RECENSIE: Henry V, Noel Coward Theatre ✭✭✭✭

Jude Law als Henry V. Foto: Johan Persson Henry V

Noel Coward Theatre

2 december 2013

4 Sterren

De Michael Grandage Company-reeks in het Noël Coward Theatre wordt afgesloten met de productie van Shakespeare's Henry V, geregisseerd door Michael Grandage. Het weerspiegelt de standaarden, successen en de sfeer van het hele seizoen: een groots stuk, een echte ster centraal in de productie, een decor dat doet denken aan het Grandage-tijdperk bij de Donmar en een paar spectaculair matige keuzes in de casting. Maar, in tegenstelling tot de recente A Midsummer Night's Dream, kan deze productie als een echt succes worden beschouwd. Centraal staat, niet verrassend, een wendbare, krachtige en ronduit betoverende vertolking door Jude Law. Law oogt slanker en jonger dan in Hamlet en is alles wat je van een Henry verlangt: inspirerend, onzeker, vroom, vastberaden, geestig en romantisch. Alleen een hart van steen zou niet breken wanneer Law de prachtige St. Crispin-toespraak houdt.

Evenzo heb ik de slotscène, waarin Henry dingt naar de hand van de Franse prinses Katherine, nog nooit zo mooi, eenvoudig en oprecht zien werken als Law hier doet. (Jessie Buckley is bovendien verrukkelijk als Katherine).

Ook de krijger in zijn personage is helder geschetst, vooral in de meeslepende "Once More Unto the Breach"-speech, maar ook in de scènes waarin hij zich 's nachts onder zijn manschappen begeeft voor de slag bij Azincourt. Law gaat goed om met de tekst; het is misschien niet altijd even welluidend, maar wel altijd begrijpelijk en suggestief.

Het helpt dat de modern-middeleeuwse kostuums Law spectaculair goed staan - hij ziet er de rol moeiteloos uit.

Hij krijgt uitstekende bijstand van Matt Ryan (een fantastische Fluellen), James Laurenson (de wijze, oude Exeter), Prasanna Puwanarajah (krachtig en scherpzinnig als Mountjoy), Noma Dumezweni (een heerlijk droge Alice) and Norman Bowman (voortreffelijk als Williams).

Maar het is niet alleen maar lof.

De eerste vijftien minuten zijn bijna onverstaanbaar: Richard Clifford (Ely) en Michael Hadley (Canterbury) maken zwaar werk van de inleidende scène in het eerste bedrijf en kauwen zich moeizaam door de tekst heen. Ron Cook raffelt de rol van Pistol af, op dezelfde manier waarop hij Sir Toby Belch afdeed.

Het was lastig om geen medelijden te hebben met Ashley Zhangazha, die gevraagd werd het Koor te spelen als een soort moderne universiteitsstudent - deze regievondst werkt niet, vooral niet wanneer het Koor zonder kostuumwissel de jongen wordt die door de Fransen vermoord wordt.

Over het algemeen komen de mannelijke Franse personages er bekaaid van af: Ben Lloyd-Hughes is bijzonder vreemd als de Dauphin en Richard Cliffords rol als Charles is simpelweg slecht. Er is ook sprake van nogal wat matig figuratiewerk in sommige oorlogsscènes.

Het ontwerp van Christopher Oram werkt erg goed, maar er hangt een sfeer omheen dat hij niet echt verder is gegroeid sinds zijn samenwerking met Grandage bij de Donmar - wat jammer is.

Desalniettemin is dit een goede afsluiting van het Grandage-seizoen - een uitmuntende, uiterst toegankelijke en vaak zinderende productie van een van Shakespeare's bekendste, maar lastigste stukken.