RECENSIE: Fathers and Sons, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Joshua James & Seth Numrich. Foto: Johan Persson Fathers and Sons, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Recensie door Mark Ludmon

De Ierse toneelschrijver Brian Friel nam de nodige artistieke vrijheid bij zijn bewerking van Ivan Toergenjevs nogal deprimerende klassieker Fathers and Sons. Hoewel hij de thema's uit de Russische roman uit 1862 behoudt, brengt hij een balans aan tussen de somberheid en lichtere elementen. Regisseur Lyndsey Turner buit dit volledig uit in een productie waarin de lach en de traan elkaar prachtig in evenwicht houden.

Net als in het boek staat Bazarov centraal, een jonge universiteitsstudent die door zijn boezemvriend Arkadi wordt meegenomen naar het landgoed van diens liberale familie in de Russische provincie. De recalcitrante rebel daagt hun levenswijze uit met zijn nihilisme, wat leidt tot confrontaties en verwarring voordat hij uiteindelijk loutering vindt. Seth Numrich bruist van intense, nerveuze energie als de aanvankelijk arrogante Bazarov, maar het is Arkadi, krachtig neergezet door Joshua James, die het kloppend hart van het stuk vormt. Hoewel hij het nihilisme aanvankelijk even vurig aanhangt, ontdekt hij dat hij niet los kan komen van de emoties en het liberalisme waar Bazarov zich juist tegen afzet.

Zij worden omringd door een bonte verzameling personages die door een uitmuntende cast met subtiele details en menselijkheid tot leven worden gewekt. Anthony Calf is charmant en amusant als de onbeholpen vader van Arkadi, terwijl de ijdele oom van Tim McMullan zich ontwikkelt van een komische karikatuur tot een man die een gebroken hart verbergt achter zijn maatpak. Zelfs de dienstmeid krijgt een ontroerende kwetsbaarheid dankzij het spel van Siobhan McSweeney. Met een indrukwekkend houten decor van Rob Howell en de stemmige muziek van Alex Baranowski is dit een scherpe en meeslepende productie over familiebanden en het verlangen naar liefde.