ELEŞTİRİ: Admissions, Londra Trafalgar Studios ✭✭✭✭

Helena Payne, Londra Trafalgar Studios'ta sahnelenen Joshua Harmon imzalı Admissions oyununda izlediği Alex Kingston'ı değerlendiriyor.

Admissions oyununda Alex Kingston (Sherri) ve Sarah Hadland (Ginnie). Fotoğraf: Johan Persson Admissions Trafalgar Studios

4 Yıldız

Hemen Bilet Al

Alex Kingston tarafından canlandırılan Sherri Rosen-Mason, iddialı bir okulun kayıt kabul müdürüdür; iddialı bir mutfağa sahip iddialı bir evde, okul müdürü olan iddialı kocasıyla beraber yaşamaktadır. Tek oğlu Charlie Luther Mason'ın hayali Yale'e gitmektir, ancak en yakın arkadaşı Perry (ki kendisi "dörtte bir siyahi"dir) başarılı olup kabul alırken o elenir. Sherri'nin hayat gayesi olan "okulu daha az beyaz yapma" çabası ve çeşitlilik kotasını %20'ye çıkarma şeklindeki "asil" görevi, oğlunun yaşadığı acı hayal kırıklığına destek olmaya çalışırken ve bu kez kendi oğluna zarar veren sistemi savunurken mercek altına alınır.

Admissions oyununda Alex Kingston (Sherri) ve Andrew Woodall (Bill). Fotoğraf: Johan Persson

Irk meselesi, tiyatro dünyasının son dönemdeki en tartışmalı ve popüler konusu gibi görünüyor. Hit oyunu Bad Jews'un ardından Joshua Harmon, bu kez odağını beyazlığa, daha spesifik olarak ise liberal beyazlığa çeviriyor. Günümüz Amerika'sındaki ırk meselesine odaklanan bir oyunu tamamen beyazlardan oluşan bir kadroyla izlemek biraz rahatsız edici ve şaşırtıcı gelebilir; ancak Said’in "ötekileştirme" teorilerinde iddia edildiği gibi, beyazlığın varsayılan bir tarafsızlık hali olmaktan ziyade kendi başına bir varlık olarak incelenmesi gerekir ve Harmon'ın bu oyuncu seçimiyle tam da bunu yapmaya çalıştığını tahmin ediyorum.

Oyuncuların tamamı güçlü performanslar sergiliyor; özellikle de kendi idealize edilmiş imajını korumak için düşüncelerini ve tepkilerini yeniden şekillendirişine, seyirciyle paylaştığı o sancılı anlara tanık olduğumuz Alex Kingston büyük övgüyü hak ediyor. Ben Edelman, Yale hayali suya düşen çalışkan oğul rolünde hem sinir bozucu hem de acınası bir hal sergilerken, hiddetli tiradıyla ırk ve ayrıcalığın her zaman birbirinden koparılamaz bağlarla bağlı olmadığına dair isabetli noktalar yakalıyor. Margot Leicester, Sherri’nin "fotoğraflarda siyahi olduğu anlaşılan azınlıkları bul bana" gibi kusursuzca kurgulanmış kelime oyunlarına karşı sergilediği dürüst ve eski usul ırkçılığıyla kıvrak bir komedi sunuyor. Ne kadar utanç verici. Sherri’nin en yakın arkadaşı ve Perry’nin annesi rolünde Sarah Hadland ise yer yer insanın içini sızlatan bir samimiyet ile tüyler ürperten bir sorunsallık arasında gidip geliyor. Ancak hiç kimse Andrew Woodall'ın canlandırdığı baba figürü kadar sevimsiz değil. Öfkeli oğlu ve ikiyüzlü karısına kıyasla politik görüşlerini muhtemelen en tutarlı yaşayan karakter o, ancak tiksindirici boyutta bir merhamet noksanlığı yaşıyor.

Admissions oyununda Alex Kingston (Sherri), Andrew Woodall (Bill) ve Ben Edelman (Charlie). Fotoğraf: Johan Persson

Bu oyundan keyif aldım. Senaryodaki espri anlayışına içtenlikle güldüm ve güncel bazı tabularla yüzleştiğini düşünüyorum. Liberal beyaz kimliğine odaklanan oyun, ne tamamen kötü ne de kahraman olan karakterleri cesurca sahneye taşıyor. Nitekim Admissions'ta gördüğümüz bu kusurlu insanlar, aslında çoğumuzun kendimize karşı dürüst olsak muhtemelen içinde bulunduğumuz gri ahlaki alanda yaşıyorlar. Kabul edelim ki mesele kendi önünü açmak olduğunda, para, nüfuz veya sizi daha kısa bir aday listesine taşıyacak doğru kutucuğu işaretleme becerisi olsun, herkes elindeki imkanları sonuna kadar kullanır. Belki de Harmon, en şeffaf mesajını ana karakterinin ağzından veriyor: "Kimse buna kafayı takmazsa, hiçbir şey değişmez." Admissions oyununda Harmon'ın beyazlık meselesine olan bu takıntısı, tiyatroda ve genel kültürel iklimde gördüğümüz ırk ve kimlik siyaseti hakkındaki daha geniş çaplı tartışmalara gerekli bir katkı sağlıyor.

TRAFALGAR STUDIOS'TA SAHNELENEN ADMISSIONS İÇİN BİLET ALIN

RICHMOND THEATRE'DA SAHNELENEN ADMISSIONS İÇİN BİLET ALIN