RECENSIE: Bring Back Chainmail, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt de productie van Bring Back Chainmail van Found In Translation in het Mercury Theatre in Colchester.

Bring Back Chainmail. Mercury Theatre, Colchester.

12 november 2022

4 Sterren

Website van Found In Translation

We hebben allemaal wel eens werelden gecreëerd in onze verbeelding en in onze slaapkamers, plekken waar we ons veilig voelen en ons kunnen verschuilen voor de beslommeringen van alledag. James heeft zich teruggetrokken in een wereld van ridders en steekspelen, volledig afgesneden van de realiteit en van zijn vader. Zijn beste vriendin Sophie is een Bard; zij is stom en vormt de brug tussen zijn twee werelden. James rouwt echter om zijn pas overleden moeder, en het stuk is een liefdevolle, prachtige overpeinzing over verlies, ouderschap en vriendschap. Ik zag een paar jaar geleden al een vroege versie, en het stuk is een passieproject geweest voor schrijver en acteur Tommy Campe, dat nu een volwaardige productie heeft gekregen van Found In Translation.

Campe vangt prachtig de kinderlijke verwondering van James' wereld: onschuldig, maar met een duidelijke ondertoon van wanhoop en angst voor de echte wereld. Megan Risley is perfect als de Bard/Sophie, en beide jonge acteurs beschikken over een uitstekende fysiek. Een van de sterkste punten van de voorstelling is de interactie met het publiek; we worden hartelijk welkom geheten in het theater en die sterke band blijft de hele tijd bestaan — wij zijn zijn hofhouding. David Sayers zet als vader een goede prestatie neer als een man in rouw, maar wellicht is zijn ‘Koning’ Dave iets te gevoelig; ik kreeg de indruk dat hij het type vader is dat juist wel met zijn zoon zou praten. Misschien had hij wat meer een ‘gewone kerel’ moeten zijn die zijn emoties nog strakker onder de duim houdt. Desalniettemin zorgt de connectie tussen de twee voor vele aangrijpende momenten, en de manier waarop het publiek bij het toernooi betrokken wordt, is door alle drie de acteurs uitstekend aangepakt.

De voorstelling bereikt een natuurlijk slotpunt, maar gaat daarna nog even door met een scène die wellicht overbodig is. De regie van Ollie Harrington houdt het tempo er echter goed in en de enscenering is eenvoudig maar zeer effectief. Er zijn hints dat James autistisch is — de productie werd ondersteund door Autism Anglia — en dit had misschien nog verder uitgediept kunnen worden. De kracht van het stuk ligt echter in de perfecte balans tussen komedie en drama, en het vergroot het bewustzijn over hoe ouders en kinderen met elkaar in gesprek kunnen gaan over rouw.