RECENSIE: Bette Midler And Me, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭

Bette Midler… and Me

Upstairs at the Gatehouse

23 september

3 sterren

Na lovende kritieken op de Edinburgh Fringe, strijkt Bette Midler… and Me een week lang neer in Highgate, voordat de voorstelling in oktober doorreist naar het St James’ Theatre.

West End-veteraan Sue Kelvin leidt een boeiende mix van verhalen over Midlers weg naar de roem, geliefde showtunes en autobiografische anekdotes over haar eigen jeugd. Het is een interessante combinatie die over het algemeen goed werkt, waarbij de hoogte- en dieptepunten uit het leven van Midler vaak die van Kelvin weerspiegelen.

Kelvin is openhartig over haar moeizame opvoeding, haar gewicht en het verlies van haar broer; de nummers zijn goed gekozen en omlijsten de veranderende sfeer van de productie perfect. Het is duidelijk dat Midler een enorme invloed op Kelvins leven heeft gehad; ze bood een ontsnapping uit haar jeugd in Dewsbury (een wereld van verschil met Midlers Hawaii) en inspireerde haar tijdens de toneelschool en daarna.

De show lijkt qua vorm sterk op The Jewish Legends, die ik onlangs in hetzelfde theater zag, met een vergelijkbare mix van zang, vertelling en kwinkslagen. Hoewel Bette Midler and Me van dezelfde schrijver is (Chris Burgess), is dit script een stuk strakker en grappiger, wat resulteerde in veel meer lachers vanuit de zaal.

Dit komt deels door een betere timing (dezelfde grappen landden hier simpelweg beter), maar het script was ook kleurrijker, met minder feitelijke biografie en meer emotionele diepgang. Het aanhalen van relevante historische momenten zoals de Stonewall-rellen en de Vietnamoorlog zorgde voor interessant materiaal en gaf waardevolle context over wie Bette was en waar ze voor stond.

De persoonlijke anekdotes van Kelvin waren zeer ontroerend en het was mooi geweest als dit deel van het stuk nog verder was uitgewerkt, zelfs als dat ten koste was gegaan van de Midler-verhalen. Een minpuntje vond ik het aantal grappen over haar gewicht die Kelvin ten koste van zichzelf maakt; hoewel het begon als zelfspot, voelde het tegen het einde bijna als zelfkastijding.

Sue Kelvin en Alex Young in Bette Midler and Me

De show eindigde met een komische poppenkast-reconstructie van de Midler-film Beaches (ter verduidelijking: ik heb de film zelf nooit gezien, wat ze me handig lieten bekennen via een beetje publieksparticipatie). Hoewel de sketch een prima reactie kreeg, was het beduidend minder grappig dan wat eraan voorafging en vormde het een wat vreemd einde aan een voorstelling die tot dan toe behoorlijk ontroerend was.

De muziek was zoals verwacht messcherp, met de bekroonde Sarah Travis op piano en achtergrondzang. Kelvin, Travis en de uitstekende Alex Young zorgden voor prachtige harmonieën, waarbij de cast in The Rose en Stay With Me hun volledige vocale bereik kon laten horen.

Kelvin is een leuke en innemende verteller die zichzelf neerzet als fan in plaats van als imitator. Haar stem heeft een indrukwekkende diepte en ze is een sterke verhalenverteller. De chemie met haar sidekick Alex Young is geweldig; de twee spelen razendsnel op elkaar in (in tegenstelling tot de vaak voorkomende valkuil in revues waarbij acteurs hun zin opzeggen en vervolgens mentaal uitchecken tot ze weer aan de beurt zijn).

Alex Young blijkt veel meer dan alleen achtergrondsteun; ze is een magnetische verschijning op het podium en heeft een prachtige stem. Haar vocale bijdrage aan From A Distance was subliem en stal bijna de show van haar tegenspeelster. Tijdens de voorstelling zong ze niet alleen, maar speelde ze ook piano, fluit en ukelele. Ze is charmant, leuk om naar te kijken en absoluut een talent om in de gaten te houden.

Voor Midler-fans is dit een absolute aanrader, en dankzij de energieke cast en sprankelende liedjes valt er ook voor de rest van het publiek genoeg te genieten.

Bette Midler and Me is op 2 en 3 oktober 2015 te zien in het St James Theatre, Londen.