ELEŞTİRİ: Babalar ve Oğullar, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Joshua James ve Seth Numrich. Fotoğraf: Johan Persson Babalar ve Oğullar, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Eleştiren: Mark Ludmon

İrlandalı oyun yazarı Brian Friel, Ivan Turgenyev’in o oldukça kasvetli klasik romanı Babalar ve Oğullar'ı sahneye uyarlarken bazı yaratıcı dokunuşlarda bulunmuş. 1862 tarihli Rus romanının temalarına sadık kalsa da, oyunu hüzünle harmanlanmış daha umutlu notalarla zenginleştirmiş. Yönetmen Lyndsey Turner da bu prodüksiyonda, hüznü dengeleyen o mizahi anları ustalıkla öne çıkarmış.

Roman gibi oyun da, yakın arkadaşı Arkadi tarafından Rusya'nın ücra bir köşesindeki liberal toprak sahibi ailesinin yanına getirilen üniversite öğrencisi Bazarov'a odaklanıyor. Bu dağınık saçlı ateşli genç, nihilizm kavramıyla ailenin yaşam biçimine meydan okuyarak, sonunda kefaretini bulana kadar bir dizi çatışmaya ve kafa karışıklığına yol açıyor. Seth Numrich, başlangıçta küstah olan Bazarov karakterine yoğun bir sinirsel enerji katarken; asıl kalbi, Joshua James'in güçlü performansı eşliğindeki Arkadi karakterinde buluyoruz. En az Bazarov kadar nihilizmi savunan Arkadi, aslında Bazarov’un reddettiği o insani duygulardan ve liberalizden kaçamayacağını yaşayarak öğreniyor.

Mükemmel bir oyuncu kadrosu tarafından ince detaylarla ve insancıl bir sıcaklıkla hayat verilen karakterler, oyunun dünyasını zenginleştiriyor. Anthony Calf, Arkadi'nin etkisiz ama bir o kadar büyüleyici ve sempatik babası rolünde parlıyor. Tim McMullan ise züppe amca karakterini, karikatürize bir komediden çıkarıp iyi dikilmiş takım elbisesinin altında kırık dökük bir kalbi gizleyen gerçek bir adama dönüştürüyor. Hatta Siobhan McSweeney’nin canlandırdığı hizmetçi karakterinde bile o özlem dolu kırılganlığı hissediyorsunuz. Rob Howell’ın etkileyici ahşap dekoru ve Alex Baranowski’nin derinlikli müzikleriyle bu oyun; aileler ve sevgiye duyulan ihtiyaç üzerine kurulmuş, keskin ve sürükleyici bir yapım.