RÖPORTAJ: Oyun Yazarı Chris Urch

Aktör Chris Urch ilk tam uzunluktaki oyununu kaleme aldı ve şimdiden kendisinin İngilizlerin Tennessee Williams'ı olabileceği konuşuluyor. BT: Chris, oyuncu olarak yetiştin, seni oyun yazarlığına iten ne oldu? CU: Drama Centre'da eğitim alırken, bir karakter yaratmam, bir senaryo yazmam ve bunu akranlarımın önünde tek başıma sergilemem gereken Karakter Analizi adlı bir dersimiz vardı. Oldukça açıkta bırakan bir dersti; sahneyi hem yazıyor, hem oynuyor, hem de yönetiyordunuz ama ben bu karakterleri ve diyalogları yaratmaktan her zaman keyif aldım. Bu durum, eğitimimle eş zamanlı olarak gizlice oyunlar yazmaya başlamam için beni tetikledi. Bize ilk oyunun Land of Our Fathers'ın (Babalarımızın Toprağı) yazım sürecinden bahset. Küçük bir madenci topluluğundan geliyorum ve bu konu benim için kişisel olduğu için bunun üzerine yazmak istedim. Köyümde yaşanan trajik bir maden kazası, beni bir göçük hakkında yazmaya itti. Theatre503 ile bir sipariş üzerine anlaştığım için, bunu bir başlangıç noktası olarak keşfetmenin harika bir fırsat olacağını düşündüm; ancak kendime meydan okuyarak hikayeyi Somerset (Chris'in memleketi) dışında bir yere ve hakkında çok az şey bildiğim bir zaman dilimine yerleştirmek istedim. YouTube'da Galler Erkek Korosu'nu şarkı söylerken gördüğümde fikirler oluşmaya başladı. Oyun ne hakkında? Land of Our Fathers, Galler'in güneyinde, Thatcher'ın iktidara geldiği 3 Mayıs 1979 genel seçim gününde geçiyor. Oyun özünde bir hayatta kalma hikayesi. Bir kömür madeninde mahsur kalan altı madenci ve ardından gelen kaos. Şili maden kazasını düşünün ama içine biraz Gal şarkıları eklenmiş hali. Temelde, bu adamların birbirleriyle olan ilişkileri, yüzleşilmesi ve halledilmesi gereken sırlar ve yalanlar üzerine kurulu. Samimi, klostrofobik ve adeta düdüklü tencere gibi gerilimli bir oyun. Bolca kara mizah ve Theatre503'te daha önce hiç yapılmamış bir özel efekt var. Çok fazla araştırma yapman gerekti mi? Ben farklı bir on yılda doğdum, bu yüzden evet araştıracak çok şey vardı ama bir oyun yazmanın eğlencesi de burada. Çeşitli kitaplar okudum ve birkaç belgesel izledim. Ancak oyun Güney Galler'de geçtiği için oraya gitmeye ve eski madenciler tarafından işletilen, tam teşekküllü bir maden olan Big Pit'i ziyaret etmeye karar verdim. Çok nazik davranarak tüm günü onlarla geçirmeme izin verdiler ve beni madenin içine indirdiler. Onlara akla gelebilecek her türlü senaryoyu sordum ve mümkün olduğunca çok bilgi edinmeye çalıştım. Bana harika anektodlar anlattılar; müzenin küratörü ise göçüklerin nasıl olduğu, prosedürler, ekipmanlar ve roller hakkındaki e-posta sorularıma sürekli yanıt verdi. Oyunu olabildiğince otantik ve doğru kılmak benim için çok önemliydi. Oyuncu olarak kariyerinin yazım aşamasında sana yardımcı olduğunu düşünüyor musun? Kesinlikle. Yazarlık konusunda hiç resmi eğitim almadım – kendimi sürekli biraz sahtekar gibi hissediyorum – bu yüzden oyunculuk geçmişime güvenmek zorundayım. Bu nedenle, ana odağım doğrudan karakter ve diyaloglara kayıyor. Oyunda, oyunculara yapmaları için oldukça zorlayıcı görevler verdiğim anlar var; bu sahneleri izlemek seyirci için heyecan verici olmalı. Ayrıca tüm Gal rollerinin Galli oyuncular tarafından canlandırılması beni çok mutlu ediyor. Howard Brenton tarafından muhtemelen bir sonraki Tennessee Williams olarak tanımlandın. Bu baskı hem heyecan verici hem de korkutucu olmalı? Bugüne kadar daha kötü sıfatlarla da anıldığım oldu! Şaka bir yana, Howard'a büyük saygı duyuyorum. O inanılmaz bir oyun yazarı; tiyatronun ne olduğu ve neleri başarabileceği konusundaki kalıpları ve beklentileri kırmaya devam eden, hala formunun zirvesinde bir vizyoner. Howard'ın nazik sözlerinden onur duydum ve umarım onu gururlandırabilirim. Baskı konusuna gelince, ben kendimin en sert eleştirmeniyim. Sadece elinizden gelenin en iyisini yapabilirsiniz; ekip ve ben bu oyunu olabileceğinin en iyisi yapmak için her şeyimizi ortaya koyduk. Sadece bu oyunun sahnelenmesi ve Howard'ın desteğiyle, diğer tiyatroların da kapılarını açmaya daha istekli olacağını ve bana kendimi geliştirme, çalışmalarımı sergileme şansı vereceğini umuyorum. Bir yapımcının oyunla ilgilenmesini nasıl sağladın? 2012'de on sekiz aylık bir konaklama programı olan 503 Five'a başvurdum. Mucizevi bir şekilde beş yerleşik yazardan biri olarak seçildim ve her birimizin tam uzunlukta bir oyun yazmak için bir yılı vardı; içlerinden biri prodüksiyon için seçilecekti. Oyunumun seçilecek kadar şanslıydım ve şimdi Theatre503, Tara Finney ve Euan Borland ile birlikte oyunun yapımcılığını üstleniyor. Buraya gelmek uzun bir yolculuktu ama umarım buna değecek! Provalara katıldın mı? İlk hafta oyuncuların sorularına yardımcı olmak için oradaydım, ayrıca onlarla birlikte bayıldıkları Big Pit gezisine de gittim. İkinci hafta işlerine odaklanmaları için ayrıldım ve üçüncü haftanın ortasında, ön gösterimler öncesi eksikleri tamamlamak için geri döndüm. En sevdiğim kısım oyuncuların yanında olmak ve provalarını izlemek. Tüm o yoldaşlık ruhunu seviyorum. Özellikle çay molalarını. Masaya bağlı kalıp bir dizüstü bilgisayara bakmaktan sonra güzel bir değişiklik oluyor. Gelecek planların neler? Kasım ayında HighTide ile tam uzunlukta bir oyun üzerine bir haftalık araştırma ve geliştirme sürecine başlıyorum, bu beni çok heyecanlandırıyor. HighTide uzun yıllardır birlikte çalışmak istediğim bir topluluk ve bu yılki festivallerinin şimdiye kadarkilerin en güçlüsü olduğunu düşündüm. Ayrıca Land of Our Fathers başarılı olursa, önümüzdeki yıl oyunu Galler'e götürebilmeyi ve ardından Birleşik Krallık'taki bazı bölge tiyatrolarında turneye çıkabilmeyi umuyorum. Ayrıca sahneye dönüp tekrar oyunculuk yapmak istiyorum. Philip Ridley ile tekrar çalışmayı çok isterim, onun diyaloglarını seslendirmek bir oyuncunun rüyasıdır. Yine de her iki alanı harmanlamak iyi geliyor. Her disiplin diğerini besliyor ama şu an sadece bu oyunu olabildiğince iyi yapmaya odaklanmış durumdayım. Land of Our Fathers, 12 Ekim 2013 tarihine kadar Theatre503'te sahneleniyor.