RECENSIE: Tenderly Rosemary Clooney Musical, New Wimbledon Theatre ✭✭✭

Tenderly: The Rosemary Clooney Musical

New Wimbledon Time and Leisure Studio,

6 september 2017

3 sterren

Boek tickets voor Tenderly

Rosemary Clooney is een opvallende keuze als middelpunt voor een jukeboxmusical over een leven in de showbusiness (en ja, ze was inderdaad de echte tante van acteur George). In Groot-Brittannië is ze niet bijster bekend; de meesten zullen haar herkennen naast Bing Crosby in de Irving Berlin-kaskraker 'White Christmas' uit 1954. Die film blijft elk jaar rond de kerst ruziënde families betoveren en de gespannen zenuwen sussen van mensen die tevergeefs proberen te voldoen aan het Hollywood-ideaal van een perfecte kerst à la Norman Rockwell. Dat is misschien ook wel de aantrekkingskracht van deze voorstelling: we komen dichter bij een van de pijlers van die mythe van tevredenheid die we onszelf jaarlijks voorhouden, in de stille hoop dat het ooit echt waar zal zijn.

Deze biografische voorstelling laat echter zien dat het voor Rosemary Clooney zelf een verhaal van uitersten was. Zoals veel hardwerkende en stevig drinkende tijdgenoten, laveerde ze decennialang tussen alcoholisme en pillenverslaving. Ze ontkende altijd dat er een probleem was, totdat alles op een pijnlijke manier begon te rafelen: haar prachtige stem, haar ticket naar roem en rijkdom, begon haar in de steek te laten, en daarmee ook haar grip op de realiteit. Een zenuwinzinking volgde, daarna erkenning en acceptatie, en tot slot het moeizame proces van weer opkrabbelen. Een bekend relaas, dat wel.

Wat dit stuk net even anders maakt, is de aanpak van het schrijversduo Janet Yates Vogt en Mark Friedman. Hoewel hun achtergrond in de musicalwereld ligt (met titels als 'Sleepy Hollow' en 'How I Became A Pirate'), hebben ze voor dit werk gekozen voor de strakkere vorm van een toneelstuk... mét muziek. Er is een raamvertelling: Clooney (Katie Ray) bevindt zich in dat idyllische toevluchtsoord waar overspannen Hollywoodsterren zo dol op zijn: het sanatorium. Daar ondergaat ze een klassieke ondervraging door een standaard therapeut (Fed Zanni). Ondertussen passeren haar grootste hits de revue, begeleid door een klein livebandje achter op het intieme toneel. De dokter zingt af en toe ook mee en krijgt zelfs zijn 'eigen' nummer. De praat-, zing- en danstherapie (choreografie van Chi-San Howard) doet zijn werk. En dat is het dan ook wel, in deze keurig geschreven tweepersoonsvoorstelling.

Ondanks de ietwat voorspelbare route is het een genot om te zien hoe de twee acteurs naast hun hoofdrollen talloze andere personages vertolken. Een snelle lichtwisseling (dankzij het nauwkeurige ontwerp van Ali Hunter) is meestal alles wat ze nodig hebben om van personage te wisselen, soms aangevuld met een kleine kostuumaanpassing (ontwerp door Anna Yates). Simon Holt begeleidt het geheel kundig met zijn band (geluid door Chris Drohan). Regisseur Tania Azevedo heeft alles strak georganiseerd, in opdracht van de relatief nieuwe producent Joseph Hodges. Het is een lastige balans, maar de passie spat ervan af. Naarmate de speelperiode vordert, zal het stuk waarschijnlijk nog aan zelfverzekerdheid en souplesse winnen. Tijdens de persavond voelde het geheel nog wat methodisch aan, totdat de cruciale scène van Clooney's inzinking aanbrak — vlak voor de pauze — waarna het stuk pas echt tot leven kwam. Plotseling was het verloop van de scènes en de tekst niet meer te voorspellen. De tweede acte profiteerde enorm van deze theatrale spanning, wat de algehele impact van het stuk ten goede kwam.

Veel van het succes hangt af van de twee acteurs. De casting heeft ons twee interessante persoonlijkheden opgeleverd, al passen ze niet altijd direct in het vertrouwde plaatje. In de hoofdrol vertoont Ray een verbazingwekkende gelijkenis, maar niet zozeer met Clooney; ze doet eerder — en zeer nadrukkelijk — denken aan Grace Kelly. Ze zingt overigens stukken beter dan Miss Kelly ooit deed, maar haar stem doet dan weer denken aan een combinatie van Dinah Shore met een flinke dosis Judy Garland-vibrato op de meest expressieve momenten. Kortom: we zien geen imitatie van Rosemary Clooney, maar een personage dat trekjes heeft van diverse iconen uit dat tijdperk. Ook Zanni moet ons in de rol van de dokter laten geloven dat hij de moeder van Clooney is, of Frank Sinatra als drinkebroer, of de overspelige echtgenoot Jose Ferrer. Hij moet vele rollen invullen waarmee hij qua leeftijd, geslacht of fysiek geen match vormt, behalve in sfeer. Dat is vermakelijk om naar te kijken, al blijft het onduidelijk of dit een artistieke keuze is of simpelweg uit bezuinigingsoogpunt werd gedaan.

Een extra verrassing zijn de twee nummers — één in elke helft — die geen klassiekers uit Clooney's carrière zijn, maar speciaal voor deze voorstelling zijn geschreven. Ik daag iedereen uit om te horen welke liedjes dat zijn. Er zitten wat minder bekende vroege nummers in de show, en zelfs haar latere hits zijn bij het huidige theaterpubliek niet meer altijd parate kennis. Het programmaboekje geeft het antwoord. Wanneer je ontdekt hoe prachtig deze nieuwe songs zijn, zul je ongetwijfeld meer willen horen van dit indrukwekkende schrijversteam. Nu ATG de lancering van dit nieuwe werk heeft gesteund, hopen we dat ze zich gesterkt voelen om meer werk van Vogt en Friedman op de planken te brengen. Dat wordt hoog tijd.

Te zien tot 23 september 2017

BOEK TICKETS VOOR TENDERLY: THE ROSEMARY CLOONEY MUSICAL