ELEŞTİRİ: Death of England: Delroy, National Theatre Online ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, karantina kısıtlamaları nedeniyle çevrimiçi yayınlanan Roy Williams ve Clint Dyer imzalı Death Of England: Delroy oyununu inceliyor. Oyun, 2021 baharında Olivier Tiyatrosu'na geri dönüyor.

Death Of England: Delroy'da Michael Balogun. Fotoğraf: Normski Death of England: Delroy.

National Theatre kısıtlı süreli yayın, Nisan 2021'de Olivier'e geri dönüyor.

5 Yıldız

National Theatre Web Sitesi

Roy Williams ve Clint Dyer'ın iki bölümlük oyunu (ilki olan Death of England'ın prömiyeri bu yılın başlarında yapılmıştı), pandemi dönemine damga vuran bir dev gibi karşımıza çıkıyor. Deneyim ve gözlemlerden süzülen bu iki monolog; zamanımızın devasa meseleleri karşısındaki İngiliz tavırlarını, kırılganlığı, bağnazlığı ve metaneti ustalıkla özetliyor. Yazarlar, adli bir titizlikle adaletsizlikten yüz çevirmememizi sağlarken, metni tutku ve duygu ateşinde dövüyorlar. İlk bölümde, ırkçı babasının ölümüyle sarsılan Michael ile tanışmıştık; şimdi ise Michael’ın siyah en yakın arkadaşı Delroy’u dinliyoruz. Her iki parça da Brexit’i, futbolu, İngiliz gururunu ve yenilgilerini haritalandırırken, şimdi İngiltere'ye Delroy’un deneyiminden bakıyoruz. Kız arkadaşının (Michael'ın kız kardeşi) kızlarını dünyaya getirdiği hastaneye giderken Delroy durdurulur, aranır ve bir polis hücresine atılır. Öfkesini kontrol edemez; onunla ilk karşılaştığımızda ayağına elektronik kelepçe takılmaktadır ve bizi o andan ilk ulusal karantinaya kadar olan olayların içine çeker.

Death Of England: Delroy'da Michael Balogun. Fotoğraf: Normski

Prodüksiyon pek çok zorlukla karşılaştı; ikinci karantinanın başlamasıyla ilk geceleri aynı zamanda son geceleri oldu ve orijinal oyuncunun hastalanması üzerine rolü Michael Balogun devraldı. Balogun, Delroy'un karmaşıklığını kusursuz bir şekilde yakalayan muhteşem bir performans sergiliyor. Karşımızda Brexit için oy vermiş, Muhafazakar Parti'yi desteklemiş, icra memuru olarak çalışan bir karakter var. Kaslı yapısı ve özgüveniyle oyunun asıl can alıcı noktası, onun ve genel olarak siyah erkeklerin, beyazların bakış açısıyla nasıl yorumlandığı ve şekillendirildiği. Herhangi bir suç işlediği için değil, sadece görünüşü nedeniyle tutuklanıyor; durumunu açıklaması için ona hiç zaman verilmiyor. Çocuğunun annesi Carli, Carli'nin annesi ve sistem onu bizim gördüğümüz gibi değil, kendi görmek istedikleri gibi resmederken Balogun bizi karakterin savunmasızlığıyla derinden etkiliyor. Ana karakter Delroy olsa da, Windrush skandalında sınır dışı edilmekle tehdit edilen ancak tutuklanması sırasında uysal ve boyun eğen biri olmadığı için hala Delroy'a kızgın olan annesi dahil pek çok kişiyi tanıyoruz. İlk oyuna aşina olanlar için, Delroy ve Michael'ın buluştuğu an, iki dünyanın bir kez daha çarpıştığı oyunun heyecan verici merkezini oluşturuyor. Kimlik ve aidiyet temaları tüm salona yayılıyor.

Sadeysa Greenaway-Bailey ve Ultz imzalı mükemmel tasarım, diğer karakterleri temsil eden sembolik aksesuarlarla donatılmış Aziz George haçı üzerindeki sahnelemesiyle ilk oyunu yansıtıyor. Clint Dyer’ın rejisi metnin her tınısını yakalıyor; öfkeyi korkuyla, enerjiyi durgunlukla ve savunmasızlığı sosyal mesafeli Olivier'i dolduracak bir güçle dengeliyor (boş koltuklar arasında maskeli seyirciler bir nevi jüriyi andırıyor ki sanırım öyleyiz). Bu iki oyun, tiyatro yılımın en önemli olaylarıydı; beni doğru bildiğim şeylere yeniden bakmaya zorladı. İster çevrimiçi ister canlı olsun, kesinlikle zaman ayırmaya değer.