RECENSIE: The King And I, London Palladium ✭✭✭✭✭

Douglas Mayo over Bartlett Shers productie van Rodgers en Hammersteins The King and I in het London Palladium.

Kelli O'Hara en Ken Watanabe in The King and I. Foto: Matthew Murphy The King and I

London Palladium

3 juli 2018

5 sterren

Boek Nu Na een triomfantelijke reeks in het New Yorkse Lincoln Centre is Rodgers en Hammersteins The King and I neergestreken in het London Palladium, in een weelderige nieuwe productie onder regie van Bartlett Sher. Als een van de 'grote vijf' musicals van Rodgers en Hammerstein (naast Oklahoma!, Carousel, South Pacific en The Sound Of Music) is dit een prachtig voorbeeld van twee van de grootste musicalauteurs op hun absolute hoogtepunt.

Gebaseerd op Margaret Langdons roman Anna And The King Of Siam uit 1944, vertelt de musical het verhaal van Anna Leonowens, een Welshe lerares die door de Siamese Koning wordt ingehuurd om te helpen bij de modernisering van zijn land. Voor een musical uit 1951 houdt het stuk zich meer dan staande, dankzij de perfecte balans tussen de tijdloze muziek en een verhaal over botsende culturen.

Kelli O'Hara en de kinderen in The King and I. Foto: Matthew Murphy

Waar Bartlett Sher in uitblinkt, is zijn bewonderenswaardige respect voor het originele materiaal; hij kopieert niet klakkeloos eerdere producties, maar creëert een nieuwe versie die zijn bestaansrecht keer op keer bewijst. Het verbluffende decor van Michael Yeargen past perfect in het London Palladium. Het oogt paleisachtig, maar biedt tegelijkertijd alle ruimte aan de grote cast — tot in de puntjes gekleed door Catherine Zuber — om een geloofwaardig hof voor deze Koning neer te zetten. De prachtige belichting van Donald Holder versterkt het gevarieerde kleurenpalet van de decors en kostuums met subtiele nuances. Pure luxe!

Gespeeld met bombastische overgave en een tikkeltje ondeugd door Ken Watanabe, is deze Koning een waardige opvolger van zijn voorgangers. Watanabe beheerst het grote podium van het Palladium volledig; er is geen moment twijfel over zijn autoriteit.

Ken Watanabe in The King and I. Foto: Matthew Murphy

Kelli O'Hara is subliem als Anna, die zich in 1862 als weduwe genoodzaakt zag in haar eigen onderhoud te voorzien. O'Hara geeft Rodgers' tijdloze melodieën een lyrische subtiliteit en een dramatische eerlijkheid die elk moment op het toneel tot een genot maken. Ze speelt krachtig in op de sterke kanten van deze bijzondere vrouw.

Wanneer O'Hara en Watanabe samen op het toneel staan, komt de productie pas echt tot leven. De chemie tussen deze twee acteurs van wereldklasse is voelbaar. Het is prachtig om te zien hoe het respect tussen Anna en de Koning groeit, zeker in een tijd waarin tolerantie in onze moderne wereld soms ver te zoeken lijkt. Wanneer de Koning spreekt over het bouwen van een muur rond Siam, voel je de onrust in de zaal: men beseft dat zelfs deze monarch de waanzin van zo’n idee inziet.

Takao Osawa en Ken Watanabe in The King and I. Foto: Matthew Murphy

De politiek achter de schermen van het paleis wordt vertolkt door Takao Osawa als de Kralahome, Naoko Mori als Lady Thiang en een schare aan vrouwen en kinderen. Osawa en Mori geven hun personages een dramatische diepgang die in eerdere versies soms onderbelicht bleef. In de handen van deze twee capabele acteurs krijgt het personage van de Koning nog meer gelaagdheid.

Geen enkele productie van The King and I is compleet zonder de kinderen, en deze versie vormt daarop geen uitzondering. Vrolijk maar nooit overdreven, behouden ze een onschuld die alleen maar bijdraagt aan de warmte van deze voorstelling.

The Little House Of Uncle Thomas. Foto: Matthew Murphy

Dean John Wilson en Na-Young Jeon zijn uitstekend gecast als de jonge geliefden. Het hoogtepunt van de tweede akte is het schitterende ballet 'The Small House Of Uncle Thomas', oorspronkelijk gechoreografeerd door Jerome Robbins. Deze enscenering, die rekening houdt met moderne dansvormen, is een genot om naar te kijken.

Ik was erg onder de indruk van Jon Chew als Prins Chulalongkorn. Chew zet een Prins neer die kritische vragen stelt, alert is en zich bewust is van zijn toekomstige rol in de wereld — een intrigerend en prachtig neergezet personage.

De cast van The King and I. Foto: Matthew Murphy

Dit is de tweede keer in korte tijd dat ik de orkestraties van Robert Russell Bennett hoor, hier uitgevoerd door een fantastisch orkest onder leiding van Stephen Ridley. Weelderig en majesteitlijk; het is heerlijk om deze glorieuze partituur in al zijn pracht te horen.

Mijn oprechte complimenten gaan naar Scott Lehrer en zijn geluidsteam. The King and I heeft het beste geluid dat ik in recente tijden in het theater heb gehoord.

Deze productie van The King and I is de Rolls Royce onder de theatrale revivals. Gecreëerd door Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II, twee absolute meesters van het musicalvak, en hier geherinterpreteerd door Bartlett Sher en zijn buitengewone team. De show is relevanter en amusanter dan ooit, klaar om ontdekt te worden door een nieuwe generatie theaterliefhebbers.

THE KING AND I TICKETS - BOEK NU