RECENSIE: Love Virtually, Frinton Summer Theatre ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Eileen Horne's bewerking van Daniel Glattuers Love Virtually in het Frinton Summer Theatre.

Love Virtually.

Frinton Summer Theatre.

7 augustus 2018

3 sterren

BOEK NU

Het is bewonderenswaardig dat het Frinton Summer Theatre een nieuw stuk in de programmering heeft opgenomen, wat voor een mooie afwisseling in het schema zorgt. Toneelbewerkingen van de boeken van Daniel Glattauer zijn in heel Europa te zien geweest en de romans zelf zijn razend populair. Deze adaptatie van Eileen Horne is de Britse première; een romance verteld via e-mails, volgend op een toevallige online ontmoeting wanneer Emmi probeert een abonnement op het tijdschrift 'Like' op te zeggen en haar berichten bij Leo Licke terechtkomen.  Geleidelijk aan ontwikkelen ze gevoelens voor elkaar, en zoals het een romcom betaamt, zijn er de nodige obstakels: vooral zijn ex en een nieuwe vriendin, terwijl zij getrouwd is, al is dat geen gelukkig huwelijk.

Regisseur Clive Brill regisseerde eerder de hoorspelversie van het stuk, en ik heb het gevoel dat de radio waarschijnlijk de beste vorm is voor dit verhaal. De acteurs staan voor de uitdaging dat ze in hun eigen wereld moeten blijven en met elkaar communiceren door hun e-mails hardop voor te lezen. Pas aan het einde van het stuk kijken ze elkaar aan, wat het geheel een nogal statisch en naar binnen gekeerd gevoel geeft; dramatisch gezien gebeurt er weinig op het toneel. Het is frustrerend dat een aantal ontmoetingen buiten het toneel plaatsvindt; we zien het drama niet voor onze ogen ontluiken, maar de gebeurtenissen worden pas 'de volgende ochtend' naverteld. Dat ligt niet aan het spel van de acteurs; Annabel Wright en Oliver Le Sueur doen het uitstekend, en Clive Brill zelf verschijnt via video als Emmi's echtgenoot Bernard, die Leo smeekt om Emmi één keer te ontmoeten, om zo de fantasie die ze over hem heeft gecreëerd te doorbreken. Wellicht ligt het aan de vertaling, maar het stuk mist passie; ik had gewild dat de personages emotioneler op elkaar zouden reageren en hun gevoelens meer de vrije loop lieten – wat natuurlijk lastig is als de verhaallijn vereist dat ze via e-mail communiceren. Ook het feit dat ze geen gebruik maken van sms, Facebook, Messenger of Skype, en beweren dat ze niet willen weten hoe de ander eruitziet voor ze elkaar ontmoeten, doet anno nu wat gedateerd aan.

Toch valt er behalve het acteerwerk veel te genieten in deze productie. De projecties en titels op het scherm vond ik prachtig, een uitstekend ontwerp van Beth Colley, en de muziek is schitterend en met veel gevoel voor de sfeer van het stuk gekozen. Omdat dit een romantische vertelling is, kan het stuk maar op één manier eindigen, en op dat vlak stelde het zeker niet teleur, getuige de vele vrouwelijke toeschouwers om mij heen die een zucht van verrukking slaakten! Misschien gaat het stuk uiteindelijk over de gevaren van het creëren van een online ideaalbeeld van iemand als vlucht uit de realiteit van je eigen leven – en wat dat betreft is het een actueel verhaal!

BOEK NU TICKETS VOOR LOVE VIRTUALLY