RECENSIE: Tick Tick BOOM!, Park Theatre ✭✭✭✭

Gillian Saker en Chris Jenkins in Tick Tick BOOM! Tick Tick BOOM!

Park Theatre 90

8 mei 2017

4 sterren

Boek tickets

Bronagh Lagan, de regisseur van deze vormvaste herneming van Jonathan Larsons ‘voorstudie’ voor zijn iconische musicalrevolutie 'Rent' in Finsbury Park's prachtige nieuwe theaterhub, ontpopt zich snel tot een van de meest innovatieve en bedachtzame regisseurs van het land.  Ze loopt zelfs zover voor op de troepen dat we soms het gevoel hebben haar bij te moeten benen, terwijl haar eigen verbeeldingskracht alweer nieuwe vormen van interactie creëert.  Ik zag haar voor het eerst indruk maken in het intieme Tristan Bates Theatre met een opvallende productie van Tim Connor en Susannah Pearse’s ‘The Stationmaster’.  Terwijl ik dat nog aan het verwerken was, verlegde ze grenzen in de grote zaal van Southwark Playhouse met een krachtige en meesterlijke ‘Promises, Promises’, een productie van zo'n glans dat nu pas volledig tot me doordringt hoe doordacht en effectief deze was.  Ik besefte het destijds niet, maar maanden na de laatste voorstelling zie ik nog steeds haar ensceneringen en personages voor me, kan ik hun bewegingen volgen, hun woorden horen, de uitdrukkingen op hun gezichten zien, en bovenal – voelen hoe het was om als publiek in de zaal te zitten en die gebeurtenis te ervaren.  Niet alle regisseurs beschikken over de bijzondere gave om zo te ‘resoneren’ met hun publiek, om de band tussen henzelf, hun zorgvuldig samengestelde cast en de geraffineerde producties levend te houden lang nadat het doek definitief is gevallen.  Ik heb zo'n vermoeden dat Lagan een van die zeldzame regisseurs is.

Jordan Shaw, Gillian Saker en Chris Jenkins in Tick Tick BOOM.

Als dat zo is, komt alle eer toe aan Katy Lipson van Aria Entertainments, van wie Lagan de protégé is, en die samen met Joe C Brown nu aan het roer staat van deze schitterende en kleinschalige uitvoering van het gevatte rockmonoloog van Larson. Hierin experimenteert hij al met veel ideeën, stijlfiguren en gebaren die later tot volle bloei zouden komen in de veel grootsere en meer uitgewerkte modernisering van ‘La Bohème’.  Voor hun debuut op deze locatie heeft het team charmant talent verzameld in de intieme zaal: Chris Jenkins, die hier onlangs nog een hit scoorde met ‘The Burnt Part Boys’, keert terug als de alter ego van Larson, Jonathan, die worstelt met het schrijven van ‘The Great American Musical’ in de vorm van zijn (waarschijnlijk onuitvoerbare) ‘Superbia’; en als zijn sympathieke kompanen zien we Gillian Saker, die vanuit het teksttheater een onberispelijke reputatie meebrengt als Susan, en Jordan Shaw die met West End-flair de rol van Michael invult.  Alle drie vertolken ze daarnaast een reeks kleinere rollen, die ze soms delen, wat de voorstelling een plezierige, improvisatieachtige sfeer geeft.

Chris Jenkins in Tick Tick BOOM!

Hun optredens zitten vol liefde, tederheid en humor – een humor die zowel zachtmoedig en ironisch bescheiden als gepassioneerd egocentrisch is.  Het zijn vertolkingen die van binnenuit de personages ontstaan en naar buiten toe groeien.  Ik ben ervan overtuigd dat ze gedurende de speelperiode alleen maar sterker zullen worden.  Technisch zijn er misschien nog wat kleine hobbels, vooral wat betreft de verstaanbaarheid (en ik heb er alle vertrouwen in dat Jamie Woods die problemen in zijn geluidsontwerp zal oplossen): de band is versterkt, maar – althans op de persavond – de acteurs leken dat niet te zijn.

Het script is op het eerste gezicht een rechttoe-rechtaan ‘backstage story’ van het type ‘En toen schreef ik...’, maar dan gestoken in een flink postmodern jasje.  De nummers hebben meer weg van een gevarieerde revue dan van een traditionele musicalstructuur.  De kleine live-band (onder de voortreffelijke leiding van Larson-expert Gareth Bretherton), lijkt daadwerkelijk ‘binnen de muren’ van zijn piepkleine New Yorkse appartement te spelen.  Het meubilair van Nik Corralls collage-achtige decor kan heen en weer worden geschoven om een breed scala aan ruimtes, sferen en kaders te creëren voor de afzonderlijke scènes.  Ben M Rogers belicht het geheel met oog voor buitenissige details, van flitsende Broadway-glamour tot kleine, flakkerende Puccini-achtige kaarsvlammen.  De industriële sfeer wordt versterkt door het intermitterende gezoem van de airco of het uitstoten van kunstmatige rookpluimen.  Deze rauwe stedelijke wereld benadrukt zowel het centrale als het vluchtige karakter van het menselijke verkeer in de straten, huiskamers, diners en kantoren van Larsonland.  Philip Michael Thomas zorgt voor de naadloze overgangen naar bewegingen die interessant en eigenzinnig zijn.

Chris Jenkins, Jordan Shaw en Gillian Saker in Tick Tick BOOM!

Lagan herinterpreteert de musical als een toneelstuk.  Ze benadert het script niet als een handleiding voor makkelijk spektakel en voorspelbaar sentiment, maar als een uitdaging om haar geest – en daarmee die van het publiek – te prikkel.  Ze pakt dit legendarische werk op en lijkt tegen ons te zeggen: ‘Je denkt dat je dit kent... maar is dat ook zo?’  Ik besef nu pas dat ze hetzelfde deed in ‘Promises, Promises’ en ‘The Stationmaster’, en ik ben blij met die ontdekking.  Het effect hier is dat de show een behoorlijke impact heeft: je wordt voortdurend uit je comfortzone gehaald en gedwongen om aandachtig te luisteren naar elk woord van deze prachtige mensen die, als fata morgana’s, voor onze ogen glinsteren in al hun menselijke kwetsbaarheid.  Het biedt een ongebruikelijk soort betrokkenheid, waarbij het publiek zich telkens op de drempel bevindt van een wezenlijke ontdekking over de personages, terwijl die openbaring tegelijkertijd steeds verder lijkt weg te glippen.  Voor een show die feitelijk een generale repetitie is voor het veel grotere 'Rent', is deze aanpak exact goed.  Hoewel de structuur grillig is, met opeenvolgende scènes in totaal verschillende stijlen, ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik alweer geboekt heb om later in de speelperiode nog een keer te gaan kijken.  Dit is het soort productie dat die aandacht dubbel en dwars verdient.

Foto's: Claire Billyard

T/m 27 mei 2017

RESERVEER TICKETS VOOR TICK TICK BOOM! IN PARK THEATRE 90