ELEŞTİRİ: Allelujah!, Bridge Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies, Alan Bennett'ın Bridge Theatre'da sahnelenen yeni oyunu Allelujah!'ı değerlendiriyor.

Bridge Theatre'daki Allelujah! ekibi. Fotoğraf: Manuel Harlan Allelujah!

The Bridge Theatre

19 Temmuz 2018

4 Yıldız

Hemen Bilet Alın!

Baştan söylemeliyim ki Allelujah! biraz dağınık bir oyun. Ancak bu bir Alan Bennett dağınıklığı olduğu için, çoğu oyun yazarının en iyi eserinden kat kat daha başarılı. Bennett her zamanki alametifarikalarını sunuyor: Keskin ve kuzeyli nükteler, bir dilim 'vanilla slice' pastasının bile kahkahalar fırtınası koparabildiği bir dünya ve İngiltere ile İngiliz kimliğini aşındıran politikalara yönelik istikrarlı bir eleştiri bombardımanı. Oyun, Sağlık Bakanlığı'nın artık pek de sıcak bakmadığı, doğumdan ölüme hizmet veren "The Beth" adlı bir hastanede geçiyor. Dusty Springfield Geriatri Koğuşu'nda hayatta kalma ve her gün yatak bulma mücadelesi veriliyor. Dr. Valentine elinden geleni yapan, son derece nazik ve anlayışlı biriyken, Başhemşire Gilchrist daha pratik bir yaklaşıma sahip; yaşlılar konusundaki tavsiyesi şu: "Ölmek için çok uzun süre beklemeyin." Hastanenin açık kalması için yürütülen kampanyanın bir parçası olarak koğuşta bir belgesel ekibi çekim yapıyor ve Bayan Maudsley'nin (nam-ı diğer Pudsey Nightingale) gelişi ve ölümü, oyunu keskin ve güncel bir odak noktasına taşıyor.

Louis Mahoney (Neville) ve Cleo Sylestre (Cora) Allelujah!'da. Fotoğraf: Manuel Harlan

Oyunun sorunu çok fazla karakter olması ve ben daha azını daha yakından tanımak için zaman kalsın isterdim. Özellikle, akciğer hastası eski bir madenci olan ve Jeff Rawle'ın harika bir performansla canlandırdığı Joe ile Sağlık Bakanı için çalışan ve hastanenin kapatılmasını isteyen oğlu Colin (Samuel Barnett formunda) arasındaki ilişki daha fazla derinleştirilmeyi hak ediyor; bu ilişki Thatcherist ideoloji ile bakım ihtiyaçlarının gerçekliği arasında daha da güçlü bir temel oluşturabilirdi. Oyun ayrıca, çocuklarınızın sizden daha iyi bir hayata sahip olmasını destekleyip sonra da onların geri dönmesini arzulamanın yarattığı o bitmek bilmeyen ikilemi de keşfediyor. Sacha Dhawan, vize problemi nedeniyle sınır dışı edilme tehlikesiyle karşı karşıya olan, hastaneyi kurtarmak için canla başla çalışan, nezaketi kendi sonunu hazırlayan Dr. Valentine rolünde son derece samimi ve nazik. Deborah Findlay, ayakları yere basan ve sözünü sakınmayan ama ara öncesindeki şahane bir sahnede karanlık tarafını ele veren Başhemşire Gilchrist rolünde kusursuz. Hastalar arasında Gwen Taylor, neşeli ve "havai" Lucille rolünde çok eğlenceli. Ancak hepsinin ötesinde Simon Williams, huysuz Ambrose rolüyle neredeyse tüm şovu çalıyor; Hazel'ın ilgisinden kaçmaya çalışırken bir yandan da hiç gelmeyen o ziyaretçiyi bekleyişiyle kalbinizi parça parça ediyor. "Hastaneye Gelen On Tür Ziyaretçi" şiirinin dahiyane bir şekilde kullanılması sayesinde, hem o hem de seyirci, bu hastalar için gelebilecek tek bir ziyaretçi kaldığının farkına varıyor.

Allelujah! ekibi. Fotoğraf: Manuel Harlan

Prodüksiyonun en keyifli yanlarından biri, ekibin koğuşu kurtarmak için düzenlenen konserde şarkı söylemek üzere bir koro kurmuş olması. Danslar (Arlene Phillips'in harika koreografisiyle) ve şarkılar sadece sahneler arası geçişi sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda hastaların iç dünyalarını ve geçmişteki mutluluklarını da yansıtıyor; ileri yaştaki bir oyuncu kadrosunun sahneye böylesine hükmettiğini görmek harika. Selamlama kısmındaki neşeli hava oyunun mesajını biraz yumuşatsa da, bende iz bırakacak pek çok hüzünlü ve dokunaklı an var. Yine de stajyer Andy karakterine değinmeden geçemeyeceğim; rutin bir şekilde kaba, alt sınıf ve kötü niyetli biri olarak tasvir edilmiş. Gençlerin sürekli bu şekilde sunulmasından artık usandım; karakterin kötülüğü olay örgüsü için önemli olsa da bu benim için büyük bir pürüz.

Allelujah! ekibi. Fotoğraf: Manuel Harlan

Nicholas Hytner’ın rejisi yer yer henüz tamamlanmamış bir iş hissi veriyor ve ilk yarının hala toparlanmaya ihtiyacı var. Ancak Bob Crowley’nin mükemmel tasarımı aksiyonun akıcı kalmasını sağlıyor. Oyun en çok dördüncü duvarın yıkıldığı ve tarzın daha az gerçekçi olduğu anlarda parlıyor. Hepsinden önemlisi Bennett, o keskin bakışlarını hepimizin üzerine dikiyor. Başhemşire Gilchrist, "İnsanlar ebeveynlerini bu kadar çok seviyorlarsa, neden onları buraya kapatıp hiç ziyaret etmiyorlar?" diye soruyor. Geçen yıl annesini demanstan kaybetmiş biri olarak oyun beni pek çok duygusal düzeyde etkiledi. Sonuç olarak, Bennett’ı tam da bu yüzden seviyorum; bu oyunu ve bu şahane kadroyu kaçırmamanızı tavsiye ederim.

ALLELUJAH! İÇİN HEMEN BİLET ALIN!