RECENSIE: Hay Fever, The Mill at Sonning ✭✭✭✭

Onze eigen TheatreCat Libby Purves recenseert Noel Coward's Hay Fever, nu te zien in The Mill at Sonning.

Hay Fever

The Mill at Sonning

4 Sterren

Boek Tickets PUUR GENIETEN MET DE FAMILIE BLISS

Ik haal het niet altijd door de weggetjes van Oxfordshire naar de prachtige, excentrieke Mill met zijn waterrad, maar de gedachte aan Issy van Randwyck als Judith Bliss trok me over de streep. Ik zag de laatste voorpreview onderweg naar het vliegveld, dus ik schreef dit in een Kroatische langeafstandsbus.

Misschien wel toepasselijk, want Noel Coward schreef het zelf ook onderweg en in een haast, geïnspireerd door de hilariteit na een bezoek aan de hypertheatrale familie van Laurette Taylor tijdens een budgetreis naar New York. Hij was toen nog niet doorgebroken, broedde op een revue en stond op het punt de bourgeoisie te choqueren met The Vortex, een veel duisterder beeld van familiebanden en moederlijke excessen. Hay Fever laat ons de zonnigere kant zien, althans zonnig voor de familie Bliss zelf: vader, moeder, zoon en dochter hebben elk afzonderlijk en zonder overleg een gast uitgenodigd voor het weekend met literaire of romantische bedoelingen. Voor de arme gasten is het natuurlijk minder zonnig, maar de vrolijke verschrikkelijkheid van het gastgezin vormt een onweerstaanbare grap over de egocentrische theaterwereld waarin Coward al sinds zijn elfde woonde en werkte.

Ik had gelijk dat ik Van Randwyck wilde zien als Judith Bliss, de moeder en onvrijwillig gepensioneerde actrice; de rol past perfect bij haar beweeglijke, ondeugende gezicht, haar prachtige muzikaliteit en haar persoonlijke begrip van het diva-bestaan. Haar solovoorstelling Dazzling Divas wordt overigens hier besproken - en ze brengt die show op 19 juli naar The Mill.

Ze komt binnengewandeld vanuit de tuin, waar ze niets van begrijpt, vaag mompelend over calceolaria's, en maakt vanaf de eerste seconden duidelijk dat ze wanhopig hunkert naar een carrière vol stukken als "Love's Whirlwind". Haar verleidelijke ontvangst van de sukkelige Sandy Tyrrell wordt echter gedwarsboomd door de gasten van haar ongeduldige kinderen Simon en Sorel, die beiden vallen voor oudere en ongeschikte gasten: William Pennington die erbij hangt als een luie puber en Emily Panes die haar verleidingskunsten uitprobeert. Judith - je ziet haar door een lijstje van mogelijke geïrriteerde reacties gaan - besluit simpelweg om prachtig te kirren: "we moeten allemaal heel erg aardig zijn". Waarop haar snibbige kroost terugbijt: "Je doet weer eens mooi en verdrietig", op een toon die duidelijk maakt dat ze bedoelen: "...niet alweer!". Coward bezit de scherpste karaktertekening in het theater, en naarmate het stuk vordert, schippert Van Randwyck met feilloze timing tussen Judith's drang om de boel te controleren en haar genot van een slachtofferrol met waterige oogjes. Alle duo-scènes werken elegant wanneer de verkeerde koppels elkaar ontmoeten, botsen en bezwijken voor de verkeerde personen; de eerste akte eindigt magnifiek met Judith die de leiding neemt in "Making Whoopee", begeleid door familieleden op piano, sax en maracas (Panes fungeert ook als muzikaal leider, met uitstekend resultaat).

De scène met de gezelschapsspelletjes en de verwarde 'verlovingen' bevatten alle venijn dat als een rode draad door Cowards beste stukken loopt: zijn vermogen om de opgejaagde 'smart set' van de jaren twintig tegelijkertijd te satiriseren en te verheerlijken is een groot deel van zijn aantrekkingskracht. Joanna Brookes als Clara de huishoudster leek in het begin de rol iets te dik aan te zetten terwijl ze met dienbladen in- en uitstampt, maar de grap landt uiteindelijk prachtig en haar eigen music-hall nummer tijdens het afruimen van het ontbijt kreeg een welverdiend applaus. Eigenlijk is de fysieke en muzikale komedie in de regie van Tam Williams de hele tijd raak, net als de schitterende kostuums.

Nog een kanttekening: Laurette Taylor was overigens niet onverdeeld gelukkig dat haar gezin model stond voor Hay Fever. Ze protesteerde dat niemand van hen zó onbeschoft was geweest. Ik ben blij dat het gezelschap van Coward dat wel was. Onweerstaanbaar, vreselijk, onsterfelijk. BOEK TICKETS  

Tot 13 mei. Een echte aanrader. Ticket is inclusief een heerlijke maaltijd.