RECENSIE: Knights Of The Rose in het Arts Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Knights Of The Rose, nu te zien in het Londonse Arts Theatre.

Chris Cowley, Andy Moss, Ian Gareth en Oliver Savile in Knights Of The Rose. Foto: Mark Dawson Knights of the Rose

Arts Theatre,

5 juli 2018

3 Sterren

Boek Nu! Het belangrijkste dat je van deze show zult onthouden, is de ervaring van een fantastisch West End-team — een flinke cast van dertien man, waaronder drie acteur-muzikanten die een geweldige vierkoppige rockband ondersteunen — die zesentwintig spectaculaire interpretaties neerzetten van de beste popmuziek uit de jaren '80 en '90.  Er is zo'n 100 minuten aan muzikaal genot, bestaande uit gedenkwaardige vertolkingen van enorme hits. Het is een waar genoegen om zo dicht op de huid — het Arts staat bekend als een intiem theater — van zo'n knappe en muzikaal sterke groep jonge mensen te zitten die alles geven.  Regisseur-choreograaf Racky Plews doet er alles aan om deze charmante acteurs op hun best te laten uitkomen, en Tim Deiling zet ze in een weelderig licht. Hij weet het publiek te laten geloven dat het podium van het Arts een groots West End-toneel is, wat zorgt voor een spectaculair en episch spektakel (wat de show volgens mij ook probeert te zijn).

Rebekah Lowings, Belu Woodward, Katie Birtill in Knights Of The Rose. Foto: Mark Dawson Het decor- en kostuumontwerp van Diego Pitarch is problematischer, met grote decorstukken en enorme kisten die in indrukwekkende opstellingen over het toneel bewegen, maar die weinig ruimte overlaten — zeker met zoveel mensen op het podium — voor Plews om haar choreografische talent te tonen. Bezoekers die hopen op hetzelfde elan en de energie die haar Europese première van 'American Idiot' (die hier onlangs nog stond) naar een hoger plan tilde, zullen teleurgesteld zijn.  De situatie wordt verder bemoeilijkt door een pijnlijke inschattingsfout — een van de vele van de producenten — wat betreft het schamele kostuumbudget. Het oogt goedkoop en is eerlijk gezegd een belediging voor de kwaliteit van de cast; een volstrekt verkeerde bezuiniging waar de ontwerper zeker niet op afgerekend mag worden.  De acteurs vechten hiertegen met indrukwekkende professionaliteit en leggen hun hele ziel in de sublieme uitvoeringen van het geweldige repertoire.  Was er bij de producenten maar eenzelfde theatrale durf te bespeuren.

Adam Pearce, Ian Gareth-Jones, Matt Thorpe en Ruben Van Keer in Knights Of The Rose. Foto: Mark Dawson

Na een veelbelovend begin, met een prettige vertelling en een openingsversie van 'Blaze of Glory' die de vaart erin brengt, ontdekken we de ware achilleshiel van dit stuk: het script.  Het programmaboekje waarschuwde ons al voor de 'collage-stijl' van het schrijfwerk: het bevat een ellenlange lijst met verwijzingen naar andere werken, een soort 'Honderd Favoriete Citaten uit de Engelse Literatuur', wat mij iets te sterk deed denken aan de leeslijst van een studie Engels in Oxford.  Mijn bronnen bevestigen mijn vermoeden: de schrijfster, Jennifer Marsden, wil het publiek maar wat graag laten delen in haar liefde voor de klassieke Engelse literatuur.  Prima natuurlijk, maar is een rock-'n-roll jukeboxmusical daar wel het juiste middel voor?  En belangrijker: waarom zouden we ons druk moeten maken om dat literaire erfgoed? Zit er een boodschap achter, een argument?  Als dat zo is, weet Marsden het niet over te brengen.  We krijgen slechts een aaneenschakeling van citaten uit veel betere teksten en vragen ons steeds vaker af of ze zelf eigenlijk wel iets te vertellen heeft.  Het helpt ook niet dat ze erop staat dat alles 'bloedserieus' wordt gebracht, zonder een greintje humor of relativering, uitgesproken met de meest deftige Britse toneelstemmen — terwijl ze hun nummers zingen met de typische Amerikaanse klank van de popindustrie. Ik kan me niet voorstellen dat een regisseur achter zo'n besluit staat; dit moet een eis van de auteur en producenten zijn.  Waarom Marsden denkt dat dit de uiteenlopende elementen van haar brouwsel bij elkaar brengt, mag Joost weten.  Daarbij komt dat ze jaren de tijd heeft gehad om aan deze show te sleutelen, wat genoeg tijd biedt om problemen in het script te verhelpen.  Volgens mijn bronnen heeft ze samengewerkt met zeer gerenommeerde mensen; het is moeilijk te geloven dat niemand haar ooit op deze manco's heeft gewezen.

Chris Cowley in Knights Of The Rose. Foto: Mark Dawson

Hoewel de artistieke visie soms ontbreekt (en de onwil om fouten te herstellen opvalt), is er duidelijk genoeg geld in het project gestoken.  Een West End-theater huren is niet goedkoop, en een cast van dit formaat al helemaal niet, zeker niet voor een reeks van meerdere weken.  Marsdens achtergrond als succesvol advocate heeft, samen met haar minstens zo succesvolle partner, gezorgd voor de broodnodige pecunia om dit waar te maken.  Chapeau daarvoor!  Als beginnende producenten is het niet vreemd dat ze fouten maken in hoe ze dat geld besteden; ze hadden zichzelf en ons wellicht een plezier kunnen doen door met een wat bescheidener en minder risicovol project te beginnen om het vak te leren, zoals ze dat ongetwijfeld in hun eigen carrières ook stap voor stap hebben gedaan.  Wellicht hadden ze ook meer open moeten staan voor kritische geluiden voordat ze zoveel middelen in deze productie staken.  Maar wat gedaan is, is gedaan.  Ze hebben een geweldige regisseur ingehuurd, die op haar beurt een topcast en creatief team heeft samengesteld, in de hoop dat dit genoeg zou zijn voor succes.  En de spelers doen er werkelijk alles aan om het maximale uit het materiaal te halen.

Rebekah Lowing in Knights Of The Rose. Foto: Mark Dawson

Chris Cowley (Sir Palomon) is een enorm talent met een prachtige stem en een innemende podiumuitstraling.  Katie Birtill (Princess Hannah) heeft al vaker met hem gewerkt — zoals velen in dit gezelschap — en de vonken vliegen er vanaf: ze zingt krachtig, helder en met een perfect gevoel voor het materiaal. Matt Thorpe (Sir Horatio) is robuust en overtuigend, een bekend gezicht uit de eerdere productie van 'American Idiot', en zijn aanwezigheid herinnert ons eraan wat een klapper die show was. Hij laat zien hoe een acteur door een zwak script heen kan kijken om een dieper verhaal te vertellen; zijn spel brengt iets over wat de woorden op papier niet redden.  Oliver Saville (Sir Hugo) brengt kracht en charisma, en Rebecca Bainbridge (Queen Matilda/Bess) is hartstochtelijk en statig.  Rebekah Lowings (Lady Isabel) is een ander groot aanstormend talent, evenals de sympathieke Ruben Van Keer (John).  Verder zien we een dramatisch sterke Adam Pearce (King Aethelstan/Francis), Andy Moss (als de tragische Prince Gawain), de altijd boeiende Bleu Woodward (Emily) en een krachtig ensemble met Ian Gareth-Jones, Kelly Hampson en Tom Bales.  Het is een fantastische groep mensen.

Chris Cowley, Bleu Woodward, Katie Birtill, Kelly Hampson en Rebekah Lowings in Knights Of The Rose. Foto: Mark Dawson

De muzikale leiding is in handen van de zeer ervaren Mark Crossland, die de vocale arrangementen en orkestraties van Adam Langston feilloos vertolkt. Het geluidsontwerp van Chris Whybrow zorgt voor een vol en krachtig geluid.  Er zijn momenten die je niet snel zult vergeten: vooral de mannenstemmen die samen zingen in de koorstukken zijn prachtig, net als de fantastische enscenering van de vrouwen in 'Total Eclipse of the Heart', waar ze lijken te zweven in het niets en als droombeelden in en uit ons bewustzijn glijden.  Zelfs in een show die dramaturgisch iets te afhankelijk is van powerballads (de tweede akte bevat er wel zes achter elkaar!), laten dit soort momenten zien hoe sterk deze show had kunnen zijn.  Maar helaas verpest het zwakke script telkens weer de opbouw van de geweldige nummers.  Je lacht uiteindelijk 'om' de show en de knulligheid van de tekst, in plaats van 'met' de show, omdat het zichzelf simpelweg te serieus neemt.

Mocht het script niet met de nodige zelfspot gebracht kunnen worden, dan zou de show er eigenlijk beter op worden als de tekst volledig wordt geschrapt.  Zonder die ballast zou de productie een eerlijke kans maken bij het publiek.  Iedereen zou dan de vele sterke kanten van de show kunnen waarderen, zonder afgeleid te worden door de gebreken die nu de geweldige bijdrage van zoveel talent overschaduwen.

BOEK NU TICKETS VOOR KNIGHTS OF THE ROSE