ELEŞTİRİ: Bring Back Chainmail, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭✭

Paul T Davies, Found In Translation'ın Colchester'daki Mercury Theatre'da sahnelediği Bring Back Chainmail oyununu inceliyor.

Bring Back Chainmail. Mercury Theatre, Colchester.

12 Kasım 2022

4 Yıldız

Found In Translation Web Sitesi

Hepimiz bazen hayal dünyamızda veya odamızın içinde, dış dünyanın zorluklarından saklandığımız, kendimizi güvende hissettiğimiz dünyalar yaratırız. Oyunda James; şövalyelerin ve mızrak dövüşlerinin dünyasına sığınarak hem gerçeklikten hem de babasından uzaklaşmıştır. En yakın arkadaşı Sophie ise iki dünya arasında köprü kuran dilsiz bir Ozan'dır. James, yakın zamanda kaybettiği annesinin yasını tutarken; oyun kayıp, ebeveynlik ve dostluk üzerine tatlı ve muazzam bir meditasyon sunuyor. Birkaç yıl önce taslak halini izlediğim bu eser, yazar ve oyuncu Tommy Campe için bir tutku projesi haline gelmişti ve şimdi Found In Translation yapımcılığında profesyonel bir prodüksiyonla karşımızda.

Campe, James'in dünyasındaki o çocuksu merakı, masumiyeti ve buna eşlik eden o belirgin çaresizlik ve gerçek dünya korkusunu harika yansıtmış. Megan Risley, Ozan/Sophie rolünde kusursuz; her iki genç oyuncu da fiziksel performanslarıyla göz dolduruyor. Oyunun en başarılı yanlarından biri, seyirciyle kurulan etkileşim; bizi tiyatroya adım attığımız andan itibaren James'in saray halkı gibi hissettirerek bu bağı oyun boyunca koruyorlar. David Sayers, yas tutan baba rolünde iyi bir performans sergiliyor ancak canlandırdığı (Kral) Dave karakteri belki biraz fazla hassas kalmış. Oğluyla konuşmaya daha meyilli bir baba imajı çiziyor; belki duygularını daha çok içine atan, daha kapalı bir tipleme karakteri daha etkili kılabilirdi. Yine de ikilinin bağ kurduğu anlar oldukça dokunaklıydı ve turnuva sahnesindeki seyirci katılımı üç oyuncu tarafından da başarıyla yönetildi.

Oyun doğal bir finale ulaştıktan sonra, muhtemelen pek de gerek olmayan bir sahneyle devam ediyor. Ancak Ollie Harrington'ın yönetimi tempoyu canlı tutuyor, sahneleme ise sade ama oldukça etkili. James'in otizmli olduğuna dair ipuçları barındıran ve Autism Anglia tarafından desteklenen prodüksiyonda bu tema biraz daha derinleştirilebilirdi. Her şeye rağmen oyunun asıl gücü, komedi ve dram arasındaki mükemmel dengesinde ve ebeveynlerle çocukların yas süreci üzerine nasıl iletişim kurabileceğine dair yarattığı farkındalıkta yatıyor.