ELEŞTİRİ: Love Virtually, Frinton Summer Theatre ✭✭✭

Paul T Davies, Daniel Glattauer'in Love Virtually adlı eserinden Eileen Horne tarafından uyarlanan ve Frinton Yaz Tiyatrosu'nda sahnelenen oyunu değerlendiriyor.

Love Virtually.

Frinton Yaz Tiyatrosu.

7 Ağustos 2018

3 Yıldız

HEMEN BİLET AL

Frinton Yaz Tiyatrosu'nun programına yeni bir oyunu dahil ederek takvimlerine bu denli bir çeşitlik kazandırmış olması etkileyici. Daniel Glattauer’in kitaplarının tiyatro uyarlamaları Avrupa genelinde sahneleniyor ve romanlar zaten geniş bir kitle tarafından çok seviliyor. Eileen Horne tarafından yapılan bu uyarlama Birleşik Krallık prömiyeri olma özelliğini taşıyor. Hikâye, Emmi'nin Like dergisi aboneliğini iptal etmeye çalışırken yanlışlıkla Leo Licke'ye e-posta göndermesiyle başlayan tesadüfi bir dijital tanışıklığı ve ardından gelişen romantizmi e-postalar üzerinden anlatıyor. Aralarında yavaş yavaş bir çekim oluşuyor ancak bu bir romantik komedi olduğu için önlerinde engeller var; Leo'nun eski ve yeni sevgilileri, Emmi'nin ise pek de mutlu olmayan evliliği.

Yönetmen Clive Brill, oyunun radyo versiyonunu da yönetmişti; dürüst olmak gerekirse radyo bu hikâye için muhtemelen en ideal format. Oyuncular için zorlayıcı bir deneyim çünkü kendi alanlarında kalıp birbirleriyle sadece e-postalarını seslendirerek iletişim kurmak zorundalar. Birbirlerine ancak oyunun en sonunda bakıyorlar ve bu da sahnede dramatik açıdan pek bir hareketlilik olmamasına, her şeyin biraz durağan hissedilmesine neden oluyor. Sinir bozucu bir şekilde, birkaç buluşma sahne dışında gerçekleşiyor; yani dramanın gözlerimizin önünde sergilenmesine tanık olamıyoruz, olaylar bize "ertesi sabah" anlatılıyor. Oyuncuların performansında bir sorun yok; Annabel Wright ve Oliver Le Sueur hikâyeyi aktarmada gayet başarılılar. Clive Brill ise Emmi'nin kocası Bernard olarak video aracılığıyla karşımıza çıkıyor ve Leo'ya, Emmi'nin kurduğu fanteziyi sonlandırması için onunla bir kez görüşmesi için yalvarıyor. Belki çeviriden kaynaklanıyor olabilir ama oyunda tutku eksik; karakterlerin birbirlerine karşı çok daha duygusal olmalarını ve hislerini biraz daha dışa vurmalarını beklerdim. Ancak anlatı yapısı gereği sadece e-posta üzerinden konuşmaları bunu zorlaştırıyor. Ayrıca hiç SMS, Facebook, Messenger veya Skype kullanmamaları ve buluşmadan önce birbirlerini görme arzusunda olmadıklarını iddia etmeleri, oyunu günümüze göre biraz demode kılıyor.

Yine de yapımda oyunculukların ötesinde keyif alınacak pek çok ayrıntı mevcut. Beth Colley’nin imzasını taşıyan projeksiyon ve ekrana yansıyan başlık tasarımlarına bayıldım; müzikler ise harika ve metne büyük bir hassasiyetle seçilmiş. Romantik bir öykü olduğu için oyunun bitebileceği tek bir yol vardı ve final bu beklentiyi kesinlikle karşıladı; çevremdeki pek çok kadın izleyicinin bu sırada keyifle iç geçirdiğini duydum! Belki de oyun sonuç olarak, birinin çevrimiçi versiyonunu yaratmanın ve bunu hayatın zorluklarından bir kaçış olarak görmenin tehlikeleri hakkındadır; bu açıdan bakıldığında oldukça güncel bir hikâye!

LOVE VIRTUALLY İÇİN HEMEN BİLET ALIN