RECENSIE: Admissions, Trafalgar Studios Londen ✭✭✭✭

Helena Payne recenseert Alex Kingston in Admissions van Joshua Harmon, nu te zien in de Trafalgar Studios, Londen.

Alex Kingston (Sherri) en Sarah Hadland (Ginnie) in Admissions. Foto: Johan Persson Admissions Trafalgar Studios

4 Sterren

Boek Nu

Sherri Rosen-Mason, gespeeld door Alex Kingston, is hoofd toelatingen van een prestigieuze school; ze woont in een droomhuis met een droomkeuken en haar ambitieuze echtgenoot, de rector. Hun enige zoon, Charlie Luther Mason, droomt van een plek op Yale, maar wordt afgewezen, terwijl zijn beste vriend Perry (die toevallig ook "voor een kwart zwart" is) wel wordt aangenomen. Sherri’s levenswerk — de school "minder wit" maken en de "nobele" taak om het diversiteitsquotum naar 20% te tillen — wordt onder de loep genomen terwijl ze probeert haar zoon te steunen in zijn bittere teleurstelling en tegelijkertijd het systeem verdedigt dat hem deze keer juist dwarsboomt.

Alex Kingston (Sherri) en Andrew Woodall (Bill) in Admissions. Foto: Johan Persson

Ras is momenteel dé hete aardappel in het theaterlandschap. Na zijn hitvoorstelling Bad Jews richt Joshua Harmon zijn vizier op witheid, en dan specifiek die van de progressieve elite. Het is een tikkeltje ongemakkelijk en verrassend om een toneelstuk over ras in het moderne Amerika te zien dat wordt uitgevoerd door een volledig witte cast. Maar zoals Said’s theorieën over "the other" suggereren, moet witheid worden onderzocht als een eigen entiteit in plaats van de standaardneutrale norm, en ik vermoed dat dit precies is wat Harmon met de casting probeerde te bereiken.

De acteerprestaties zijn over de hele linie sterk, met name die van Alex Kingston, die enkele pijnlijke momenten deelt met het publiek terwijl we zien hoe ze haar gedachten en reacties bijstelt om haar eigen ideaalbeeld in stand te houden. Ben Edelman is tegelijkertijd irritant en meelijwekkend als de hardwerkende zoon die zijn droom op Yale ziet vervliegen, maar in zijn tirade snijdt hij rake punten aan over hoe ras en privileges niet altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Er is scherpe komedie van Margot Leicester, die staat voor een eerlijker, ouderwets soort racisme tegenover Sherri’s onberispelijk geformuleerde dubbelspraak ("zoek minderheden die op foto's 'zwart' ogen"). Tenenkrommend. Sarah Hadland brengt als Sherri’s beste vriendin en de moeder van Perry een aantal momenten van oprechte ontroering, hoewel haar personage ook pijnlijk problematisch blijft. Niemand is echter zo onaangenaam als Ben’s vader, gespeeld door Andrew Woodall. Vergeleken met zijn driftige zoon en hypocriete vrouw leeft hij zijn politieke overtuiging waarschijnlijk het meest consequent na, maar hij mist elk greintje compassie tot het punt van afstoting.

Alex Kingston (Sherri), Andrew Woodall (Bill) en Ben Edelman (Charlie) in Admissions. Foto: Johan Persson

Ik heb genoten van dit stuk. De teksten zijn oprecht grappig en ik vind dat het een aantal actuele taboes durft aan te pakken. Door de focus te leggen op de progressieve witte identiteit, zet het personages op het toneel die noch slecht, noch heldhaftig zijn. De fundamenteel gebrekkige mensen in Admissions bevinden zich in de morele grijze zone waar de meesten van ons, als we eerlijk zijn, waarschijnlijk ook zitten. Onmiskenbaar is dat wanneer het op eigen succes aankomt, iedereen gebruikt wat hij heeft om vooruit te komen — of dat nu geld is, invloed, of de mogelijkheid om een vinkje te zetten in een hokje dat je op een kortere wachtlijst plaatst. Misschien spreekt Harmon wel het meest rechtstreeks via zijn hoofdpersoon wanneer zij verkondigt: "Als niemand zich erop fixeert, verandert er nooit iets." In Admissions is Harmon’s fixatie op witheid een noodzakelijke bijdrage aan het bredere debat over ras en identiteitspolitiek dat we momenteel in het theater en het culturele landschap in het algemeen zien.

BOEK TICKETS VOOR ADMISSIONS IN TRAFALGAR STUDIOS

BOEK TICKETS VOOR ADMISSIONS IN RICHMOND THEATRE