RECENZJA: Hendrick’s Emporium of Sensorial Submersion, Edynburg ✭✭✭

Emporium of Sensorial Submersion od Hendrick’s

George Street 91, Edynburg

Trzy gwiazdki

Hendrick’s Gin to marka doskonale znana bywalcom festiwalu Edinburgh Fringe, lecz w tym roku powróciła z teatralnym rozmachem. Emporium of Sensorial Submersion to widowisko rozpisane na trzy piętra zabytkowej, georgiańskiej kamienicy przy George Street. Wpisany w program Fringe i obsadzony profesjonalnymi aktorami spektakl to doświadczenie sensoryczne, które potrafi jednocześnie oświecić, rozbawić i zupełnie zbić z tropu.

To dwugodzinne przedstawienie typu promenade, stworzone z myślą o miłośnikach ginu, powstało we współpracy z wybitnym artystą dźwiękowym, Markiem IJzermanem z HKU University of the Arts w Utrechcie. Podróż zaczyna się w ekscentrycznie urządzonej recepcji hotelowej w stylu lat 20. XX wieku. Goście witani są koktajlem i szaloną przemową Silasa Fifi Templetona – postaci, która natychmiast wprowadza nas w klimat wydarzenia poprzez niedorzeczne interakcje i nieco zbyt poufałe żarty. Tę dawkę absurdu łagodzi nieco pojawienie się profesora von Steinbergera, który wyjaśnia, że właśnie wyruszamy w podróż „słuchowo-smakową”.

W białych fartuchach zostajemy zaprowadzeni do „Najcichszego Baru na Ziemi”, gdzie każdy detal lśni nieskazitelną bielą – od mebli i lamp po sam bar. W słuchawkach wyciszających otoczenie zasiadamy w kompletnej ciszy, by skupić się wyłącznie na smaku Martini. Inspiracją był tu amerykański pisarz E.B. White, który opisał ten klasyczny koktajl jako „eliksir spokoju”.

Po potężnym uderzeniu dźwięków „Planet” Holsta, przechodzimy do sali przypominającej staromodne laboratorium dydaktyczne, z tablicą, probówkami i mikroskopem. Ponownie zakładamy słuchawki, lecz tym razem słuchamy dźwięków zaprojektowanych tak, by wpływały na nasz zmysł smaku podczas degustacji trzech kolorowych płynów w miniaturowych probówkach. Popijając, musimy zidentyfikować smaki i ich intensywność na specjalnym kole aromatów. To genialna lekcja tego, jak inne zmysły kształtują naszą percepcję smaku.

Na piętrze czeka Quantumphysical Soundscape – najbardziej niezwykły punkt programu. W pomieszczeniu spowitym ciężkimi, czerwonymi kotarami zanurzamy się w kakofonii dźwięków generowanych przez metalowe naczynia koktajlowe stojące przed nami. Gdy przesuwamy dłońmi nad krawędziami lub stukamy w dno, każde z nich wydaje inny ton, budując dysonansowe crescendo, podczas którego popijamy klasycznego Corpse Reviver No 2.

Po takim przebodźcowaniu lądujemy na matach w sali z gigantycznym gongiem. Surowa postać przypominająca dyrektorkę szkoły nakazuje ciszę i zanurzenie się w „kąpieli w dźwiękach gongu” – starożytnej formie terapii holistycznej. Osoby w ciąży lub z rozrusznikami serca proszone są o opuszczenie sali (podobnie jak rozweseleni procentami goście). Mimo dobiegających z sąsiedniego baru karaoke fragmentów „Delilah” i „Purple Rain”, jest to kojące, medytacyjne doświadczenie, o które niezwykle trudno w festiwalowym zgiełku Fringe.

By wrócić do formy, warto odwiedzić stylowy bar na parterze, oferujący bogatą kartę koktajli Hendrick’s. Znajdziemy tu kompozycje stworzone przez czołowe edynburskie bary, takie jak The Voodoo Rooms, Bramble czy The Bon Vivant, obok ponadczasowych klasyków. Choć aktorzy i piętra pełne wrażeń dostarczyły nam rozrywki i otworzyły umysły, aromatami i kolorami koktajli najlepiej delektować się tam, gdzie smakują najlepiej: przy barze.