nogal sjofel uitziende zweep waarmee sommige tussenspelen zijn opgeleukt). Hoewel het Southwark Playhouse wel over een kroonluchter beschikt, zien we in deze productie niemand daaraan rondslingeren. Er is nog een jeugdig lid van de ploeg: Ru Hamilton, die begint als een evenbeeld van Jean-Louis Barrault als de mime-speler Pierrot in 'Les enfants du paradis' en vervolgens prachtige muziek (van Max Pappenheim) speelt op achtereenvolgens fluit, cello, saxofoon en klarinet. Zijn bijdrage is waarschijnlijk het meest bevredigende aspect van de hele avond.

Lindens visie op dit platgetreden terrein klinkt alsof het door een commissie is geschreven. Ze lijkt de drang te hebben om alles twee keer te zeggen, en bij voorkeur drie keer, misschien uit angst dat het publiek de eerste keer niet oplette. Daar heeft ze misschien een punt. We zouden maar zo afgeleid kunnen zijn door alle bizarre fratsen van regisseur Anna Ledwich of de zenuwachtige, rusteloze en toch op de een of andere manier zeer statische choreografie van Diane Alison Mitchell. Waar sommige stukken kiezen voor verschillende 'belevingsniveaus', is de voorkeursmethode van Linden het veranderen van de spreekstijl. Er zitten meer, veel meer, wisselingen van toon en register in het script dan dat er van seksuele – en andere – partners wordt gewisseld. Dit heeft tot gevolg dat het nooit duidelijk wordt waar het script vandaan komt of waar het naartoe gaat. Als dat opzettelijk is, dan is het een bewuste keuze om het publiek te verwarren; als het per ongeluk is gebeurd, dan is het pure onzorgvuldigheid van de schrijver. Hoe het klinkt? Stel je Schnitzler voor, herschreven door Jane Austen, en dat dat script vervolgens weer is herschreven door Danielle Steel, dan kom je een heel eind.

Nog niet zo lang geleden presenteerde het Southwark Playhouse een uiterst goed stuk over het eeuwige conflict tussen jeugd en ouderdom: 'Gods And Monsters'. Nu, in precies dezelfde zaal waar het drama van Russell Labey zo'n intelligente, ontroerende en prachtige indruk maakte, slaat de Schnitzler-parodie van Visible jammerlijk de plank mis. Als u houdt van simpele – zeer simpele – soaps over aardige mensen uit de middenklasse die veel prosecco drinken en eindeloos en doelloos praten over hun zeer middelmatige relaties, dan is dit het stuk voor u! Zo niet, laat het dan aan u voorbijgaan.

Tot en met 18 maart 2017

Foto's: John Haynes

BOEK TICKETS VOOR ROUNDELAY