RECENSIE: Death Of England Delroy, National Theatre Online ✭✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Death of England: Delroy van Roy Williams en Clint Dyer, dat online te streamen was door de lockdownbeperkingen. De voorstelling keert in het voorjaar van 2021 terug naar het Olivier Theatre.

Michael Balogun in Death of England: Delroy. Foto: Normski Death of England: Delroy.

Tijdelijk te streamen via het National Theatre, keert terug naar de Olivier in april 2021.

5 Sterren

Website National Theatre

Als een reus die door de pandemie stapt, is het tweeluik van Roy Williams en Clint Dyer (het eerste deel, Death of England, ging begin dit jaar in première) voortgekomen uit ervaring en observatie. De twee monologen vatten de Engelse houding, kwetsbaarheid, onverdraagzaamheid en gelatenheid samen ten overstaan van de grote thema's van deze tijd. Met forensische precisie zorgen ze ervoor dat we onze ogen niet sluiten voor onrecht, gedreven door een vuur van passie en emotie. In het eerste deel ontmoetten we Michael, die nog wankelde na de dood van zijn racistische vader; nu horen we Delroy, Michaels zwarte beste vriend. Beide stukken schetsen een beeld van Brexit, voetbal, Engelse trots en nederlagen, maar nu bekijken we Engeland door de ogen van Delroy. Op weg naar het ziekenhuis waar zijn vriendin (de zus van Michael) bevalt van hun dochter, wordt Delroy staande gehouden, gefouilleerd en in een politiecel gezet. Hij kan zijn woede niet beheersen; als we hem voor het eerst ontmoeten, krijgt hij net een enkelband aangemeten en neemt hij ons mee door de gebeurtenissen tot aan de eerste nationale lockdown.

Michael Balogun in Death of England: Delroy. Foto: Normski

De productie kende vele uitdagingen: de openingsavond was direct de laatste avond vanwege de tweede lockdown, en Michael Balogun nam de rol over toen de oorspronkelijke acteur ziek werd. Hij levert een fenomenale prestatie en vangt moeiteloos de complexiteit van Delroy. Dit is een personage dat voor Brexit heeft gestemd, conservatief stemde en werkt als gerechtsdeurwaarder. Met zijn fysieke kracht en zelfverzekerdheid draait de kern van het stuk om hoe hij, en zwarte mannen in het algemeen, worden gevormd door de blik van witte mensen. Hij wordt gearresteerd om hoe hij eruitziet, niet vanwege een misdaad; hij krijgt geen enkele kans om zijn situatie uit te leggen. Balogun raakt je met zijn kwetsbaarheid wanneer Carli (de moeder van zijn kind), haar moeder en het systeem een beeld van hem schetsen dat zij zien, maar dat niet overeenkomt met de man voor ons.  Hoewel Delroy de hoofdpersoon is, zien we tal van anderen, waaronder Delroys moeder, die met deportatie werd bedreigd tijdens het Windrush-schandaal, maar nog steeds woedend is op Delroy omdat hij niet tam en onderdanig was tijdens zijn arrestatie. Voor wie bekend is met het eerste stuk: de ontmoeting tussen Delroy en Michael vormt het zinderende hart van de voorstelling wanneer de twee werelden opnieuw botsen. Thema's als identiteit en 'erbij horen' zinderen door de zaal.

Het uitstekende decorontwerp van Sadeysa Greenaway-Bailey en Ultz spiegelt het eerste stuk: gespeeld op een Sint-Joriskruis met symbolische rekwisieten voor de andere personages. De regie van Clint Dyer raakt elke nuance van de tekst en balanceert woede met angst, energie met stilte en kwetsbaarheid met de kracht die nodig is om het op afstand geplaatste publiek in de Olivier te vullen (het gemaskerde publiek oogt als een jury tussen de lege stoelen, wat we in zekere zin ook zijn). Deze twee stukken waren het hoogtepunt van mijn theaterjaar; ze dwongen me om met een nieuwe blik te kijken naar zaken waarvan ik wist dat ze waar waren. Absoluut de moeite waard, of je het nu streamt of live ziet.