ELEŞTİRİ: Roundelay, Southwark Playhouse ✭

Roundelay

Southwark Playhouse

27 Şubat 2017

1 Yıldız

Bilet Al Dünyanın herhangi bir yerinde, herhangi bir anında Arthur Miller'ın 'Satıcının Ölümü' oyununun sahnelenmekte olduğu söylenir. Miller bu konuda Arthur Schnitzler'in eline su dökemez. Willy Loman'ın her bir trajedisine karşılık, Schnitzler’in 'La Ronde' oyununun en az on farklı versiyonu olmalı. Daha geçtiğimiz aylarda Londra'da Joe Di Pietro'nun akıllıca, arsız ve çağdaş eşcinsel yorumu 'F**king Men' keskin zekasıyla göz kamaştırdı; yakın zamanda ise The Bunker'da bir başka muazzam versiyon sahneye taşındı. Şimdi ise tam da onunla eş zamanlı olarak, Southwark Playhouse'un Sonja Linden'in Visible topluluğuyla işbirliği yaptığı bu yapım karşımızda. İnsan gerçekten Schnitzler’in başka hiçbir oyun yazmadığını düşünecek.

Bu projenin ayırt edici özelliği, yaşını almış oyuncuları vitrine çıkarması. Bunda yanlış bir şey yok. Kısa bir süre önce Lucy Bailey, ‘Ciddi Olmanın Önemi’nin yaşlı kadrosuyla büyük bir başarı yakalamış ve övgüleri toplayarak ülkeyi baştan başa turlamıştı. Hal böyle olunca, seri çapkınlıkları konu alan bu popüler piyesin yeni yorumuna dair umutlar ve beklentiler de haliyle yüksekti.

Harika bir kadro bir araya getirilmiş. Clare Perkins, bizi sirk temalı bir sahnelemede yönlendiren (ve bu sırada Wedekind’in 'Lulu'sunu gürültüyle anımsatan) zarif ve hakim bir Tören Sorumlusu olarak karşımıza çıkıyor. John Moraitis, Roger Alborough, Elan James (iki sembolik genç erkekten biri) ve Vincenzo Nicoli erkek rollerinde; hepsi de kendi tarzlarında oldukça iyi ve yetenekliler. Holly de Jong, Annie Firbank, Doreen Blackstock ve (sembolik genç kadın) Anna Simpson ise kadın rollerini üstleniyor; işlerini gayet başarılı yaparken, bu durumu en iyi şekilde değerlendirmeye çalışan performanslarıyla biletin hakkını veriyorlar. Hem erkekler hem de kadınlar sahnelerinde mucizeler yaratıyor; çeşitli sirk numarası tarzındaki geçişlerde sahneyi hareketlilikle dolduruyorlar. Genç çift ise taklalar atarak, halatlara tırmanıp doğaçlama hava akrobasileri yaparak fazla mesai harcıyor. Peki bunun konuyla ne ilgisi var? Hayal gücünüzü kullanın (ya da bazı aralarda kullanılan o olmazsa olmaz suni cinsel organı veya oldukça yıpranmış görünen kırbacı düşünün). Her ne kadar Southwark Playhouse'un tavanında bir avize olsa da, bu yapımda ondan sarkan kimseyi görmüyoruz. Ekibin bir başka genç üyesi de Ru Hamilton; önce 'Les enfants du paradis' filmindeki pandomim sanatçısı Pierrot karakteriyle Jean-Louis Barrault'yu andırıyor, ardından flüt, çello, saksafon ve klarnetle (Max Pappenheim imzalı) güzel müzikler çalıyor. Hamilton'ın katkısı, muhtemelen tüm akşamın en tatmin edici kısmıydı.

Linden’in bu çokça çiğnenmiş temaya yaklaşımı, sanki bir komisyon tarafından yazılmış gibi hissettiriyor. Belki de seyircinin ilk seferde dikkat etmediği endişesiyle, her şeyi iki, hatta tercihen üç kez söyleme zorunluluğu hissediyor gibi. Haklılık payı olabilir; yönetmen Anna Ledwich'in kurguladığı tuhaf aktiviteler veya Diane Alison Mitchell'in tedirgin ve huzursuz, ancak bir şekilde aynı zamanda durağan koreografisi dikkatimizi dağıtmış olabilir. Bazı oyunlar farklı deneyim 'seviyeleri' sunmayı tercih ederken, Linden’in yöntemi konuşma tarzını değiştirmek olmuş. Metinde ton ve üslup değişimleri, cinsel (ve diğer) partner değişimlerinden çok daha fazla. Bu durum metnin nereden gelip nereye gittiğini belirsizleştiriyor. Eğer bu bilinçliyse, seyircinin kafasını karıştırmak için verilmiş kasti bir karardır; eğer kazara olduysa, yazar adına tam bir özensizliktir. Kulağa nasıl mı geliyor? Schnitzler'in Jane Austen tarafından yeniden yazıldığını, sonra o metnin de Danielle Steele tarafından elden geçirildiğini hayal edin, işte o hesap.

Kısa bir süre önce Southwark Playhouse, Gençlik ve Yaşlılık arasındaki sonsuz çatışmaya dair son derece iyi bir oyun sahnelemişti: adı 'Gods And Monsters' idi. Russell Labey'nin dramasının böylesine zeki, dokunaklı ve güzel bir etki bıraktığı aynı sahnede, Visible topluluğunun bu Schnitzler parodisi maalesef sönük kalıyor. Eğer bolca prosecco içen, kendi sıradan ilişkileri hakkında bitmek bilmeyen ve hiçbir amaca hizmet etmeyen konuşmalar yapan nazik orta sınıf insanlar hakkındaki basit -hem de çok basit- pembe dizileri seviyorsanız, bu oyun tam size göre! Sevemiyorsanız, hiç bulaşmayın.

18 Mart 2017'ye kadar

Fotoğraflar: John Haynes

ROUNDELAY İÇİN BİLET ALIN