RECENSIE: Bye Bye Birdie in het Ye Old Rose and Crown Theatre ✭✭✭✭

Bye Bye Birdie

Ye Olde Rose and Crown Theatre

15 augustus

4 sterren

Nog voordat hij een vaste waarde werd binnen de countrymuziek en een terugkerende grap in Family Guy, was Conway Twitty een heupwiegende rivaal van Elvis Presley. Hij was een van de sleutelfiguren in de rock-'n-roll-revolutie van de jaren '50 en '60, een tijdperk dat op briljante wijze op de hak wordt genomen in de musical Bye Bye Birdie.

De voorstelling is een satire op de Amerikaanse tieneridool-cultuur en de wispelturige, gefabriceerde natuur van roem. Rockster Conrad Birdie (snap je de woordspeling?) is de hartenbreker van de natie, maar heeft een slimme list nodig om onder de militaire dienstplicht uit te komen. Als publiciteitsstunt stuurt zijn manager Albert hem naar het Amerikaanse platteland om zich te laten belegeren door zijn dolgedraaide fans. Dat loopt echter niet helemaal volgens plan wanneer zowel Conrad als zijn vriendin met de noorderzon vertrekken.

Het script van Michael Stewart bruist van het leven en plezier. Het drijft de spot met de Elvis-manie en de celebrity-cultuur, terwijl het tegelijkertijd een passend decor biedt voor diepere, menselijke verhalen. De grappen volgen elkaar in hoog tempo op en zijn vrijwel altijd raak; vooral Alberts sarcastische moeder en de wanhopige vader van superfan Kim krijgen een paar prachtige teksten toebedeeld.

De muziek van Charles Strouse en Lee Adams zit vol memorabele deuntjes u2013 ik had de show nog nooit gezien en was echt verbaasd hoeveel nummers hun weg naar de popcultuur hebben gevonden. Of het nu gaat om Put On a Happy Face (een favoriet voor tv-tunes), Kids (geparodieerd in The Simpsons) of We Love You Conrad (een melodie die wekelijks in de Britse voetbalstadions klinkt), de muziek is een eigen leven gaan leiden en het is makkelijk te zien waarom. Bijzonder sterk zijn de uitmuntende harmonieu00ebn in Baby Talk To Me en de ode aan tienerroddels, The Telephone Hour. De muziek blijft nog uren na het verlaten van het theater in je hoofd zitten.

Het gebeurt niet vaak dat je laaiend enthousiast uit een voorstelling komt vanwege de choreografie, maar de bewegingen van Anthony Whiteman waren van een ongekend hoog niveau en overtreffen veel van wat er op West End te zien is. Er waren volop kansen voor uitgebreide dansscu00e8nes u2013 het Shriner Ballet duurde bijvoorbeeld zo'n vijf minuten (maar daarover later meer). Whiteman weerstond de drang om te kiezen voor simpele Grease-achtige jive en jitterbug (hoewel dat er ook kort in zat). In plaats daarvan was het een zeer complexe mix van jazz, modern, tap en ballet, briljant uitgevoerd door de cast. De variatie en beheersing deden me bij vlagen zelfs denken aan West Side Story.

Hoewel Birdie het titelpersonage is, staat hij niet heel lang op het podium en blijft hij in de eerste helft grotendeels stil. Hij heeft echter wel een dijk van een stem nodig u2013 zijn eerste woorden op het toneel vormen de op Elvis geu00efnspireerde rocktrack Honestly Sincere, met zijn satirisch inhoudsloze tekst. Het nummer bouwt op naar een euforische climax die zijn superfans in een komische extase brengt. Zac Hamilton gaat de uitdaging glansrijk aan; hij geeft Birdie emotionele diepgang en zorgt dat zijn muzikale nummers echt binnenkomen.

De eigenlijke hoofdrollen zijn weggelegd voor Birdies overwerkte manager Albert en zijn secretaresse en geliefde Rose. Hun knipperlichtrelatie vormt de kern van het verhaal, en het is Liberty Buckland als Rose die de show steelt. Rose is een fantastisch vrouwelijk personage: lieflijk, maar ook intelligent en geslepen. Buckland heeft een prachtige stem (vooral in de hogere registers) en is een uitstekende actrice, maar het is tijdens het Shriner Ballet dat ze haar ware sterrenstatus bewijst.

In deze scu00e8ne laat Rose een stel klungelige mannen in een herenclub volledig naar haar pijpen dansen, meesterlijk verbeeld in vijf minuten onafgebroken choreografie. Buckland is verblindend sensueel en verleidelijk in deze scu00e8ne, met sterke ondersteuning van het mannelijke ensemble. Om de aandacht van het publiek zo lang vast te houden is niet eenvoudig en bewijst dat Buckland over serieus sterpotentieel beschikt. Wederom tilde de choreografie van Whiteman de scu00e8ne naar een hoger plan; andere versies die ik sindsdien heb gezien vallen daarbij volledig in het niet (als ze al bestaan u2013 deze scu00e8ne wordt vaak geschrapt, zelfs in professionele producties, waarschijnlijk omdat het nogal gewaagd is).

Ryan Forde Iosco was uitstekend als Albert; hij had een geweldige chemie met Buckland en wist de onrust en de humor van zijn situatie u2013 gevangen tussen zijn vurige vriendin en zijn overbezorgde moeder u2013 perfect te vangen. Hoewel hij niet de sterkste zanger van de cast is, brengt hij zijn nummers met verve. Jayne Ashley was hilarisch als de verstikkende moeder, die met elke blik en elke stap haar afkeuring en teleurstelling liet blijken. Ook Harry Hart zet een sterke prestatie neer als de vader van Kim; hij brengt zijn komische tirades met veel overgave.

Hoewel de cast over de hele linie uitstekend was, voelde de casting soms wat ongebruikelijk aan. Albert had een geloofwaardig 'oudere' moeder, maar de acteurs die de ouders van de vijftienjarige Kim speelden, zagen er allebei erg jong uit (vooral Stephanie Lyse als de moeder). Het inhuren van twintigers voor de rollen van scholieren is logistiek begrijpelijk, maar de logica van de totale casting was daardoor soms wat zoek. Dat gezegd hebbende, ga ik daar graag in mee, zeker omdat het vrouwelijke ensemble dat de 'fangirls' speelde buitengewoon grappig was. Beth Bradley en Stephanie Palmer waren bijzonder goed; hun reacties en gezichtsuitdrukkingen waren hilarisch en trokken onbewust constant de aandacht.

Het zeer kleine podium maakte de spectaculaire choreografie des te indrukwekkender, al ging het soms ten koste van de helderheid in de ensemblenummers door de grote hoeveelheid mensen op het toneel (vooral bij The Telephone Song, dat ik pas echt kon waarderen na het luisteren van de soundtrack). De zaal was omgetoverd tot een Amerikaanse diner uit de jaren '50; decor en rekwisieten waren minimaal maar effectief, met leuke details zoals milkshakes bij de band en een cd van Birdie aan de muur.

In de verkeerde handen kan deze show precies worden wat het probeert te parodiu00ebren: een braaf en mierzoet klap-maar-mee-feestje. Dankzij de flitsende choreografie, de pakkende muziek en een reeks fantastische acteerprestaties werkt deze heropvoering echter op elk niveau.

Foto's: David Ovenden

Bye Bye Birdie speelt tot en met 4 september 2015