ELEŞTİRİ: Ödenmeyecek! Ödemiyoruz!, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T. Davies, Dario Fo ve Franca Rame'nin fars türündeki eserinin güncel bir uyarlaması olan Ödemiyorlar mı? Ödemiyoruz! oyununu değerlendiriyor.

Tesni, Marc Pickering ve Laura Doddington. Fotoğraf: Pamela Raith Ödemiyorlar mı? Ödemiyoruz! Mercury Theatre, Colchester.

23 Mart 2023

3 Yıldız

BİLET ALIN

Gerçek bir hayat pahalılığı krizinin ortasında, bu kriz hakkında bir komedi sahnelemek cesur bir tiyatronun işidir. Dario Fo ve Franca Rame'nin orijinal adı "Ödenmeyecek! Ödemiyoruz!" olan İtalyan politik farsı, uyarlayan Deborah McAndrew tarafından güncel bir dokunuşla ele alınıyor. Yerel dükkandaki fahiş fiyatları ödemeyi reddeden kadınlar (oyunda toplumsal cinsiyet rolleri çok keskin çizilmiş), tüm gıda ve temel ihtiyaç maddelerini çalıyor; malları hem kocalarından hem de polisten saklamaya çalışıyorlar. Ekibin becerileri, oyunun hızlı tempolu fars yapısında kendini gösteriyor; ancak bu tarz bir oyunun mesajını asıl duyması gereken kitleye ulaşamaması ve sadece zaten ikna olmuş bir kitleye hitap etmesi gibi bir risk var. Ve şunu söylemeliyim ki, bu oyunun dili oldukça didaktik. Mevcut liderler ve ülkenin durumu hakkındaki uzun retorik bölümler, bayat espriler, pandomim tarzı seyirciye yönelmeler ve bitmek bilmeyen (gerçekten bitmek bilmeyen) sahne üzerindeki kovalamacalarla birleşince biraz iğreti duruyor.

Jack Shalloo, Marc Pickering ve Joseph Alessi. Fotoğraf: Pamela Raith

Oyuncular bu tek boyutlu karakterlerle ellerinden geleni yapıyor ve birçok mükemmel sekans var (her ne kadar çoğu ikinci yarıda olsa da, ilk yarı oldukça ağır ilerliyor). Gösterinin parlayan yıldızı kesinlikle Marc Pickering; birden fazla karakter arasında gülünç geçişler yaparken harika meta-tiyatro anları yaratıyor. Özellikle karakterden çıkıp, çoklu rol oynamanın zorluklarını anlamayan diğer oyuncuları azarladığı anlar muazzam. O olmasaydı oyun hedefini çok daha fazla şaşırırdı; onu izlemek büyük bir keyif. Joseph Alessi, tek yasa dışı iş yapmayan vatandaş olan Jack rolünde iyi bir performans sergiliyor, karısı Anthea rolündeki Laura Doddington ise aksiyonun temposunu çok iyi koruyor. Jack Shalloo ve Tensi Kujore, genç ve saftirik komşular rollerinde ellerinden geleni yapsalar da, stereotipler o kadar baskın ki karakterler pek inandırıcı gelmiyor.

Joseph Alessi ve Jack Shalloo. Fotoğraf: Pamela Raith

Yönetmen Ryan McBryde kendi güçlü yönlerini kullanıyor ve Mercury seyircisinin alışık olduğu birçok tekniğe (sisler içinde ağır çekim koşular, dördüncü duvarın yıkılması, başarılı fiziksel oyunculuk) yer veriyor. Ancak bu yöntemler artık prodüksiyonun biraz fazla "güvenli" hissettirmesine neden oluyor. Politik bir hiciv olarak oyunun ısırığı yeterince keskin değil. Benim için bunun en büyük kanıtı oyunun sonuydu: Karakterlerin yok olduklarını ve seslerinin duyulmadığını hissettikleri tüyler ürpertici sekans, seyirciyi derin düşüncelerle uğurlayabilirdi. Fakat bu etki, protestonun ne kadar iyi bir şey olduğunu hissettirmeye çalışan topluluk korosunun final şarkısıyla hemen dağılıyor. Artıları ve eksileriyle, bu oyun tam bir fars severlere yönelik. Daha sert bir eleştiri bekleyenler ise salondan hayal kırıklığıyla ayrılabilir.

31 Mart'a kadar devam ediyor.