ELEŞTİRMENLERİN SEÇİMİ: En İyi 10 Yeni Londra Oyunu - 1 Eylül 2015

Londra'da ilk olarak hangi oyunu izlemelisiniz?

Bu kafa karıştırıcı soruyu sizin yerinize cevaplamak için, eleştirmenlerimizin görüşlerine dayanarak bu listeyi hazırladık. Tabii ki herkesin zevki farklıdır, ancak biz kendi favorilerimizi sıraladık. Yeni yapımları radarınıza sokmak ve oyuncu kadrosu değişikliklerini yansıtmak adına bu listeyi düzenli olarak güncelleyeceğiz.

Üç yıldan uzun süredir sahnelenen oyunlar bu listede yer almıyor; biz burada Londra sahnelerinin yeni veya nispeten yeni yapımlarına odaklanıyoruz.

Öyleyse vakit kaybetmeden yerinizi ayırtın!

1. Briefs

Cinsiyet, ırk ve cinsel kimlik politikaları, Fez Fa’anana'nın herkesi eşit derecede tiye alan keskin açılış konuşmasından başlayarak tüm performansa yayılıyor. Louis Briggs’in "güzel olmak aptal olmak değildir" dedirten yaramazlıkları, giderek daha da soyunan Lucky Charm (Lachy Shelley) skeçleri ve Dallas Dellaforce'un toplumsal cinsiyet rollerine dair yaptığı o keskin ve cesur hicivler, gösteriyi unutulmaz kılıyor.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

2. Bakkhai

Hiç şüphesiz bu, Ben Whishaw'un şovu. Metindeki her bir espriyi, nüansı ve amacı tutkuyla ortaya çıkaran Whishaw, adeta bir doğa gücü gibi büyüleyici ve güçlü bir performans sergiliyor. Her an titizlikle düşünülmüş ve ustalıkla işlenmiş. Tiyatronun yanı sıra şarap, müzik ve dans tanrısı olan Dionysos'u canlandırırken, Whishaw bu intikamcı tanrıyı karakterinin iliklerine kadar hissettiriyor; aynı zamanda Tiresias ve Haberci rollerindeki diğer kısa performanslarıyla da devleşiyor. Her anlamda büyüleyici.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

3. II. Richard

Bu yapım, II. Richard'ın trajedisinden ziyade sanki bir komedisi olmuş. Sürekli bir kahkaha peşinde koşma hali var; karakterler abartılı, dil ise hızlıca espri kapmak adına arka plana itilmiş, metnin derin ve karanlık yönleri pek önemsenmemiş. Bu, yapımın eğlenceli olmadığı anlamına gelmiyor –aksine oldukça keyifli– ancak özel bir anlam derinliği veya aydınlanma arayanlar için yetersiz kalabilir. Tıpkı başarılı bir okul performansının verdiği o doygunluk hissini veriyor. Shakespeare ile yeni tanışacaklar için harika bir başlangıç noktası, hayal kırıklığına uğramazsınız; fakat yeni perspektifler ve derinlik arayan bir izleyiciyseniz, aradığınızı burada bulamayabilirsiniz.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

4. Three Days In the Country

Genelde basın galaları, bir yapımın tam potansiyelini görmek için çok erken bir dönemde yapılır. Bu iddialı ve heyecan verici yeni yorum henüz zirveye ulaşmamış olsa da, kesinlikle o yolda ilerliyor.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

Sion Daniel Young, Süper İyi Günler (The Curious Incident Of The Dog In the Night-Time) oyununda Christopher rolünde. Fotoğraf: Brinkhoff-Mogenburg 5. Süper İyi Günler (The Curious Incident of the Dog in the Night-Time) Simon Stephens’ın Mark Haddon’ın çok satan romanından uyarladığı oyun, 2013 yılında aralarında En İyi Yeni Oyun, En İyi Yönetmen, En İyi Işık Tasarımı ve En İyi Ses Tasarımı kategorilerinin de bulunduğu yedi Olivier Ödülü ve 2015’te En İyi Oyun dalında Tony Ödülü kazandı. BİLET ALIN

6. 1984

1984'ün bu uyarlaması modern bir şaheser. Sizi 101 Numaralı Oda'ya götürmeden önce biletlerinizi hemen kapın!

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN

Euan Brockie ve Jonathan McGarrity, F*cking Men oyununda. Fotoğraf: Christopher Tribble 7. F*cking Men

DiPietro’nun karakter analizleri zaman zaman klişelere yaklaşsa da, nihayetinde karakterlerin ve durumlarının gerçekliği galip geliyor. Oyunda dram ve mizah bolca mevcut; ancak DiPietro, izleyiciyi seks temasıyla sahte bir rahatlığa sürükleyip ardından karakterlerin hissettiği o derin yalnızlık ve çaresizliği tokat gibi yüzümüze vurmakta çok başarılı.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

8. The Gruffalo (Yayazula)

Bu bir Matilda değil; orijinal eser ve bu uyarlama, Roald Dahl’ın o çok katmanlı ve biraz da ürkütücü yaratımlarıyla kıyaslandığında daha hafif kalıyor. Ancak kendi içinde değerlendirildiğinde, bu gösteri hedeflediği her şeyi başarıyor ve ister sekiz ister seksen yaşında olsun, tüm izleyicilerin ve eleştirmenlerin takdirini hak ediyor.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

9. The Red Lion

Marber sadece futbol üzerine yazmıyor; oyun temelinde modern toplumun yanı sıra erkeklik kavramlarını ele alıyor. Üçlü karakter grubumuz adeta futbolun kutsal üçlemesini –baba, oğul ve kutsal ruhu– temsil ediyor. Roller arasındaki geçişler ve kimin hangi rolü üstlendiği belirsizliği, Marber’ın oyununun en ilgi çekici yönü. Calvin Demba, Jordan’ın saflığını ve karanlık tarafını ustalıkla yansıtırken, Peter Wight ise tüm hayatı kulübe ve The Red Lion'a odaklı, yalnız ve sadık kulüp adamı Yates rolünde büyüleyici bir performans sergiliyor.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

10. Ciddi Olmanın Önemi (The Importance of Being Earnest)

Yönetmen Adrian Noble, dörtlü aşık grubunda (Gwendolyn, Jack, Cecily ve Algernon) turnayı gözünden vurmuş. Emily Barber ve Imogen Doel, sırasıyla Bayan Fairfax ve Bayan Cardew rollerinde kesinlikle muazzam, şaşırtıcı ve son derece sevimliler. Bu rollerin profesyonel sahnelerde daha iyi canlandırıldığını hiç görmemiştim. Algernon’a hayat veren Philip Cumbus’un Cecily’ye olan arzusu, muffinlere olan iştahıyla yarışıyor. Yetenekli Michael Benz ise Jack/Earnest rolünde ışıldıyor.

ELEŞTİRİMİZİ OKUYUN | BİLET ALIN

Siz bizim seçimlerimiz hakkında ne düşünüyorsunuz?