RECENSIE: Consensual, National Youth Theatre in het Soho Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Consensual door Evan Placey, opgevoerd door de National Youth Theatre in het Soho Theatre.

De cast van Consensual van de National Youth Theatre in het Soho Theatre. Foto: Helen Murray Consensual

Soho Theatre

25 oktober 2018

3 Sterren

Drie jaar geleden lanceerde de National Youth Theatre dit toneelstuk tijdens hun seizoen in het Ambassador's Theatre, waar het respectabele recensies ontving. Men prees de interessante en boeiende eerste akte, maar merkte op dat de energie en dynamiek wegebden in de rustigere, conventionelere tweede akte. Het stuk eindigde met veel losse eindjes die simpelweg vergeten en achtergelaten leken te zijn.  Nu is het stuk hernomen en er is niets veranderd.  Er is nog steeds de levendige drukte van de bruisende eerste helft, gedomineerd door een vlammend ensemble van scholieren die precies doen wat 'theatrale' leerlingen horen te doen (iets tussen 'Grange Hill' en 'Everybody's Talking About Jamie' in). Ze floreren in de flexibele, fysieke enscenering van Pia Furtado (en assistent-regisseur Anna Niland). Daarna volgt een statische dialoog tussen de twee hoofdpersonen die de volledige tweede akte beslaat.  Het probleem blijft dat, hoewel de opening indruk maakt met enorme hoeveelheden soepel gechoreografeerde adolescenten-energie (met prachtig bewegingswerk van Temujin Gill) — ja, we moeten denken aan 'Spring Awakening', en dan bedoel ik de musicalversie, want er wordt hier ook veel gezongen dankzij de vernuftige arrangementen van muzikaal leider Jim Hustwit — en we ons goed kunnen verbinden met de kort maar krachtig geschetste personages rondom de stoute lerares die betrapt is met een van haar leerlingen, al deze magie simpelweg verdwijnt in het vreemde intermezzo van de volgende akte. Het voelt eerlijk gezegd als een totaal ander stuk, dat stilistisch nauwelijks verbonden is met wat eraan voorafging.

Marilyn Nnadebe en Fred Hughes Stanton in Consensual. Foto: Helen Murray

De situatie wordt niet geholpen door de tijdsprong van auteur Evan Placey (oorspronkelijk Noord-Amerikaans, nu woonachtig in het VK): de eerste akte speelt zich af in het 'nu', maar in de tweede gaan we zeven jaar terug in de tijd om met eigen ogen te zien waar iedereen het in het eerste deel over had.  Dit wekt een enorme verwachting bij het publiek om in een derde akte terug te keren naar het heden, om dit J.B. Priestley-achtige spel met perspectief af te ronden.  Maar die derde akte komt nooit.  Placey stopt gewoon met schrijven en laat 'het publiek achter met veel vragen', zoals hij zelf zegt.  Ik had daar zeker een vraag over: Is dat wel goed genoeg?  Het gevoel van teleurstelling is voelbaar, wat doodzonde is aangezien de geweldige cast en het creatieve team hun uiterste best hebben gedaan om er iets van te maken.

Marilyn Nnadebe draagt de zware last van de jonge lerares seksuele voorlichting van wie gevraagd wordt zich totaal onprofessioneel te gedragen. Ze moet de geloofwaardigheid van het publiek op de proef stellen door zich te storten op een (