RECENSIE: The Bridges Of Madison County, Menier Chocolate Factory ✭✭

Sophie Adnitt recenseert de musical The Bridges Of Madison County van Jason Robert Brown, nu te zien in de Menier Chocolate Factory, Southwark, Londen.

Jenna Russell (Francesca) en Edward Baker-Duly (Robert). Foto: Johan Persson The Bridges of Madison County

Menier Chocolate Factory

Twee sterren

Boek Tickets Ik ben altijd onder de indruk van de manier waarop de Menier Chocolate Factory haar zaal bij elke productie volledig weet te transformeren, en deze keer is dat niet anders. Het decorontwerp van Jon Bausor, dat knus in een hoek is geplaatst en voorzien is van twee draaischijven, wordt slechts af en toe gehinderd door wat hoorbaar gestommel achter de schermen en een veranda die wankelend op- en afrijdt als een nerveuze debutant. Gelukkig is er van dergelijke plankenkoorts niets te merken bij de kleine maar getalenteerde cast van The Bridges of Madison County. Gebaseerd op de roman uit 1992 (later de wereldberoemde film met Clint Eastwood en Meryl Streep), komt deze musicalbewerking van Jason Robert Brown en Marsha Norman naar Londen onder regie van Trevor Nunn, met de immer briljante Jenna Russell in de hoofdrol.

Gillian Kirkpatrick (Marge) en Paul F Monaghan (Charlie)

Het is dan ook jammer dat je de zaal verlaat met de wrange gedachte dat je deze twee uur en drie kwartier van je leven nooit meer terugkrijgt. Vooral de eerste akte lijkt eindeloos voort te slepen, en door een vreemde structuur in de tweede akte voelt het geheel nog langer aan dan het daadwerkelijk is. Er had flink gesnoeid kunnen worden zonder het plot — voor zover dat er is — te schaden. Terwijl haar man en kinderen naar de jaarbeurs zijn, beleeft de in Italië geboren Francesca (Russell) een vierdaagse affaire met Robert (Edward Baker-Duly), een fotograaf die in haar dorpje in Iowa is beland om lokale bruggen vast te leggen. En tja, dat is het wel zo'n beetje. Er is veel overbodige ruis rondom het familie-uitje naar de beurs en er is een compleet nummer gewijd aan Roberts verder afwezige ex-vrouw Marian (hoewel dit, gezongen door de fantastische Shanay Holmes, een van de hoogtepunten van de show is) — het klinkt allemaal aardig, maar je vraagt je af waarom het erin zit.

Maddison Buleyment (Carolyn) en Jenna Russell (Francesca). Foto: Johan Persson

Daarnaast is er bar weinig chemie tussen Francesca en Robert. Hun romance voelt geforceerd; hun eerste ontmoetingen doen meer denken aan vriendelijke buren dan aan een koppel dat gegrepen is door een plotselinge aantrekkingskracht. Het is ook lastig om als publiek voor hen te duimen, ondanks het feit dat de show er alles aan doet om de ontrouw te rechtvaardigen. Francesca's echtgenoot Bud (Dale Rapley), die tot dan toe best redelijk overkwam, ondergaat in de tweede akte plotseling een karakterverandering en verandert uit het niets in een harteloze bruut. De affaire waar het hele stuk om draait, eindigt al vroeg in de tweede akte, waarna de rest wordt gevuld met een vreemde montage van diploma-uitreikingen en bruiloften (wellicht om te suggereren dat Francesca de juiste keuze heeft gemaakt door bij haar saaie familie te blijven?), ondersteund door een blues-achtig nummer dat vloekt met de strijkers die de rest van de voorstelling domineren. Ook dit onderdeel duurt veel te lang.

Dale Ripley als Bud. Foto: Johan Persson

Dit is absoluut geen slechte voorstelling; het is simpelweg ongelooflijk saai. Het tempo is het grootste probleem, en na verloop van tijd beginnen de schijnbaar eindeloze folk-ballads in elkaar over te lopen. Er zit veel talent in deze cast, maar het komt niet volledig tot zijn recht. Alleen Gillian Kirkpatrick en Paul F Monaghan zorgen als Francesca's buren voor de broodnodige komische noot — Kirkpatrick als de nieuwsgierige Marge blijkt uiteindelijk het meest interessante personage van het stuk. Russell's Francesca is in de vertaling naar het toneel minder complex; ze is ogenschijnlijk ontevreden met haar leven, maar niet genoeg om er echt iets aan te veranderen. Russell's vermogen om een verhaal te vertellen via haar zang is echter subliem zodra ze de kans krijgt, en zij weet de show dan ook nog enigszins te redden.

Te lang en onverklaarbaar mat: The Bridges of Madison County zal ongetwijfeld fans vinden onder de liefhebbers van de componist, maar is verder een zeldzame miskleun in de verder sterke reputatie van de Menier op het gebied van musicaltheater.

BOEK TICKETS VOOR THE BRIDGES OF MADISON COUNTY