RECENSIE: Code 2021: Autumn Secret Theatre Project, Bethnal Green ✭

Code 2021: Najaar Secret Theatre Project

Bethnal Green

11 oktober 2016

1 ster

Je weet dat een productie in de problemen zit als het decor de ster van de show is. En wanneer dat decor een enorm, indrukwekkend gebouw is — een statig Edwardiaans stadhuis in Bethnal Green, inmiddels omgetoverd tot een weelderig hotel met marmeren trappen, gewelfde hallen, reproducties van Angus McBean aan de muren en wuivende palmen in de koelbloedige gangen — dan zijn de problemen groot. En dat was precies het geval bij de nieuwste worp van Secret Theatre.

Het dappere, zij het uiterst discrete ensemble Secret Studio Lab nam de voormalige raadszaal over voor het grootste deel van de voorstelling. Een ruimte die min of meer intact is gebleven, met lambrisering van Australisch notenhout en groen lederen bekleding op de ruime halfronde zitrijen, hoewel de sfeer van burgerlijke ernst nu wat verzacht wordt door een geruststellend dik crèmekleurig tapijt. Hier kregen we een standaard rechtbankdrama voorgeschoteld dat sterk deed denken aan de zaak-O.J. Simpson. Nu is het genre van de juridische thriller een beproefd recept. Het publiek is zeer bekend met de finesses van het procesrecht, en wanneer zij — zoals hier — de rol van de jury in een moordzaak krijgen toebedeeld, laten ze zich niet zomaar alles wijsmaken.

Het is dan ook een gedurfde zet van een gezelschap om het publiek in zo'n positie te manoeuvreren. Wie kiest voor zo’n hyper-naturalistische aanpak, moet de details op orde hebben. Elke onnauwkeurigheid valt direct op en ondermijnt de geloofwaardigheid en de betekenis van wat je probeert neer te zetten.

Dergelijke scrupules lijken de bedenkers van dit 'Trial TV'-opus helaas niet te hebben gekweld. De auteur en regisseur van dit schouwspel (de wellicht wat te vrijblijvende Richard Crawford) heeft de feiten links laten liggen door de gebeurtenissen vier jaar de toekomst in te duwen. Om te beginnen moesten we slikken dat de zaak niet in handen was van, laten we zeggen, de vertrouwde Judge Judy, maar van een dubieus type genaamd Rip Love, de presentator van een smakeloos reality-tv-programma. En dat in een rechtbank, dames en heren van de jury! Ik stel u dat de makers van dit drama, door de standaarden die het theaterpubliek mag verwachten los te laten, vanuit artistiek oogpunt ernstig tekort zijn geschoten in hun zorgplicht.

Terwijl we ons door de volstrekt voorspelbare mechanieken van een proces worstelden (samengeperst in een ruime drie uur), werden de meest elementaire regels van het spel herhaaldelijk genegeerd. Al snel werden we naar een andere fraaie ruimte in het gebouw gedirigeerd: een hoge ontvangsthal die was omgebouwd tot een 'kamer' — een ruimte groot genoeg voor rijen toeschouwers, een speelvlak rond een buitenproportionele bank en een dubbel dressoir, compleet met een Steinway-vleugel. Daar keken we door een glazen wand, alsof we een mierenhoop in de dierentuin bestudeerden, naar een suite die moest doorgaan voor een 'reconstructie' van de plaats delict. Voor ons gemak werden daar twee scenario's van de moord nagespeeld: één voor de aanklager en één voor de verdediging. En juist hier maakte Secret Studio Lab een kapitale fout.

Dames en heren, zoals eerder vermeld was de aanklacht tegen de verdachte moord (hoewel er geen beklaagdenbankje was en de gevangene op zijn Amerikaans naast zijn advocaat zat). Toch presenteerde het Openbaar Ministerie ons hier brutaalweg een volledig ongeplande en uitgelokte 'crime passionnel': met andere woorden, doodslag. Niemand in het proces leek het op te merken. Iedereen in het publiek wel. Tja, daar ging onze betrokkenheid bij de uitspraak.

Terug in de zaal kregen we een lange stoet getuigen voorgeschoteld, die elk keurig hun volledige naam opgaven (zonder overigens te zweren de waarheid en niets dan de waarheid te spreken... maar goed, wie let daarop?). Geen van deze getuigen had een tweede naam. Niet onmogelijk, maar statistisch gezien zeer onwaarschijnlijk. Het script zat vol met dit soort irritante, slordige onvolkomenheden die de tolerantie voor de langdradige en grillige voortgang van dit juridische steekspel verder uitholden. Zullen we het nog hebben over de afwezigheid van een griffier, pers of publieke tribune...? Kon het iemand nog schelen?

Nou ja, er waren zo'n 80 mensen komen opdagen voor dit spektakel. Velen van hen waren aan de drank — hoe zwaar wil ik niet speculeren — maar ze toonden meer geduld dan ik. Maar goed, ik was nuchter. Bovendien had ik niet voor mijn kaartje betaald, en als zij dat wel hadden gedaan, is dat soms een goede reden om er toch maar het beste van te maken. Er was één manier om de onzin zonder wrok te accepteren: als een soort 'dinner theatre' zonder het diner; het was in ieder geval minder erg dan betrokken zijn bij een echte moord. (Wat kostten die kaartjes eigenlijk? En werd daar deze hele luxueuze operatie van gefinancierd? Dat zou interessant zijn om te weten.)

Het was een ENORME opluchting toen het voorbij was. Niet in de laatste plaats voor de beklaagde, die — net als de rest van de cast — de schier onmogelijke taak had om een van de slechtst geschreven rechtbankscripts ooit tot een goed einde te brengen. (Ik weet niet of, of hoe royaal, zij hiervoor betaald kregen.) Voor de goede orde, de rollen waren: Judge Goldsmith - de fraai sprekende en vaderlijke Paul Beech; Rip Love - de gluiperige Monty Jones; Rupert Grove (verdediging) - de immer serieuze Nichols McBride; Emma Knight (aanklager) - de hartstochtelijke Rowena Farrington; Mike Lewis (verdachte) - de tegen alle verwachtingen in overtuigende Eliot Rodriguez; Alice Duvall (het slachtoffer) - de pittige Sarah Roy; Isobella Escobar (de dienstmeid en telg uit een bekend Colombiaans drugskartel. Goedkope grappen? Hier? Welnee!) - de oprechte Jessica Alonso; Johnny Drake (een journalist tussen het publiek die onverwacht opdook om de jury-discussie te sturen) - de vasthoudende Oliver Gower; Viola Lewis (de moeder van de verdachte) - de kalme Olivette Cole Wilson; Mark Burns (de 'beste vriend' die het eigenlijk gedaan had) - de energieke Ged Forrest; Dr. Lewis Pinkman (expert) - de zeer gedisciplineerde Nico Kaufman.

De zaak is gesloten.

Bezoek de website van Secret Theatre voor meer informatie.