RECENSIE: They Don't Pay? We Won't Pay!, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T. Davies recenseert They Don't Pay? We Won't Pay!, een moderne bewerking van de klucht van Dario Fo en Franca Rame.

Tesni, Marc Pickering en Laura Doddington. Foto: Pamela Raith They Don’t Pay? We Won’t Pay! Mercury Theatre, Colchester.

23 maart 2023

3 sterren

BOEK TICKETS

Het getuigt van lef wanneer een theater een komedie over een crisis in de kosten van levensonderhoud programmeert, terwijl we daar middenin zitten. De Italiaanse politieke klucht van Dario Fo en Franca Rame, oorspronkelijk bekend als Can't Pay? Won't Pay!, is in een eigentijds jasje gestoken door bewerker Deborah McAndrew. De echtgenotes (het stuk houdt nogal vast aan traditionele genderrollen) weigeren de torenhoge prijzen in de lokale winkel te betalen, stelen al het voedsel en de eerste levensbehoeften, en proberen de buit vervolgens te verbergen voor zowel hun mannen als de politie. Het vakmanschap van het gezelschap is overduidelijk in het moordende tempo van de klucht, maar het gevaar loert dat een voorstelling als deze de mensen die de boodschap echt zouden moeten horen niet bereikt; het is preken voor eigen parochie. En man, wat wórdt er gepreekt. Lange tirades over onze huidige politiek leiders en de staat van het land sluiten moeizaam aan op flauwe grappen, pantomime-achtige terzijdes naar het publiek en een eindeloos, werkelijk eindeloos, geren over het toneel.

Jack Shalloo, Marc Pickering en Joseph Alessi. Foto: Pamela Raith

De cast haalt alles uit de eendimensionale personages en er zijn veel uitstekende scènes (hoewel deze vooral in de tweede helft zitten; de eerste helft voelt nogal log aan). De onbetwiste ster van de show is Marc Pickering. Hij schakelt op hilarische wijze tussen meerdere personages, wat leidt tot heerlijke metatheater-momenten, vooral wanneer hij uit zijn rol valt en de rest van de cast de les leest over de zware eisen van zijn dubbelrollen. Zonder hem zou de plank nog vaker misgeslagen worden; hij is een genot om naar te kijken. Joseph Alessi levert een sterke prestatie als Jack, de enige gezagsgetrouwe burger, en Laura Doddington geeft als zijn vrouw Anthea de broodnodige vaart aan het verhaal. Jack Shalloo en Tensi Kujore doen wat ze kunnen met de jongere, minder snuggere buren, maar de stereotypen liggen er zo dik bovenop dat het me niet kon overtuigen.

Joseph Alessi and Jack Shalloo. Foto: Pamela Raith

Regisseur Ryan McBryde speelt in op zijn sterke punten met veel stijlelementen die het publiek van het Mercury inmiddels goed kent (rennen in slow motion door rookmachines, het doorbreken van de vierde wand, sterke fysieke komedie), maar hierdoor voelt de productie juist wat aan de veilige kant. Als politieke satire mist het de nodige scherpte. Dat bleek voor mij vooral uit het einde: een kille scène waarin de personages het gevoel hebben dat ze verdwijnen en niet gehoord worden, had het publiek met stof tot nadenken naar huis kunnen sturen. Dit wordt echter direct tenietgedaan door een slotlied met het gemeenschapskoor, dat ons probeert aan te moedigen om vooral een goed gevoel over te houden aan protesteren. Het is een wisselvallig geheel, vooral geschikt voor de echte liefhebbers van kluchten. Wie meer venijn verwacht, zal mogelijk teleurgesteld de zaal verlaten.

Te zien tot en met 31 maart.