ELEŞTİRİ: Charlie'nin Çikolata Fabrikası, Theatre Royal Drury Lane ✭✭✭✭

Vidiots. Fotoğraf: Johan Persson Charlie'nin Çikolata Fabrikası (Charlie and the Chocolate Factory)

Theatre Royal, Drury Lane

27 Mart 2015

4 Yıldız

Kusursuz bir restorasyon geçiren Theatre Royal, Drury Lane'de perde açmasından neredeyse iki yıl sonra, Sam Mendes'in müzikal uyarlaması Charlie'nin Çikolata Fabrikası hâlâ formunun zirvesinde. Üç yedek oyuncunun (understudy) sahneye çıkmasına rağmen performansın tek bir aksama olmadan devam etmesi bunun en açık kanıtı. Ekip tek bir hata bile yapmadı: Fuayedeki duyuruları görmeyen seyirciler, asıl başrollerin o akşam sahnede olmadığını asla anlamazdı. Performans kalitesi tek kelimeyle mükemmel. Roald Dahl şu sıralar Londra sahnelerinde iki prodüksiyonla temsil ediliyor, üçüncüsü ise yolda. Matilda, Cambridge Theatre'da fırtınalar estirmeye devam ederken, The Twits'in müzikal olmayan uyarlaması Royal Court'ta açılış yapmak üzere. Dahl'ın eserleri tiyatro afişlerinde hiç bu kadar yoğun yer bulmamıştı.

Matilda ve Charlie'nin Çikolata Fabrikası birbirinden çok farklı müzikaller. Matilda; müzikal tiyatroya ilk adımını atan Tim Minchin'in elinden çıkma şarkı sözleri ve müzikleriyle tuhaf, asi ve anarşik bir yapım. Charlie ise Marc Shaiman ve Scott Wittman gibi Broadway'in rüştünü ispatlamış isimlerinin imzasını taşıyan, o özlediğimiz eski usul Broadway müzikallerinden. Aynı yazardan yola çıksalar da iki eserin üslubu geceyle gündüz kadar farklı. Matilda, performansın dürüstlüğüne ve o asi ruhuna dayanırken; Charlie, şekerleme tadındaki formuna yedirilmiş ahlaki dersleri ve görkemli sahneleri canlandıracak gerçek bir kalbe ihtiyaç duyuyor.

Şanslıyız ki, şu anki ekip bu samimiyeti iliklerine kadar hissettiriyor; sergiledikleri adanmışlık hem bulaşıcı hem de heyecan verici.

Oyun ilk açıldığından bu yana bazı şeyler değişmiş veya yerli yerine oturmuş. Çikolata yapımına dair giriş filminin (konusu buydu diye hatırlıyorum) kaldırılması ve müziklerdeki bazı budamalar çok yerinde olmuş. Koreografiler pırıl pırıl ve saat gibi işliyor; Mark Thompson'ın bazen rengarenk bazen de bilinçli olarak soluk tasarladığı kostüm ve dekorları tertemiz duruyor ve o beklenen sihirli atmosferi zahmetsizce canlandırıyor.

Marc Shaiman'ın neşeli ve akılda kalıcı müzikleri hâlâ tatlı ve etkileyici. Dinledikçe aşinalık, aşinalık ise huzur veriyor. Scott Wittman ile birlikte yazdıkları şarkı sözleri, eserin temasına uygun bir şekilde, beklenmedik anlarda şaşırtıp eğlendiriyor. Tıpkı bir kutu karışık çikolata gibi; her şarkı kendine has bir keyif sunuyor; kimisi tatlı, kimisi sert, kimisi karanlık veya yumuşak. Arada Lesley Bricusse ve Anthony Newley'nin eski favorisi 'Pure Imagination' da var ve varlığıyla herkese hitap eden bu seçkiyi daha da güzelleştiriyor.

Ewan Rutherford, Charlie rolünde harikalar yarattı. Sahne duruşu, berrak diksiyonu ve oyunun işlemesi için şart olan o masumiyet ve merak duygusu çok etkileyici. Hiçbir şeyi abartmıyor; Büyükbaba Joe'ya olan hayranlığını ve ailesine bağlılığını çok doğal yansıtıyor. Bucket ailesindeki o sevgi bağı Rutherford'un merkezinde olduğu bir odak noktasına dönüşüyor. Karşılaştığı her karaktere karşı empatiyle dolu; bu yaşta bir genç için muazzam derecede güven verici bir performans.

Charlie'nin çikolatayı açıp altın bileti bulduğu an tam anlamıyla büyüleyici. Rutherford'un o andaki ifadesi, yüzünde beliren o sonsuz mutluluk eminim salondaki pek çok kişiyi gözyaşlarına boğmuştur. Charlie'nin o bileti alacağını bilseniz bile, aldığı o an doğrudan mutluluk merkezinize giden bir adrenalin iğnesi gibi; salonda alkış tufanı ve sevinç çığlıkları koptu.

Alex Jennings'in yerine sahneye çıkan Ross Dawes, her anlamda muhteşem bir Willy Wonka portresi çizdi. Özellikle partisyonun bu kadar iyi seslendirilmiş olması büyük keyif. Dawes; üst tonlarda güçlü, genelinde ise etkileyici ve esnek bir sese sahip. Hızlı tempolu şarkıları her kelimesi anlaşılacak şekilde kusursuz seslendirdi ve 'Pure Imagination' şarkısında kadifemsi tonuyla zirveye çıktı. 'It Must Be Believed To Be Seen' ve 'Strike That! Reverse It!' bölümleri stil sahibi ve görkemliydi.

Dawes, Wonka'yı eksantrik ve kayıtsız ama asla kötücül veya ucuz göstermiyor. Charlie ile, diğer çocuklarla ve Oompa Loompa'larla kurduğu ilişki çok tutarlı. Değişken, oyuncu ve biraz da 'kafa karıştırıcı': Onu özetlemenin en iyi yolu her ruh haline bürünen ele avuca sığmaz yapısı.

Bu yapım ne kitaba ne de filmlere tıpatıp benziyor. Eğer kafanızdaki Wonka imajı veya Wilder ve Depp'in ikonik performanslarının aynısını görmeyi bekliyorsanız hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. Ancak açık bir zihinle giderseniz, Dawes'in Wonka'sı sizi renkli ve görkemli bir dünyaya sürükleyecektir.

Büyükbaba Joe rolünde Billy Boyle; kurnaz ihtiyar, sevgi dolu aile reisi ve haşarı genç karışımıyla mükemmel. Gözlerindeki o muzip pırıltı tüm dikkati üzerine çekiyor. Rutherford ile olan uyumu çok incelikli; adeta birbirlerinin yaşlı ve genç versiyonları olduklarına sizi ikna ediyorlar. Bucket ailesinin diğer üyeleri -Antony Reed, Roni Page ve Myra Sands- da çılgın saçları ve şaşkın halleriyle harika bir destek kadrosu oluşturuyor.

Altın bilet kazanan çocukların ebeveynleri ise ayrı bir keyif kaynağı.

Josefina Gabrielle, içkiye düşkün Mrs. Teavee rolünde ortalığı kasıp kavuruyor; kusursuz saçı, makyajı ve çantasıyla gizli kaçamakları olan bir anne profilinde harika bir komedi sunuyor. Çıldırmış oğluyla başa çıkmaya çalışırken yüzündeki o sabit gülümseme çok başarılı. Yenilebilir çimlerden aşağı yuvarlanışı tam bir komedi şöleni.

Clive Carter, otoriter ve tütülü kızı Veruca'nın (Amy Carter'ın enerjik performansı) esiri olmuş açgözlü milyarder Mr. Salt karakterini çok iyi yansıtıyor. Paul J. Medford, şaşkın Mr. Beauregarde rolünde çok enerjik. Jasna Ivir ise Mrs. Gloop'u o yodelleriyle tam kararında bir mübalağayla canlandırıyor.

Televizyon dünyasının iki rakibi Cherry (Kate Graham) ve Jerry (Derek Hagen) de çok başarılılar. O cilalı görüntünün altındaki nefreti hissettiriyorlar. Richard Dempsey ve Kirsty Malpass, Charlie'nin anne ve babası olarak çok içtenler; 'If Your Mother Were Here' şarkısını yürek burkan bir güzellikte söylüyorlar.

Teknik olarak, çocuk oyuncuların bu kadar hızlı tempolu ve net diksiyon gerektiren şarkıları devasa bir salonda her köşeye duyurması oldukça zor bir görev. Belki Charlie dışındaki çocuk rolleri yetişkinler tarafından canlandırılsa vokal becerisi açısından daha dengeli olabilir, ancak Charlie'nin mutlaka yaşının oyuncusu olması şart.

Mendes'in Oompa Loompa yorumu ilk günkü kadar büyüleyici. Ekibin her bir üyesi müthiş bir enerjiyle çalışıyor ve onların sahneleri ikinci perdeyi kesintisiz bir şölene dönüştürüyor.

Müzik direktörü Nigel Lilley ve orkestra taze ve canlı bir eşlik sunuyor. Peter Darling'in yaratıcı koreografisi ise gösteriş ve eğlenceyi mükemmel bir dengede sunarak yapıma büyük değer katıyor.

Neyse ki cam asansör artık sahneden yükselip seyircilerin başının üzerinden salona doğru süzülüyor. Bu, 'Pure Imagination' şarkısı eşliğinde yaşanan mucizevi bir an. Bu sahne, yaşımız kaç olursa olsun içimizdeki o şeker dükkanının başına geçmeyi hayal eden çocuğa doğrudan sesleniyor.

Gözler, kulaklar ve ruh için tam bir ziyafet.

CHARLIE AND THE CHOCOLATE FACTORY İÇİN BİLET ALIN