RECENSIE: The Way Old Friends Do, Park Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Ian Hallards toneelstuk The Way Old Friends Do, dat nu te zien is in het Park Theatre in Londen.

Foto: Darren Bell The Way Old Friends Do.

Park Theatre

17 maart 2023

4 Sterren

Vanaf augustus 2023 in het Criterion Theatre - BOEK TICKETS

Een toneelstuk over de eerste generatie ABBA-fans die een 'gender reversing' drag-tribute-act oprichten — waarbij vrouwen de rollen van Björn en Benny vertolken en vrienden Peter en Edward in de huid kruipen van Anni-Frid en Agnetha — spreekt mij als ABBA-fan van het eerste uur natuurlijk direct aan! Ik ken geen andere groep die zoveel liefde en verbondenheid oproept. We beleven momenteel een nieuwe gouden eeuw van ABBA: waar ik ooit dacht dat Wembley 1979 de enige keer zou zijn dat ik ze live zou zien, kan ik nu keer op keer naar Voyage kijken met oude vrienden en familieleden die pas lang na het uiteengaan van de groep zijn geboren. Schrijver Ian Hallard, die zelf ook de rol van Peter speelt, laat zijn innerlijke ABBA-nerd de vrije loop. Wanneer een gênante Grindr-date zijn oude schoolvriend Edward blijkt te zijn, zetten de twee de ongemakkelijke sfeer opzij en vormen ze 'Head Over Heels', de drag-ABBA-tributeband. Het is een hartverwarmend en vrolijk aperitiefje voor het hoofdgerecht dat Voyage heet.

Ian Hallard als Peter. Foto: Darren Bell

Het script van Hallard sprankelt van de oneliners, en de meeste komen dankzij het vakmanschap van de perfect gekozen cast uitstekend uit de verf. Hallard vangt als Peter prachtig de eenzaamheid van een homoseksuele man op middelbare leeftijd, die troost en vreugde vindt in de muziek van ABBA en zo eindelijk zijn 'tribe' ontdekt — ook al duurt het avontuur niet lang doordat ze het uiteenvallen van de band proberen te weerspiegelen. Peter is een uiterst innemend personage, en zijn coming-out bij zijn oma op latere leeftijd is ontroerend mooi. James Bradshaw blijft precies aan de goede kant van het 'Carry On'-genre als de heerlijk campy Edward; pinnig en ijdel, maar gelukkig met de nodige diepgang naarmate het stuk vordert. Hij wordt prachtig in evenwicht gehouden door de nuchtere stage manager Sally (Donna Berlin), die met haar sarcasme en gezond verstand menig ego doorprikt. Rose Shalloo is aanvankelijk irritant als de (ook zo bedoelde) Jodie, maar haar personage bloeit op en wordt zeer geliefd naarmate haar zelfvertrouwen groeit. Andrew Horton overtuigt als de manipulatieve Christian, die zich de groep binnendringt en de touwtjes in handen neemt. De absolute ster van de show is echter Sara Crowe als Mrs. Campbell; ze krijgt de lachers op haar hand met slechts één blik, waarbij haar onschuld en onvrede met het dagelijks leven een uitlaatklep vinden in het spelen van Benny. Miriam Margolyes verzorgt een warme, prachtige stemrol als de oma van Peter, en DJ Paul O’Grady zet de tijdlijn van het stuk en de afgelopen jaren treffend neer.

Sara Crowe (Mrs Campbell) en James Bradshaw (Edward). Foto: Darren Bell

In de tweede akte verdwijnt Crowe een tijdje van het toneel omdat Mrs. Campbell ziek wordt, waardoor de humor wat aan kracht verliest terwijl de groep uit elkaar valt. Dit is een klein zwak punt in het stuk: de belangen zijn niet groot genoeg. Ondanks de verwoede pogingen van Christian (die er overduidelijk is als vehikel voor de verhaallijn), overleven de vriendschappen en komen ze allemaal ongeschonden de pandemie door. Het voelt bijna alsof de groep weinig verloren heeft, zelfs oma is er nog. Maar goed, dat is misschien te kritisch gekeken naar een voorstelling die vooral 'feel-good' wil zijn. Al met al is het een enorm vermakelijke avond in het theater. Hoewel ik misschien niet direct 'head over heels' was, zullen de echte 'dancing queens' hier absoluut van smullen!

MELD JE AAN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF EN BLIJF OP DE HOOGTE