RECENSIE: Aspects Of Love, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Aspects Of Love van Andrew Lloyd Webber, Charles Hart en Don Black, dat van het Hope Mill Theatre in Manchester is overgeplaatst naar het Southwark Playhouse in Londen.

Felix Mosse en Kelly Price in Aspects Of Love. Foto: Pamela Raith Aspects of Love

Southwark Playhouse

10 januari 2019

4 Sterren

Boek Tickets We zien momenteel een flinke herontdekking van de musicals van Andrew Lloyd Webber, en hier is er weer een die prachtig tot leven is gewekt door producenten Jim Kierstead en Katy Lipson in samenwerking met het oorspronkelijke theater, het Hope Mill Theatre in Manchester, en die nu zijn glorieuze weg vindt naar het Southwark Playhouse in Zuid-Londen.  Tijdens de persavond op donderdag waren tekstschrijvers Don Black en Charles Hart aanwezig om getuige te zijn van de schitterende reïncarnatie als een kamermusical van de allerbeste soort, en om te zien en horen hoe effectief het stuk werkt met een cast van 10 personen, begeleid door twee piano's en percussie.  De cast voelde hetzelfde effect, en iedereen leek het erover eens dat dit niet zozeer een musical is, maar een toneelstuk waarin iedereen zingt en – af en toe, met verbluffend resultaat – danst.

Jerome Pradon, Kelly Price en Felix Mosse in Aspects Of Love. Foto: Pamela Raith

Het eerste wat je grijpt bij deze voorstelling is het prachtige ontwerp van Jason Denvir: we stappen niet zozeer een decor binnen, maar een omgeving, met een plafond vol nachtclubverlichting, een achterwand van witte louvredeuren en het beroemde vierkante 'thrust' podium omringd door cabaret-tafels en stoelen.  Een paar grote reclameborden signaleren de (vele) locatiewisselingen, en het lichtplan van Aaron J. Dootson speelt in op elke subtiele verandering van focus en sfeer terwijl we heen en weer reizen tussen stad en platteland, theater en thuis, een treinwagon of een militair kampement overzee, en overal waar dit rusteloze, epische verhaal over liefde en verlies gedurende 17 jaar ons brengt.  Gebaseerd op de gelijknamige roman van David Garnett uit 1955, heeft Lloyd Webber – kenmerkend voor een kunstenaar die altijd nieuwe expressieve wegen zoekt – zelf de bewerking van het boek gemaakt.  Het schrijven van de teksten – en wat zijn dat heldere en mooie woorden – werd vervolgens toevertrouwd aan het team van twee van zijn vaste medewerkers: Don Black, die de intimiteit van 'Tell Me On A Sunday' meebracht, en Charles Hart, verantwoordelijk voor de operatische grandeur van 'Phantom of the Opera'.  'Aspects' versmelt daarom het intieme gevoel van de een met het romantische drama van de ander, met een superieur resultaat.

Madalena Alberto in Aspects Of Love. Foto: Pamela Raith De show draaide drie volle jaren na de lancering in het Prince of Wales theatre in 1989, maakte daarbij een ster van Michael Ball en lanceerde een reeks geweldige nieuwe nummers in het populaire repertoire.  Het werk heeft sindsdien de wereld rondgereisd, van Broadway tot Zuid-Afrika en Nederland, en kende ook diverse revivals in het VK met zeer indrukwekkende casts.  Ergens diep vanbinnen voelde men echter dat er een persoonlijker verhaal wachtte om verteld te worden, en Trevor Nunn's versie in de Menier Chocolate Factory in 2010 gaf daar een eerste blik op.  Vijf jaar later produceerde Lloyd Webber zijn eigen kleinschalige uitvoering van de show en nu, via regisseur Jonathan O'Boyle en het Hope Mill, krijgen we de première van die editie.  In Londen zien we vrijwel de volledige originele cast, op één hoofdrol na: Madalena Alberto vervangt Kimberly Blake.

Jerome Pradon en Madalena Alberto in Aspects Of Love. Foto: Pamela Raith

En het is door de levens van hun personages dat we dit verhaal echt beleven.  Alberto had wonderbaarlijk genoeg slechts twee weken om zich voor te bereiden op de transfer, maar levert een magistrale prestatie als de beeldhouwster Giulietta Trapani; haar stem is fenomenaal, met een vakkundig gecontroleerd, helder geluid dat elke lettergreep scherp overbrengt, waarbij ze haar zinnen met de zorg van een kunstenaar als een prachtig beeldje vormgeeft.  Ze steelt de harten van het publiek wanneer ze zingt en tilt ons op met haar intense lyriek.  Haar tegenspeelster, de bazige, impulsieve en wispelturige actrice Rose Vibert, is opnieuw een topprestatie van Kelly Price, die gedurende het verhaal groeit en voor onze ogen verandert naarmate haar toewijding aan de mensen om haar heen – vooral de mannen – verschuift, ontwikkelt en uiteenvalt.  Deze show is in feite het verhaal van deze twee vrouwen.  Interessant genoeg, zoals ook de recente herneming van 'The Woman In White' in het Charing Cross Theatre liet zien, schrijft Lloyd Webber enkele van de beste dramatische rollen voor vrouwen in dit genre.  Hier, ontdaan van alle glitter en show van een grote productie, zien we hun lotgevallen, hun gevoelens, gedachten, angsten en hoop, fijngevoelig verweven in elke nuance van de meeslepende melodieën van zijn muziek.

De mannen moeten hier, in tegenstelling tot de vrouwen, echt de tweede viool spelen.  Rose's nieuwe verovering, de onbehouwen 17-jarige Alex Dillingham, wordt sympathiek en geloofwaardig neergezet door nieuwkomer Felix Mosse: hij heeft een prachtige stem en zal zeker ver komen naarmate hij zijn vak verder ontwikkelt, en met de tijd zal hij ongetwijfeld aan dramatische diepgang winnen (dit zien we vaker bij jonge zangers, en in het bijzonder bij de heren).  Mosse heeft het wat lastiger wanneer hij 17 jaar moet verouderen en iemand moet spelen die veel ouder is dan hij nu is; dat is geen sinecure.  Aan de andere kant heeft Jerome Pradon als het meer gevestigde personage, oom George Dillingham, zichtbaar plezier in de spanningen tussen de generaties. Hij zingt zijn muziek – die enkele van Lloyd Webbers meest reflectieve momenten bevat, passend bij de oudste en wijste speler van het gezelschap – met zorg en gratie, hoewel de focus in de karakterisering soms wat zoek lijkt.  Minal Patel, in de bijrol van Marcel Richard, biedt een geweldige vocale warmte, terwijl Eleanor Walsh een opmerkelijk overtuigende tiener-vamp neerzet als Jenny Dillingham.  Iedereen in deze show is verliefd op iedereen... en schijnbaar zo rommelig en ingewikkeld mogelijk.  Waarschijnlijk zouden we hen vermijden als ze onze buren waren, maar door de lyrische poëzie van Black en Hart en de verrukkelijke melodieën van Lloyd Webber, willen we aan het eind stiekem net zo zijn als zij!

Felix Mosse in Aspects Of Love. Photo: Pamela Raith

Rondom deze hoofdrolspelers staat een fijn ensemble met Julia J. Nagle als Elizabeth, Jason Kajdi als de atletische en alerte Hugo Le Meunier (en vele andere rollen), Jack Churms als Jerome (en anderen), en de aansprekende Eleanor Jackson als serveerster, actrice en meer.  Deze goed gekozen vertolkers vullen de rollen in die, als dit een film was, door vakkundig gekozen cameo-acteurs zouden worden gespeeld; zij zorgen voor het gevoel van 'realiteit' dat de levens van de centrale figuren moet omringen.

De muziek zelf wordt uitstekend uitgevoerd door muzikaal leider Richard Bates – een zeer ervaren professional; hij bespeelt een van de twee piano's (Tom Chippendale neemt de andere voor zijn rekening en klinkt altijd perfect in harmonie met zijn dirigent), helder en intelligent, met een paar mooie percussie-effecten van Jess Clarke.  Er is echter een verschil tussen het gebruik van staande piano's (zoals hier) en vleugels (zoals bijvoorbeeld in de recente 'Mikado' van Charing Cross).  Dat is geen kritiek op de artiesten, maar de kwaliteit van deze muziek vraagt echt om de beste instrumenten, en Bates en Chippendale krijgen die niet: men zou kunnen zeggen dat het theater er geen ruimte voor heeft, maar aangezien ze versterkt worden, zouden ze ook buiten de zaal geplaatst kunnen worden.  Ook de geluidsbalans van hun instrumenten en die van de cast is problematisch; ontwerper James Nicholson was nog druk bezig om enkele – zeer opvallende – technische problemen op te lossen terwijl de rest van ons na de show al in de bar stond te proosten.  Ik hoop dat dit wordt opgelost.

Als geheel levert O'Boyle veel geslaagde momenten waarop het samenspel tussen de personages vrij en ongedwongen is en – bovenal – spontaan, natuurlijk en haarfijn afgestemd op de contouren van het drama – waarvan de complexiteit bijna Tsjechov-achtig is en de gemiddelde musicaltekst ver overstijgt!  Evenzo zijn er momenten waarop we de regie-keuzes zien, maar zonder dezelfde finesse in de uitvoering.  Op het intieme podium van het Southwark Playhouse kunnen de acteurs dergelijke hiaten niet verbergen.  Soms lijken ze echt gewoon te staan wachten tot ze weer iets mogen doen.  Dat vergeven we hen, omdat we weten dat ze op tijd uit die pauzes getild zullen worden door de magie van de partituur en de teksten.  Wanneer Sam Spencer-Lane de kans krijgt om haar choreografische spieren te ballen (en eigenlijk komt dat pas in de tweede acte in één nummer echt – en prachtig – tot uiting), ontstaat er meer van de broodnodige dynamiek op het toneel.  Wellicht had dit elders ook effectief ingezet kunnen worden.  Naarmate de speelperiode vordert, stel ik me voor dat dergelijke 'gaten' gevuld zullen worden met een completere realisatie van de visie van deze productie.  Dat hoop ik althans.

Want over het geheel genomen is het een knappe prestatie.  Het heeft ons er opnieuw aan herinnerd dat Andrew Lloyd Webber een van de meest opmerkelijke en gedenkwaardige makers van musicaltheater is, niet alleen in dit land, maar in elke tijd en op elke plaats.  Dit is een prachtige productie die onze kennis hiervan opfrist en ons meeneemt naar de kostbare en opwindende wereld van zijn creatieve verbeelding.  Ga deze show zien en de klanken van zijn muziek zullen nog dagen, weken daarna in je oren klinken, verbonden met de elegante, voortreffelijke woorden van twee grootheden uit de Britse musicalwereld, tekstschrijvers Don Black en Charles Hart.

Tot 9 februari 2019

BOEK TICKETS VOOR ASPECTS OF LOVE