ELEŞTİRİ: Knights Of The Rose, Arts Theatre ✭✭✭

Julian Eaves, şu sıralar Londra Arts Theatre’da sahnelenen Knights Of The Rose’u inceliyor.

Chris Cowley, Andy Moss, Ian Gareth ve Oliver Savile Knights Of The Rose kadrosunda. Fotoğraf: Mark Dawson Knights of the Rose

Arts Theatre,

5 Temmuz 2018

3 Yıldız

Hemen Bilet Alın! Bu gösteriden yanınıza kâr kalacak en önemli şey, West End’in muazzam performansçılardan oluşan ekibini deneyimlemek olacak. Üçü, dört kişilik harika rock grubuna eşlik eden aktör-müzisyenlerden oluşan 13 kişilik bu iddialı kadro; 80’lerin ve 90’ların en iyi pop şarkılarından 26’sını müthiş yorumlarla sunuyor.  Gösteride, unutulmaz hitlerin hafızalara kazınan yorumlarını içeren yaklaşık 100 dakikalık bir müzikal performans söz konusu. Samimiyetiyle ünlü Arts Theatre'da, varını yoğunu ortaya koyan böylesine yetenekli ve müzikal açıdan büyüleyici genç bir toplulukla iç içe olmak tam bir keyif.  Yönetmen ve koreograf Racky Plews, bu sempatik oyuncuları en iyi halleriyle sergilemek için elinden geleni yaparken; Tim Deiling, görkemli ışık tasarımıyla göz yanılması yaratarak Arts Theatre’ı büyük bir West End sahnesi gibi hissettiriyor ve seyirciye muazzam bir epik eğlence sunuyor (sanırım gösterinin de varmaya çalıştığı nokta tam olarak bu).

Rebekah Lowings, Belu Woodward, Katie Birtill Knights Of The Rose kadrosunda. Fotoğraf: Mark Dawson Diego Pitarch'ın sahne ve kostüm tasarımı ise biraz daha tartışmalı; devasa kutu bölmelerini taşıyan büyük panel kütleleri etkileyici şekillerde hareket etse de, özellikle sahnede çok sayıda oyuncu olduğunda Plews'in koreografik dehasını sergilemesi için çok dar bir alan bırakıyor. Çok da uzak olmayan bir geçmişte yine burada sahnelenen ve büyük beğeni toplayan ‘American Idiot’ın Avrupa prömiyerindeki o hareketli ve enerjik tarzı bekleyenler hayal kırıklığına uğrayabilir.  Müzikaldeki bir diğer sıkıntı ise, yapımcılar tarafından yapılan pek çok hatadan biri olan kostüm bütçesindeki bariz yetersizlik; bu durum, sahnedeki sanatçıların kalitesine yönelik bir saygısızlık ve kesinlikle tasarımcıya yüklenemeyecek kadar yanlış bir bütçe yönetimi.  Oyuncular ise bu eksikliğe müthiş bir profesyonellikle karşı koyarak, harika şarkı repertuvarına ruhlarını katıyorlar.  Keşke yapımcıların da sahne sanatlarına karşı aynı cesareti gösterdiklerini hissedebilseydik.

Adam Pearce, Ian Gareth-Jones, Matt Thorpe ve Ruben Van Keer Knights Of The Rose kadrosunda. Fotoğraf: Mark Dawson

Hoş bir anlatım ve 'Blaze of Glory' ile yapılan tempolu açılış sonrası vadeden bir başlangıç yapsak da, eserin asıl zayıf karnını, yani senaryosunu keşfediyoruz.  Program dergisi zaten bizi 'kolaj' tarzı bir metin konusunda uyarmıştı: Diğer eserlere yapılan uzun bir göndermeler listesi, 'İngiliz Edebiyatından En Sevilen 100 Alıntı' gibi duruyor ve bana fazlasıyla Oxford İngiliz Edebiyatı müfredatını anımsatıyor.  Duyumlarım da bu şüphelerimde pek haksız olmadığımı söylüyor: Bu 'metnin' yazarı Jennifer Marsden, görünüşe göre İngiliz Edebiyatı külliyatına olan aşkını halkla paylaşmaya oldukça meraklı.  Güzel, ancak bir rock'n'roll kataloğu müzikali bu sevgiyi aktarmak için gerçekten doğru araç mı?  Daha da önemlisi, bu mirasa neden bu kadar takılmalıyız: Ortada bir ana fikir veya argüman var mı?  Eğer varsa bile Marsden bunu net bir şekilde ifade edemiyor.  Sadece ondan bundan alınan —ve çok daha üstün olan— metinlerden bir alıntı dizesi izliyoruz ve yazara ait özgün bir söz olup olmadığını merak etmeye başlıyoruz.  Tüm bu metnin, hiçbir mizah kırıntısı veya hafifletici bir dokunuş olmadan, aktörlerin en iyi RADA usulü İngiliz aksanlarıyla 'ciddi' bir şekilde sunulması işi daha da zorlaştırıyor; üstelik şarkılarını pop endüstrisinin o bilindik Amerikanvari tınısıyla söylerken. Yönetmenin böyle bir kararın arkasında olduğuna inanmak güç, bu belli ki yazarın ve yapımcıların bir şartı. Marsden bu birbirinden kopuk unsurların nasıl birleşeceğini hayal etti, orası meçhul.  Ayrıca Marsden’in (bildiğim kadarıyla) bu gösteri üzerinde çalışmak için yıllarca zamanı oldu, yani senaryodaki sorunları belirleyip düzeltmek için vakti boldu. Yine duyumlarıma göre, bu süreçte saygın isimlerle çalışmış; hiçbirinin bu tür aksaklıkları daha önce dile getirmediğine inanmak gerçekten zor.

Chris Cowley Knights Of The Rose kadrosunda. Fotoğraf: Mark Dawson

Eğer projenin arkasında fikirsel bir kısırlıktan bahsediyorsak, maddi kaynak açısından aynı şeyi söyleyemeyiz. Bir West End tiyatrosunu kiralamak ve kadroyu bu kadar çok sanatçıyla doldurmak ciddi bir maliyet.  Marsden'in başarılı bir avukat olarak kariyeri ve kendisi kadar başarılı eşiyle olan iş birliği, gösterinin gerçekleşmesi için gerekli olan o kritik kaynağı sağlamış.  Tebrikler!  Yapımcılıkta yeni oldukları için parayı nereye ve nasıl harcayacakları konusunda hata yapmaları şaşırtıcı değil; belki daha mütevazı ve daha az riskli bir yapımla başlayıp, diğer kariyerlerinde olduğu gibi yavaş yavaş ve dikkatlice öğrenebilirlerdi.  Daha da önemlisi, bu kadar kaynağı fiziksel bir prodüksiyona bağlamadan önce uyarı seslerine daha açık olabilirlerdi.  Ancak olan oldu.  Müthiş bir yönetmen tuttular, o da şahane bir kadro ve yaratıcı ekip seçti; umutları bunun başarı için yeterli olmasıydı.  Ve oyuncular, ellerindeki malzeme ile en iyisini yapabilmek için sahneye her şeylerini koyuyorlar.

Rebekah Lowing Knights Of The Rose kadrosunda. Fotoğraf: Mark Dawson

Chris Cowley (Sir Palomon), harika sesi ve büyüleyici sahne ışığıyla müthiş bir yetenek.  Katie Birthill (Princess Hannah) ile daha önce birlikte çalışmışlar ve sahnede birbirlerini mükemmel tamamlıyorlar: Birthill güçlü, berrak ve materyale tamamen hakim bir performans sergiliyor. Matt Thorpe (Sir Horatio), Plews'in görkemli 'American Idiot' prodüksiyonundan da tanıdığımız, sahnede güven veren ve o gösterinin başarısını hatırlatan bir isim; bir oyuncunun yüzeysel bir senaryonun ötesine geçerek daha derin bir hikaye anlatabileceğini gerçekten kanıtlıyor.  Oliver Saville (Sir Hugo) güç ve karizma sergilerken, Rebecca Bainbridge (Queen Matilda/Bess) tutkulu ve asil duruşuyla dikkat çekiyor.  Rebekah Lowings (Lady Isabel) ve sempatik Ruben Van Keer (John) gelecek vadeden parlayan yetenekler.  Ayrıca Adam Pearce (King Aethelstan/Francis), Andy Moss (trajik Prens Gawain), her an canlı ve etkileyici Bleu Woodward (Emily) ve Ian Gareth-Jones, Kelly Hampson ile Tom Bales'ten oluşan güçlü topluluk kadrosuyla karşı karşıyayız.  Gerçekten harika bir ekip.

Chris Cowley, Bleu Woodward, Katie Birtill, Kelly Hampson ve Rebekah Lowings Knights Of The Rose kadrosunda. Fotoğraf: Mark Dawson

Müzik yönetmenliğini, vokal düzenlemeleri ve orkestrasyonun yanı sıra Adam Langston'ın ek müziklerini eşsiz bir şekilde yorumlayan deneyimli Mark Crossland üstleniyor; bu sesler Chris Whybrow'un kendinden emin ve zekice tasarlanmış ses tasarımıyla hayat buluyor.  Yarattıkları o harika anları unutamayacaksınız: Özellikle erkeklerin koro halinde söylediği bölümlerdeki uyum büyüleyici. ‘Total Eclipse of the Heart’ şarkısında kadınların bir rüya içindeymişçesine yoklukta süzüldükleri o sahneler müthiş bir görselliğe sahip.  Dramaturjik olarak power ballad’lara (ikinci perdede arka arkaya gelen altı tanesi korkutucu!) fazlasıyla bağımlı bir gösteri olsa da, bu tür anlar size bu oyunun aslında ne kadar güçlü olabileceğini hatırlatıyor.  Ancak tekrar tekrar, senaryonun o sönük zayıflığı harika şarkıların biriktirdiği etkiyi yerle bir ediyor.  Kendimizi oyunla birlikte değil, oyunun ve senaryonun o absürt yetersizliğine gülürken buluyoruz; zira gösteri bu durumun yaşanmaması için kendisini haddinden fazla ciddiye alıyor.

Kısa vadede, eğer senaryo mizahi bir dokunuşla yumuşatılamıyorsa, en iyi çözüm ondan tamamen kurtulmak olurdu: Gösteri bundan hiçbir şey kaybetmez, aksine kazanırdı.  Böyle bir yükten kurtulduğunda, yapım gerçek bir izleyici kitlesi bulma şansına sahip olabilir. Böylece herkes, o kadar çok yeteneğin muazzam katkılarını gölgeleyen zayıflıklara takılmadan, gösterinin bolca bulunan güçlü yanlarına odaklanabilirdi.

KNIGHTS OF THE ROSE İÇİN BİLETİNİZİ ŞİMDİ ALIN